Matchmade by His Heir

Ang tunog ng bawat bagsak ng sapatos ni Celestine Valderama sa makintab na sahig ng executive floor ay tila isang babala sa bawat empleyadong nadadaanan niya. Sa edad na dalawampu’t walo, siya ang itinuturing na reyna ng Apex Realty sa makasaysayan at umuunlad na lungsod ng Tayabas, Quezon. Hawak niya ang posisyon bilang Head of Operations, isang patunay na hindi lamang ganda ang mayroon siya—kundi isang utak na kayang magpatakbo ng milyun-milyong halaga ng mga proyektong pang-imprastraktura sa buong rehiyon.

Naka-suot siya ng isang fitted na black pencil skirt na sadyang humuhubog sa kanyang balingkinitang baywang at malalagong balakang, na pinatungan ng isang mamahaling silk blouse. Ang kanyang madidilim na buhok ay maayos na nakapusod, naglalantad sa kanyang mahabang leeg at seryosong mukha.

"Ms. Valderama, narito na po ang final blueprint para sa bagong commercial hub malapit sa bypass road. Kailangan na lang po ng pirma ninyo," habol ng kanyang sekretarya habang naglalakad sila patungo sa kanyang opisina.

"Iwan mo sa mesa ko, Sarah. I’ll review it in ten minutes. Make sure the environmental permits from the city environment office are cleared. Ayaw ko ng antala," malamig ngunit may awtoridad na utos ni Celestine.

Pumasok siya sa kanyang malawak na opisina at dinaluhong siya ng malamig na hangin mula sa aircon. Subalit sa kabila ng kanyang marangya at tila perpektong buhay-korporasyon, may isang bahagi ng kanyang pagkatao ang nananatiling nakakubli sa likod ng matitigas na pader ng kanyang puso.

Huminga siya nang malalim, pinaluwag ang hawak sa kanyang mamahaling leather folder, at napasandal sa salaming dingding na nakaharap sa malawak na tanawin ng lungsod ng Tayabas, kung saan tanaw sa malayo ang dambuhalang Bundok Banahaw. Sa tuwing sumasapit ang katahimikan, hindi niya maiwasang maalala ang gabing iyon—anim na taon na ang nakalipas.

Isang gabi ng purong kahangalan at nag-aapoy na pagnanasa sa isang VIP lounge sa Maynila. Isang gabi kung saan ipinaubaya niya ang kanyang katawan sa isang estranghero. Naaalala pa ng kanyang balat ang bawat marahas ngunit mapanuring haplos ng lalaking iyon, ang mabigat na hininga nito sa kanyang leeg, at ang bawat ungal ng pagnanasa na nagpayanig sa kanyang buong pagkatao. Ang gabing iyon ang unang beses na nakaramdam siya ng ganoong katinding init—isang karanasang nag-iwan sa kanya ng permanenteng marka.

Isang matamis na boses ang biglang pumutol sa kanyang nag-aapoy na pagbabalik-tanaw.

"Mommy!"

Agad na napawi ang seryosong mukha ni Celestine at napalitan ng isang napakagandang ngiti. Bumukas ang pinto ng kanyang private lounge sa loob ng opisina at iniluwal nito ang isang limang taong gulang na batang lalaki. Si Zion. Ang kanyang buhay, ang kanyang lakas, at ang kaisa-isang bunga ng gabing hindi niya malilimutan.

"Zion, baby," lumuhod si Celestine upang salubungin ng yakap ang anak. Amoy gatas pa ito at ang mga mata nito—ang madidilim at tila nangungusap na mga mata na nakuha nito sa kanyang ama—ang palaging nagpapaalala kay Celestine kung bakit siya lumalaban.

"Look, Mommy. I finished my snack!" Ipinakita ni Zion ang isang maliit na lalagyan ng leche flan, habang hawak ang isang maliit na silver na *silok* na paborito nitong gamitin.

"Good boy. Nagpasalamat ba kay Tita Sarah para sa merienda?" Malambot na hinaplos ni Celestine ang pisngi ng anak.

"Opo, Mommy. Sabi ko thank you po. Can we go home early today? Sabi mo we will buy ice cream," may pagka-bibong sagot ng bata, na may kasama pang bahagyang pag-usog o pag-*dasig* sa tabi ng sofa para tabihan ang kanyang ina.

Natawa nang mahina si Celestine. "Yes, baby. Just wait for Mommy to finish one last meeting, okay? Balik ka muna sa loob ng room mo, play your puzzles."

Matapos halikan ang noo ng anak at matiyak na ligtas ito sa loob ng private lounge, bumalik ang propesyonal na anyo ni Celestine. Subalit bago pa man siya makaupo sa kanyang silya, biglang bumukas nang marahas ang pinto ng kanyang opisina. Si Sarah, ang kanyang sekretarya, ay putlang-putla at nanginginig ang mga labi.

"M-Ms. Celestine... emergency meeting po sa main boardroom. Ngayon na po."

Kumunot ang noo ni Celestine. "Ano'ng mayroon? Bukas pa ang takdang pagdating ng mga board members mula sa Maynila."

"Nagbago po ang schedule. At... at hindi lang po board members ang dumating. Ang mismong bagong may-ari ng buong kumpanya ang nakarating na. Ang Valmonte Empire."

Tila binalot ng yelo ang buong katawan ni Celestine sa narinig na apelyido. *Valmonte.* Ang pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa na kilala sa pagiging ruthless sa mundo ng negosyo. Sila ang nakabili ng Apex Realty sa isang agresibong corporate takeover nitong nakaraang buwan.

Mabilis na inayos ni Celestine ang kanyang blouse, pinalis ang anumang kaba sa kanyang dibdib, at naglakad patungo sa boardroom. Nang hawakan niya ang seradura ng pinto ng malawak na silid, nararamdaman niya ang kakaibang bigat ng atmospera sa loob. Ang lahat ng mga senior executives ng kumpanya ay nakaupo na, tuwid ang mga likod, at walang sinumang naglalakas-loob na mag-ingay.

"Ms. Valderama, maupo ka," mahinang bulong ng Regional Director na bakas din ang takot sa mukha.

Naupo si Celestine sa kanyang nakalaang pwesto. Eksaktong pag-upo niya, ang malalaking double doors ng boardroom ay sabay na binuksan ng dalawang bodyguard na naka-barong.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok.

Napatigil ang paghinga ni Celestine. Ang silid na kanina ay malamig ay tila biglang uminit. Ang lalaki ay nakasuot ng isang bespoke charcoal-grey suit na perpektong nakalapat sa kanyang malapad na balikat at matipunong dibdib. Ang bawat hakbang nito ay nagpapakita ng absolute dominance. May taglay itong mapanganib na karisma na kayang magpaluhod ng kahit sinong haharang sa kanyang landas.

Iyon si Zeno Valmonte. Ang bilyonaryong CEO.

Dahan-dahang itinaas ni Zeno ang kanyang mukha upang tingnan ang mga taong nasa loob ng boardroom. Ang kanyang panga ay matigas, may kaunting anino ng balbas na lalong nagpadagdag sa kanyang maskuladong anyo, at ang kanyang mga labi ay nakasara sa isang tuwid na linya.

Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para kay Celestine.

Ang mga matang iyon. Ang madilim, mapanuri, at tila natutunaw sa pagnanasang mga mata na nakatitig sa kanya ngayon ay ang eksaktong mga mata na nagpabaliw sa kanya anim na taon na ang nakalipas. Ang mukhang iyon na madalas niyang makita sa kanyang mga pinakasasabikang panaginip ay narito na ngayon, sa mismong harapan niya.

Hindi isang estranghero ang nakasiping niya noon. Kundi ang lalaking nagmamay-ari na ng kanyang kumpanya ngayon.

Unti-unting bumaba ang tingin ni Zeno sa labi ni Celestine, bago muling bumalik sa kanyang mga mata. Isang dahan-dahan at mapanganib na ngisi ang sumilay sa mga labi ng bilyonaryo, na tila may nakikilang pamilyar na bango.

"Good afternoon, team," ang malalim at baritonong boses ni Zeno ay bumanat sa katahimikan ng silid, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling nakapako sa nangangatog na si Celestine. "I believe we have a lot of catching up to do... lalo na sa Operations."