LOGINPaano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Parang bumagal ang lahat. Hindi ko alam kung mas nangingibabaw ang gulat ko na nandito siya, o ang kakaibang kirot ng proteksyong ipinapakita niya. Ngayon lang ako nakadama ng ganitong kaligayahan, Unang beses na may nagtanggol at sumalag ng sakit para sa akin maliban kina June at Vivian. "At sino
Chansen“Ano bang sinasabi mo, Chansen? Seryoso ka ba?” may halong inis at pagkalito ang boses ni Maui. Nakakunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. “May nagawa ba akong mali? Ayaw mo ba na maging concerned ako sa’yo… kahit bilang kaibigan lang?”“Hindi naman ganon,” mabilis kong sagot, pilit n
EstellaHindi na ako nakapag-focus sa ginagawa ko. Nanatili lang akong nakasandal, nakatingala sa kisame, habang paulit-ulit bumabalik sa isip ko kung paano nga ba kami nauwi sa pagiging mag-asawa.Masaya na ako noon sa Paris. Komportable ang buhay ko, tapos na ako sa pag-aaral, may sarili na akong
EstellaSa dining table, magkatabi lang kami pero para bang may invisible wall sa pagitan namin. Tinawag niya ako nang nakahain na ang pagkain, kaya sabay kaming bumaba. Tahimik. Wala ni isang salita. Para kaming dalawang estranghero na nagkataong naupo lang sa iisang mesa.“Hindi ko alam kung ano a







