ログインExcited ka na ha...
Pagkatapos noon, wala na akong balak maghintay pa.I wanted to marry her as soon as possible.Ang sumunod na mga sandali ay ginugol namin ni Sol sa pag-uusap tungkol sa mga detalye ng pagha-hire para sa bagong team manager ng ArmyGamers Honorable. Hindi rin biro ang responsibilidad na iiwan niya dah
Chandler“Kamusta na ang Papa ni Mitch?”Iyon agad ang unang tanong ni Sol nang makapasok siya sa opisina ko. Nakaupo pa lamang siya sa upuan sa tapat ng mesa ko ngunit halata na agad ang pag-aalala sa mukha niya. Hindi na ako nagtaka. Simula pa noong ma-admit sa hospital ang ama ni Mitch ay isa siy
“Then we can get married as soon as possible!” mabilis kong tugon.Ngunit bigla akong natigilan.Hindi pa nga pala ako nagpo-propose!Isang malakas na tawa ang biglang umalingawngaw sa buong silid.Kumunot ang noo ko kasunod ang panlalaki ng aking mga mata ng bigla na lang siyang umupo sa ibabaw ko.
Chandler“Chandler…” ungol niya ng sabay kaming makarating sa rurok ng kaligayahan.Nang dalhin ko siya sa loob ng silid ay sa bathroom kami dumiretso. Sabay na naligo at syempre, inangkin bago kami nakarating sa kama.Pareho kaming hinihingal matapos ang mahigit isang oras na mainit naming tagpo. N
ChandlerDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, kasunod non ang pagsilay ng ngiti sa aking mga labi ng makita ko ang mukha ni Mitch.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayapos sa akin.Nakadama ako ng pangangalay ng aking braso dahil magdamag siyang nakaunan doon.Inangat ko ng dahan-dah
ChandlerHindi pa rin tuluyang nawawala ang galit ko.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig, ngunit sa kabila ng katahimikang iyon ay hindi pa rin mapakali ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mga sinabi nina Mama at Papa bago kami
Biglang tanong ni Tita, “May nobyo ka na ba ngayon, hija?” Natigilan ako. Bigla kong naisip si Chancy. Ang mga ngiti niya, ang kaswal naming ugnayan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, binalikan ko ang katotohanang walang malinaw sa amin. Walang label. Walang katiyakan. Umiling ako. “Wala po.” Ngu
GiannaI can't believe it!Mag-iisang linggo na kaming nagsasama ni Chancy.Parang kailan lang 'yung una kaming nagkakilala matapos ang maiinit naming sandali. Ngayon, heto kami, magkasama sa iisang bubong. Ibang-iba ang pakiramdam. May saya. May kilig. May halo ring kaba. Pero higit sa lahat, may k
Chancy“Mukhang masaya ka ah!”Napatingin ako sa pintuan ng opisina ko. Hindi na ako nagulat nang makita kong si Chansen na naman 'yon at gaya ng dati, hindi man lang kumatok bago pumasok. May bitbit siyang kapeng nabibili sa sa ibaba lang ng building namin na tila ba sinadya talaga niyang bumisita
Hi dear readers!Salamat po sa patuloy niyong pagsubaybay sa istorya ng pamilya Lardizabal.Nagbibigay motivation po sa akin ang like, comment at gem votes niyo dahil alam ko na may nag-aabang ng mga susunod na kabanata. Sana po ay ipagpatuloy niyo lang po iyon dahil isa ang mga 'yan sa motivation







