ANMELDENChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
HoneyMas okay na ang mood ko ngayon kumpara nung mga nakaraang araw, lalo na at makakasama na namin si Chanton sa clean-up drive. Lowkey excited ako, kahit ayokong aminin.Sa totoo lang, hindi naman talaga aksidente ang lahat. Sinadya ko talaga na banggain siya noon. Calculated move kumbaga para ma
ChantonNagkaroon na ng ugong sa social media at sa mga tsismisan ang tungkol sa totoong pagkatao ni Honey, at sakto namang nagka-oras si Sen. Deguia para makapag-usap kami nang personal. Honestly, gusto ko talaga siyang puntahan agad ng malaman ko agn tungkol sa dinner nila in public pero pinigilan
HoneyOver the moon pa rin ang feeling ko kahit ilang araw na ang nakalipas mula nang mag-dinner kami ni Chanton kasama ang parents niya. As in hanggang ngayon, kinikilig pa rin ako kapag naaalala ko kung paano ako ipinakilala ni Chanton—proud na proud siya habang hawak ang kamay ko. Tapos bigla pa
“Wala kang dapat ipag-alala kay Honey,” sabi ko nang may diin pero hindi pagalit. “Matapang siya. Kahit na nandito lang ako, we both know she’s been living independently for a long time.” Saglit akong huminto, saka nagpatuloy. “She learned how to stand on her own kahit bata pa siya.”Tumango ako, pa







