A Mistake Worth Keeping

Kasalukuyang malakas ang buhos ng ulan sa labas, ngunit mas naririnig ko ang kabog ng aking puso. Julian is staring at me with his gentle and alluring eyes, as if the person in front of him is not only his best friend but someone more fulfilling for me—the woman he loves the most. Bumilis pa lalo ang pagtaas-baba ng aking dibdib sa naiisip, kulang na lang ay maghabol ako ng hininga dahil sa kilig na mas lamang ang pagtitimpi. 

This is not the first time I have felt this way about him. Maraming beses na. At sa daming beses na inamin at tinanggap ko ang katotohanang mahal ko si Julian, kasing dami nito ang beses na pinaalalahanan ko ang sarili na ang mga katulad ko’y para lamang pagsilbihan ang mga katulad niya, hindi para mahalin pabalik na higit pa sa pagiging magkaibigan.

But right at this moment, as I stare back at him with my longing, yearning gaze, pakiramdam ko, kahit papaano, posible ang mga panaginip ko. 

“Belinda,” he called softly, then his hand reached for my cheek.

Sandaling napapikit ang mga mata ko nang maramdaman ang init ng kaniyang palad. Julian leaned his face closer to mine, and that simple gesture already sent shivers down my spine. Sa sobrang lapit ay naaamoy ko na ang alak sa kaniyang malalim na paghinga, kasabay ang kaniyang usual scent mula sa mamahaling pabango.

Muling inilapit ni Julian ang kaniyang mukha na para bang aamba ng halik. “Belinda,” malambing na tawag niyang ulit. 

Napalunok ako ng mabigat. Hindi ko alam kung ano ang gagawin sa sandaling ito, kaya nang biglang kumidlat nang malakas, I immediately took it as a sign para gisingin ang diwa ko. 

Marahan kong itinulak ang dibdib ni Julian para lumayo siya sa akin. “Lasing ka na. You should sleep.”

We are sitting on his longest couch in the living room. Dito ko muna siya ibinaba matapos sunduin sa bar na lasing na lasing at akayin hanggang makauwi rito sa condo niya dahil hindi na niya kayang maglakad nang tuwid mag-isa. Wari ko’y tuluyan na silang naghiwalay ng problematic girlfriend niyang si Sasha, at kanina pa siya panay sabi ng ‘I deserve someone better’ habang nasa byahe. 

“Hindi ako lasing,” pag-angal ni Julian.

“Lasing ka na,” pagtatama ko sa tonong pagalit na. “Halika’t matulog ka na sa kwarto mo.”

Tumayo ako at inabot ang braso niya upang hilahin din siya patayo, ngunit nakalimutan kong kahit lasing ay mas malakas pa rin siya sa akin. Kaya’t nang hinila ako pabalik ni Julian, walang laban akong napaupong muli. This time, hindi na sa malambot na cushion ng couch kundi sa kaniyang binti. Alam niyang mabilis pa sa alas kuwatro akong aalis kaya’t agad niya akong kinulong sa kaniyang bisig bago ko pa maintindihan ang nangyayari. 

“J-Julian,” bakas sa akin ang kaba.

Tanging ang makahulugan niyang tingin ang isinukli sa akin bago tuluyang pinagdampi ang aming mga labi. My heart starts beating the loudest it can ever do, I am scared he can actually hear it. Napapikit na lamang ako. Sa ilang segundong lumipas, patuloy niya akong hinahalikan nang banayad hanggang sa natutunan kong humalik pabalik. Bukod dito, natutunan ko ring hayaan ang sariling namnamin kung ano ang magpapasaya sa akin, kahit sa likod ng isip ko, parang mali ito. 

Mula sa aking namumulang pisngi, bumaba ang palad ni Julian sa aking batok. I can feel him wanting to pull me closer, so I leaned my body towards him and kissed him more hungrily. Our intimate kisses then turned into something far more passionate and intense. Kabaliktaran ng lamig ng panahon ang init na nararamdaman namin para sa isa’t isa. 

Julian began exploring my body soon after. Ipinasok niya ang kaniyang kamay sa loob ng aking oversized shirt, at napasinghap ako nang maramdaman ang init ng kaniyang haplos sa aking dibdib. Natigil ang aming halikan, kaya’t ang mga mata namin ang sandaling nagtagpo. He might have thought I was offended when he touched my chest, so I nodded my head to let him know I am letting him do whatever he wants, because, as hard as it is to believe, it’s what I want too.

Nang makasigurado, muling inilapit ni Julian ang maamong mukha sa akin. Ngunit imbes na sa aking labi, naramdaman ko ang kaniyang mga halik sa aking leeg. Mas lalo akong nag-init. Kaya’t nang hinubad ni Julian ang aking pang-itaas na damit, kasama ang aking bra, pakiramdam ko’y nag-aapoy na ako. 

“Ahhhhh, J-Julian,” I moaned when his tongue danced in my nipple. 

This is such a foreign feeling. I might have kissed other guys, but this is the first time I am having sex with someone, let alone with Julian. Hindi tuloy maalis sa aking isipan na baka panaginip lamang talaga ito. 

Ngunit habang mas lumalalim ang gabi, pinatutunayan ni Julian sa bawat pagpasok niya sa aking pagkababae na ang pangyayaring ito ay totoo. He is thrusting so gently and carefully, pero tila mapupunit pa rin ang pagitan ng aking hita, kung saan ang hapdi ang pinaka-nagsisilbing patunay na totoong-totoo nga ito. Wala tuloy akong ibang magawa kundi sabunutan ang kaniyang buhok, kasabay ang ungol ng pinaghalong sakit at sarap.

A hundred more thrusts, and I can feel my womanhood becoming more able to welcome his size. Naramdaman din iyon ni Julian, kaya’t sinubukan niyang pumasok nang paulit-ulit nang mas madiin, mas mabilis. Sa pagkakataong ito, hindi ko na matukoy ang dami ng  nakatutulirong sensasyong dumadaan sa katawan ko. 

“Belinda,” Julian called before he started kissing me again. 

Malakas pa rin ang ulan sa labas, ngunit hindi lang ito at ang kabog ng aking dibdib ang tanging naririnig ko, pati na ang aming mga halik at pagtama ng aming mainit na katawan sa isa’t isa sa tuwing bumabayo siya. Sa pagod matapos ang ilan pang minuto, sandaling tumigil sa paghalik si Julian at bumangon, kaya’t kitang-kita ko ang paghabol niya ng hininga sa ibabaw ko, pawis na pawis habang palihim na napapamura. 

Literally and figuratively, I never thought I would see him in this view… on top of me. Matagal-tagal ko na ring itinatak sa aking isipan na hindi kami pwede, kahit na dugo’t pawis ang ialay ko para sa pag-ibig niya. The biggest part I could ever be in his life is by being his best friend, at ma-swerte na ako na kahit papaano ay mayroon akong ganoon. 

This night taught me how endless the possibilities can be. When Julian called me earlier drunk and hurting, I thought to myself this would only be a night of broken hearts and our usual late night talks, yet it became one to remember for the both of us. Julian finished inside me, and I couldn’t be happier that I did it the first time with someone I have practically spent my whole life with. Kaya’t wala na akong ibang mahihiling pa bago ako matulog nang payapa sa mga bisig niya ngayong gabi, bagama’y madilim ang kwarto ay kampante ang isip at puso ko.

However, just when I thought tomorrow's going to be the start of something new, when the morning light from the windows reached my face the day after, I opened my eyes with Julian already looking at me with his slightly puckered brows, confused and with a hangover. Ibang-iba sa inakala kong makikita ko. 

I tried to smile at him and greet him good morning, but it wasn’t doing anything to make him less uncomfortable with our situation. Hanggang sa unti-unting nabura ang matamis na ngiti sa aking mga labi nang ang bumalot sa kaniyang mukha ay takot at pangamba matapos kong ikwento ang lahat ng nangyari kagabi, na aniya’y nakalimutan niya.

Julian cleared his throat and looked away. “Last night was a mistake, Belinda…”

Dito ko tuluyang hiniling na sana panaginip na lamang pala ang lahat. Sa kabila ng mga magagandang alaalang binalak kong baunin hanggang pagtanda, hinihiling ko na sana hindi ko na lamang naranasan ang kahit anong sarap sa kahapon, para hindi ako mahantong sa pait ng ngayon. Pakiramdam ko’y hindi lamang ako binuhusan ng malamig na tubig, bagkus ay pinagbagsakan ng langit at lupa ngayong umaga. At kahit na dala ko sa likod ang bigat nito, wala akong ibang magawa kundi gamitin ang natitirang lakas sa aking nanlalambot na katawan para bumangon. 

I got dressed and left at once. Ni hindi ko na nagawang tingnan ang sarili sa salamin. Ang tanging gusto ko lang sa sandaling ito, makaalis sa paningin ni Julian upang hindi niya makita ang nagbabadyang luha sa mga mata ko. I already embarrassed myself when I assumed he wanted it to happen to us. Baka hindi ko na kayanin kapag nalaman niya kung gaano pa ako nasaktan sa iilang salitang binitawan niya, ngunit hindi mailarawan ang kung gaano nito pauulit-ulit na binubugbog ako.

That same unfortunate day, I had the impulsive decision to travel back to our province in Mindoro, leaving my minimum-wage work and all the life I ever lived in Manila. Ang sabi ko sa sarili ko habang nasa biyahe pauwi, mga dalawa o tatlong linggo lang. Magpapalipas lang ng sakit at sama ng loob. Walang ni isang nag-akala na mamumuhay ako rito sa aming lumang bahay sa mga sumunod na pitong taon, dala-dala ang sikretong kailanman ay hindi na sana mabunyag pa.