ログインWaaahhh, utal na siya sa nerbyos... Go Chase, konti pa!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Estella Pagkapasok pa lang namin ng bahay ay agad na bumungad sa akin ang malakas na tawanan at halos sabay-sabay na kwentuhan ng mga tao. May halong kulitan, kantiyawan, at syempre, hindi mawawala ang mga batang tumatakbo-takbo habang nagbabangayan ng maliliit na boses nila. Para bang buong bahay
Estella“Meron isa dito, parang nasa alapaap….” rinig kong sabi ni June, parang sinasadya pang lakasan para makarating sa tenga ko. Pero hindi ako natinag; nanatili akong nakatitig sa cellphone ko habang pinapanood ang ads ng Star Singer. Magsisimula na ang airing, at kahit ilang beses ko nang nakit
EstellaThree days passed, pero hindi pa rin humuhupa ang issue sa social media. Parang wildfire na kumalat at ako pa rin ang nasa gitna ng lahat. Nakaka-drain, honestly. Ibang klase din talaga itong si Nayomi, kahit na binigyan ko na siya ng warning tungkol sa hawak kong alas na posibleng makasira
Napahawak ako sa sentido ko, pilit inaalis ang kaba at excitement na nagsasalpukan sa loob ko.Ano ba ‘to, Chansen? You wanted a new life with Estella. You wanted stability, family, love. Pero eto ka na naman, nanginginig sa tuwa sa isang tawag mula sa nakaraan mo.“Pierre…” mahina kong tugon. “You







