Masuk“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Saglit siyang natahimik.At sa simpleng distansya namin, ramdam ko kung paano unti-unting umiinit ang pagitan namin—yung tipong kahit nasa loob kami ng bahay nila, kahit ilang hakbang lang ang layo ng Mama niya… parang kami lang ang nasa eksena.Lalo kong napagtanto, habang nakaupo ako sa tabi niya
Hindi lang basta miss.Kundi yung pakiramdam na kahit ilang araw lang kaming magkalayo… siya pa rin ang uuwian ko.“Chandler,” bati ng mama ni Mitch sa akin pagkapasok ko pa lang sa loob, at kahit ilang beses ko na siyang nakausap, hindi ko pa rin maiwasan na bahagyang umayos ang tindig ko na parang
ChandlerAng lakas pa rin ng kaba ko habang papunta ako sa bahay nila Mitch, at hindi ko iyon maitatanggi kahit ilang beses ko pang pilitin ang sarili kong magmukhang composed. Habang hawak ko ang manibela, pakiramdam ko mas malinaw ko pang naririnig ang tibok ng puso ko kaysa sa ingay ng makina ng
Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.
“Hindi na kita kailangang bolahin,” sagot niya agad, parang pinag-isipan na niya ‘yon matagal na.“And why not?” tanong ko ulit, kahit alam kong may susunod siyang sasabihin na ikakabigat ng dibdib ko, in a good way.“Hindi na bagay sa edad mo,” walang gatol niyang sagot, sabay tawa.“Ganon?” sagot
“Baby,” sabi ko, mababa ang boses, “you need to stay calm. Kasi kung anong nangyari sa hotel… pwedeng yun ang simula ng lahat.” “What happened to Jacob?” tanong niya agad. Tahimik muna siya kanina na parang nagpo-process ng lahat. Pero ngayon, halata sa boses niya yung shift. From confusion… to con
HoneyTatlong araw na ang lumipas, at halos nauubos ang buong maghapon ko sa pakikipaglaro at pakikipagkwentuhan sa mag-iina ni Kuya Lualhati. Tatlong araw pa lang pero parang matagal na kaming magkakakilala kung mag-usap. Minsan, kapag masaya ka, hindi mo namamalayan ang oras, lalo na kung simple l







