MasukInaaayyyyyy.. Nina... Magpadoktor po ako tomorrow, at 4 days na ubo ay hindi na kinaya ng pahinga at solmux. Pero mag-update pa rin po ako bukas... Paggaling ko po ay makakabawi rin ako. Huwag lang umabot ng New yEar ang ubo ko at naku baka mas lumala dahil sa usok. Thank you, enjoy reading!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Parang may invisible na pader sa pagitan namin. Hindi galit, pero puno ng ingat. Para bang pareho kaming tinitimbang kung sino ang dapat unang magsalita, at kung ano ang tamang tono para sa usapan na ‘to. Pinaglalaruan niya ang takip ng bottled water, paikot-ikot lang, habang ako naman ay kunwarin
Chansen “Sa ngayon, anak, sikapin mo muna na alisin sa dibdib mo ‘yung guilt. Hindi maganda na dalhin mo ‘yan habang-buhay. Alam mo na kung saan ka nagkamali, at dahil doon, sigurado akong hindi mo na hahayaan na maulit pa ‘yon,” malumanay na sabi ni Dad, habang pinagmamasdan ako ng mga mata niyang
“Okay lang ‘yan, hija,” sabat ni Mommy, malambing ang boses habang hinahaplos ang braso ko. Nakangiti siya, ‘yung ngiting punong-puno ng pag-unawa. “Natural lang ‘yang nararamdaman mo. Tao ka lang, at minsan, kahit hindi mo gusto, may sumisilip na ganyang tanong sa puso mo.” Sumabay pa sina Ate Cha
Napangiti ako nang malalim. Kahit ilang beses ko pa siyang makita sa caller ID, iba pa rin ‘yung kilig. Parang unang tawag pa rin niya sa akin noong bago pa lang niya ako tinanggap.Agad kong pinindot ang answer button.“Hey, Wifey,” bati ko agad, medyo excited pa ang tono ko.“Sen…”Napakunot ang n







