LOGINNaka one more time pa nga!!! Walang nararamdaman sa isa't isa yan ha?? Hahaha
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Estella“Estella!”Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ko pa ang biglang pagtalon ng puso ko sa gulat. Bigla rin akong tumayo mula sa pagkakaupo. “Ano ba ‘yan! Halos atakihin ako sa puso! Anong nangyari? May problema ba?”Titig na titig sa akin sina June at Vivian, parang mga nanay na nakahuli ng ana
Chansen Inuna ko talaga ang mga urgent request dahil ayokong matambakan pa ng backlog. Buti na lang at maayos na na-sort ni Sophie ang lahat, parang puzzle na pinagtagpi-tagpi niya hanggang sa maging malinaw para sa akin. Kaya mas madali kong naintindihan kung ano ang uunahin. May mga request na h
ChansenYes, I was wrong. Oo, mali ang lumabas sa bibig ko nang sabihin kong "halik lang iyon." Hindi ko sinasadya, pero andiyan na, wala nang bawian. May karapatan siyang magalit, I get that. Pero kahit ganon, parang sumabog ang eardrums ko sa sinabi niya. Makikipaghalikan din siya sa ibang lalaki?
Pagkatapos naming mag-usap ni Tristan ay nilibot ko siya sa studio. Kahit dalawang taon na rin mula nang itayo namin ni June at Vivian ang lugar na ‘to, hindi pa rin ako nagsasawang pagmasdan ang bawat sulok. Ang mga soundproofed na pader na may nakadikit na acoustic foam, ang makintab na grand pian







