LOGINKumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Mitch“Ano, ngiting-ngiti?” nakangising tanong ni Cecilio habang nakasandal sa likod ng upuan ko, halatang aliw na aliw sa itsura ko.Napailing na lang ako, pilit tinatago ang ngiti kahit alam kong huli na ang lahat. Simula nang sabihin ko sa kanila na pwedeng bumalik si Chandler anytime, parang nag
At syempre, si Mitch.Sa aking Love, hindi pa rin kami nagvi-video call. Hanggang chat at tawag lang muna. Hindi dahil ayaw ko—kabaliktaran pa nga. Pero may isang bahagi sa akin na gustong panatilihin ang suspense, ang anticipation, yung unang pagkikita namin ulit na hindi dumaan sa screen.Hindi ko
Chandler“Glad to see you again, man.” Marahang tinapik ni Harry ang balikat ko, sapat lang para ipaalam na totoo ako, na hindi lang ako alaala o bangungot na bumalik para guluhin ang isip nila. Nakaupo siya sa kama, may mga benda pa sa braso at tagiliran, habang ako naman ay nakatayo sa tabi niya,
Parang may biglang nabunot sa dibdib ko sa narinig kong iyon. Tatlong araw. Hindi man agad-agad, pero sapat na para magkaroon ako ng malinaw na timeline—isang konkretong petsa na pwede kong panghawakan.“Thank you, doc,” sagot ko, seryoso pero ramdam ang pasasalamat sa boses ko.Tumango siya bilang
HoneyTahimik ang suite dahil nakalabas na ang lahat ng stylist team pati na ang ilang miyembro ng photo and video coverage team. May ilan lang na naiwan sa kanila para sundan ang bawat galaw ko, ang bawat pangyayari habang hindi pa nagsisimula ang pinakamalaking selebrasyon ng buhay ko.Nakatayo ak
ChandlerDahil sa HQ building ako nakatira, ay mas madali iyon para sa akin dahil halos araw-araw ay nasa baba lang ang training area at meeting rooms. Kaya nang araw na iyon, hindi ko na kailangang bumiyahe. Mula sa balcony ng unit ko, kita ko ang city skyline, pero mas malinaw sa isip ko ang agend
“Pero siguradong babalik din ang mga ’yon,” dugtong niya. “Narinig ko kanina… ililipat ka raw nila ng lugar.”Parang may humigpit sa sikmura ko.Biglang bumalik ang kaba, mas malala, mas mabigat. Parang may countdown sa ulo ko na hindi ko alam kung kailan matatapos. Hindi ko alam kung saan ako dadal
Nakakahiya!“Okay,” sagot ni Mrs. Lardizabal, kalmado at walang bahid ng pagdududa. “Kung ’yon ang gusto mo.”Napatingin siya sa akin at ngumiti, ’yung ngiting hindi mapanghusga, hindi mapagmatyag. ’Yung tipong parang sinasabi, Relax ka lang.Pagkatapos ay bumaling siya sa asawa niya. “Asawa ko, iha







