Se connecterAng cheesy mo, Chansen.. hahahaha
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
GiannaI can't believe it!Mag-iisang linggo na kaming nagsasama ni Chancy.Parang kailan lang 'yung una kaming nagkakilala matapos ang maiinit naming sandali. Ngayon, heto kami, magkasama sa iisang bubong. Ibang-iba ang pakiramdam. May saya. May kilig. May halo ring kaba. Pero higit sa lahat, may k
Chancy“Ano, bro? Kamusta?” bungad ni Wilson nang pumasok ako sa isang private room sa loob ng club na pag-aari lang naman niya. Tulad ng dati, nakaupo siya sa pinaka-gitna ng mahabang leather couch, hawak ang isang basong may yelo at dark liquor, habang bumabalot sa paligid ang usok ng mamahaling c
Biglang tanong ni Tita, “May nobyo ka na ba ngayon, hija?” Natigilan ako. Bigla kong naisip si Chancy. Ang mga ngiti niya, ang kaswal naming ugnayan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, binalikan ko ang katotohanang walang malinaw sa amin. Walang label. Walang katiyakan. Umiling ako. “Wala po.” Ngu
Chancy“Mukhang masaya ka ah!”Napatingin ako sa pintuan ng opisina ko. Hindi na ako nagulat nang makita kong si Chansen na naman 'yon at gaya ng dati, hindi man lang kumatok bago pumasok. May bitbit siyang kapeng nabibili sa sa ibaba lang ng building namin na tila ba sinadya talaga niyang bumisita







