MasukNgunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Mitch“Ang hilig mo rin lang laruin yan, bakit hindi mo pagkakitaan?” tanong ng aking Kuya na nakatingin sa aking cellphone habang nakaupo kaming magkatabi sa sofa.“Baka utangan mo lang ako eh,” tugon ko.“Ah ganon,” sabi niya sabay kiliti sa akin.“Kuya! Kuya! Tigilan mo ako!!! Ma!!!” sigaw ko hab
Hindi ko agad nasagot iyon noon. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil iniisip ko kung makakabuti ba talaga. Kung magiging fair ba sa lahat. Kung magiging fair ba sa sarili k, higit lalo sa kanya. Pero bago pa man kami nagsimula ng lahat, siya ang unang nag-suggest ng team. Kita ko rin kung gaano niya k
ChantonMatagal na katahimikan ang sumunod.Ramdam ko ang tensyon sa bawat segundo, sa bawat paghinga ni Honey, at sa kung paano unti-unting nag-iiba ang ekspresyon ni Mrs. Deguia.Unti-unti, bumagsak ang balikat ng matanda ba para bang biglang bumigat ang buong katawan niya.“Hindi ko… inaasahan ‘y
Honey“Dad, wala kang kasalanan sa nangyari,” mariin kong sabi kahit nanginginig ang boses ko. “Kahit ikaw, hindi mo inaasahan na magagawa ni Tita Marie ’yon.”Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy, pilit inaayos ang sarili ko.“Kahit sina Isaiah at Ezra… alam kong nasasaktan sila. Alam kong hind






