เข้าสู่ระบบMukhang balak nilang kornerin ang sugatang lalaki na nasa lapag.Wala silang pakialam sa akin. Sa paningin nila, wala akong laban dahil wala akong malay, nakatali, walang kakayahang kumilos. Isa na lang akong bagay na pwede nilang balikan mamaya.Pero ang lalaking nasa sahig—Siya ang target ngayon.
HoneyHuminga ako nang malalim at dahan-dahang pumikit. Pilit kong iniipon ang natitirang lakas ko. Hindi lang ng katawan, kundi pati ng loob. Pinili kong patatagin ang sarili ko hangga’t kaya, dahil alam kong wala ring maidudulot na maganda kung magpa-panic ako ngayon. Mas lalo lang akong magkakama
“Pero siguradong babalik din ang mga ’yon,” dugtong niya. “Narinig ko kanina… ililipat ka raw nila ng lugar.”Parang may humigpit sa sikmura ko.Biglang bumalik ang kaba, mas malala, mas mabigat. Parang may countdown sa ulo ko na hindi ko alam kung kailan matatapos. Hindi ko alam kung saan ako dadal
HoneyParang umiikot ang mundo habang pilit kong idinidilat ang mga mata ko. Mabigat ang talukap ko at tila ayaw sumunod ng katawan ko sa utos ng isip ko. Ang unang pumasok sa kamalayan ko ay ang kirot na hindi pa malinaw kung saan nanggagaling, basta alam kong may masakit. Ramdam ko ang bigat ng sa
“Sa lahat ng pinapagawa ko sa inyo,” patuloy ko, halos pabulalas na ang bawat salita, “wala man lang kayong kayang tapusin nang malinis?”Nanahimik siya. Hindi na siya tumingin sa akin. Alam niyang wala na siyang depensa.Sa puntong iyon, hindi lang galit ang nararamdaman ko, kundi frustration. Dahi
Unknown POVMalakas kong ibinato ang baso ng alak diretso kay Juan. Walang pag-aalinlangan—hindi siya umiwas, hindi kumurap. Hinayaan niyang tumama iyon sa ulo niya na parang deserved niya ang bawat basag ng salamin. Bumagsak ang baso sa sahig, kasunod ang tunog ng pumutok na katahimikan. Ngayon, ra







