LOGINTama nga kaya ang hinala ni Mitch?
“Malinis ang konsensya niya at ng pamilya ko. Walang magnanakaw sa amin,” dugtong ko habang pilit na pinapakalma ang paghinga ko.Naging tahimik sandali ang buong silid matapos kong magsalita. Ngunit hindi iyon ang uri ng katahimikang payapa. Mabigat iyon. Nakakabinging katahimikan na tila anumang m
MitchPagkatapos naming kumain ay ako na ang nagligpit ng mga pinagkainan. Kakatapon ko lang ng mga basura at pabalik na sana ako sa sofa nang biglang bumukas ang pintuan ng silid ni Papa.Dahil sa biglaang pagdating ng kung sino man ang nasa labas, sabay-sabay kaming napalingon sa direksyon ng pint
At sa dami ng pinagdaanan nila nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko ay iyon ang pinakamaliit na bagay na maibibigay namin ni Kuya bilang kapalit ng buong buhay na inialay nila para sa amin.***Masaya na ako sa naging pagsang-ayon ng aking mga magulang.Sa totoo lang, hindi ko inasahan na magigi
Mitch“Wag na kayong mag-abala ni Kuya sa paggastos,” sabi ni Papa habang nakasandal sa kama. Kahit halatang pagod pa rin siya mula sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw ay pilit pa rin niyang ipinapakita na maayos na ang kanyang pakiramdam. “Kahit sa bahay naman ay makakapagpahinga ako.”Napang
At lalong hindi ang tsismis ng mga taong hindi naman alam ang buong katotohanan.Kung may paraan para maprotektahan sila habang inaayos namin ang lahat, baka iyon na muna ang tamang gawin.Mas maluwag na ang kalooban ko nang muling pumasok ako sa loob ng silid ni Papa. Kahit paano ay nabawasan ang b
MitchPaano na lang kung bigla kaming umuwi at sugurin kami ng mga kapitbahay dahil mas pinaniwalaan nila ang balita?Hindi ko maiwasang isipin iyon habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Alam ko namang hindi lahat ng tao ay ganoon, pero hindi rin lingid sa akin kung gaano kabilis kumalat ang u
Chanton“Chanton,” bungad agad ni Kuya Lualhati nang sagutin niya ang tawag ko. Rinig ko pa yung faint na kaluskos sa background, parang nasa office siya. “Nasaan ka ngayon?”“Honey’s condo,” sagot ko habang pinasadahan ko ng tingin ang paligid, sinisigurado kong naka-lock lahat ng pinto.“Are you f
At ngayon, mas lalong dumami ang tanong kaysa sagot. “Nasa probinsya ako,” sagot ko, sinisikap panatilihing steady ang boses ko kahit sabog na ang isip ko. “Hindi ko pwedeng sabihin sa ngayon kung nasaan exactly, but I am planning on creating content out of this trip. Kaya doon nyo na lang malalama
Honey“I understand na gusto mo ulit maging malaya. Yung tipong makagalaw ka nang hindi kinakabahan, yung magawa mo lahat ng gusto mo…” Huminga siya nang malalim, at shit, bakit parang lalong lumalim ang boses niya? Bakit parang may kung anong electricity na tumagos sa ’kin? “But Hon…”Damn. Bakit g
Naiwan kami ni Jacob sa loob ng silid, nababalutan ng mabigat na katahimikan. Ramdam ko ang tensyon sa hangin. aAng kaba niya, ang paghihintay, ang takot sa susunod kong sasabihin.Sumandal ako sa mesa at nanatiling nakatitig kay Jacob, pinagmamasdan ang bawat maliit na galaw niya habang umiikot sa







