로그인Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
GiannaDahil sa dami ng pinamili namin, nauwi talaga sa for delivery ang lahat ng gamit. Pero mas pinili naming ipadeliver ito nang sabay-sabay sa iisang petsa para hindi na kami pabalik-balik at para isang ayusan na lang sa bahay. Mabuti na lang at pumayag ang lahat ng pinamilhan namin kaya naging
Noelle“Ughh…” ungol ko ng dahan dahan kong idilat ang aking mga mata. Nagtaka ako ng makita na wala si Chanden sa tabi ko. Tumihaya ako at tsaka nilibot ang tingin sa aking paligid ngunit biglang parang umikot ang lahat ng nakikita. Agad akong napapikit at kahit na ganon ay parang dama ko pa rin an
GiannaPilit kong kinakalimutan ang mga sumagi sa isip ko nitong nakalipas na tatlong araw. Pinipilit kong paniwalaan ang sarili ko na hindi si Drew ang nakita ko. Dahil kung siya nga, imposible... imposible na ganoon lang ang naging reaksyon niya.Noong nagtagpo ang aming mga mata, wala man lang pa
Dala ng curiosity kung bakit lagi na lang nambabae ang mga lalaki kaya ko naisipang manood ng mga ganong klase ng palabas.Nag-angat ako ng tingin kay Chancy at nakita ko sa mga mata niya ang paghanga, ang init, at ang pagbibigay. Handang ibigay sa akin ang kontrol. Ngayon, ako naman.Bahagya akong







