The Arranged Bride of the Cold Heir

‎I REFUSE

‎

‎Avianna's POV (Part 1)

‎

‎Kung may isang bagay na gusto kong maranasan sa buhay ko, iyon ay ang kalayaan.

‎

‎Hindi pera. Hindi marangyang buhay. Hindi ang pagiging tagapagmana ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa.

‎

‎Kalayaan.

‎

‎Nakakatawa, hindi ba?

‎

‎Habang ang ibang tao ay nangangarap yumaman, ako naman ay handang isuko ang lahat ng mayroon ako kapalit lang ng pagkakataong mamuhay ayon sa sarili kong kagustuhan.

‎

‎Dahil sa loob ng dalawampu't dalawang taon, wala ni isang desisyon ang tunay na naging akin.

‎

‎Mula sa school na pinasukan ko, sa kursong kinuha ko, hanggang sa mga taong dapat kong makasama—lahat sila ang pumili. Hindi ako.

‎

‎At hindi ko pa alam na sa araw na iyon, pati ang lalaking pakakasalan ko, napili na rin pala nila.

‎

‎Nagising ako sa mahinang sinag ng araw na tumatama sa puting kurtina ng kwarto ko. Dahan-dahan akong napaupo sa kama at napabuntong-hininga.

‎

‎Isa na namang umaga. Isa na namang araw ng pagsunod sa gusto nina Mom at Dad.

‎

‎Mabilis akong naligo at nagbihis. Pagsilip ko sa salamin, isang maayos na bersyon ng sarili ko ang bumungad.

‎

‎Perpekto. Presentable. Katulad ng gusto nila.

‎

‎Pero sa likod ng maayos kong itsura ay isang taong matagal nang pagod. Pagod sa pagiging perpekto. Pagod sa pagiging anak na kailangang laging sumunod.

‎

‎Lumabas ako ng kwarto at bumaba sa dining area.

‎

‎Gaya ng inaasahan, naroon na sina Mom at Dad. Tahimik na nagbabasa ng documents si Dad habang may kausap sa cellphone.

‎

‎Business.

‎

‎Palaging business.

‎

‎Hindi ko na maalala kung kailan kami huling nag-usap bilang mag-ama na hindi tungkol sa kumpanya.

‎

‎"Good morning, Mom."

‎

‎Lumapit ako at hinalikan siya sa pisngi.

‎

‎Ngumiti siya. "Good morning, dear."

‎

‎Sunod kong nilapitan si Dad.

‎

‎"Good morning, Dad."

‎

‎Bahagya lang siyang tumango bago muling ibinalik ang atensyon sa kausap niya sa telepono.

‎

‎Hindi na ako nagtaka. ‎Sanay na ako.

‎

‎Umupo ako at nagsimulang kumain. Tahimik ang buong dining room. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng mga kubyertos at ang boses ni Dad na seryosong nakikipag-usap tungkol sa negosyo.

‎

‎Napatingin ako kina Mom at Dad. ‎Ilang beses silang nagkatinginan.

‎Parang may gustong sabihin. Parang may hinihintay lang na tamang pagkakataon.

‎

‎At doon nagsimulang kumabog ang dibdib ko.

‎‎May kakaiba. ‎Ramdam ko.

‎

‎"Avi."

‎

‎Napatingin ako kay Mom.

‎

‎"Yes, Mom?"

‎

‎Ngumiti siya, ngunit hindi iyon ang karaniwang ngiti niya. Parang may itinatago.

‎

‎"May surprise kami para sa'yo."

‎

‎Napahinto ako sa pagkain.

‎

‎"Surprise?"

‎

‎Tumango siya.

‎

‎"Yes."

‎

‎Hindi ko maiwasang mapakunot-noo.

‎

‎"Wala naman pong birthday ko."

‎

‎Napatawa siya nang mahina.

‎

‎"Hindi naman kailangang birthday para magkaroon ng surprise."

‎

‎Natahimik ako.

‎

‎Kung bakit, hindi ko rin alam.

‎

‎Pero sa halip na matuwa, lalong bumigat ang pakiramdam ko. May kung anong nagsasabing hindi ko magugustuhan ang sorpresang iyon.

‎

‎"Ano po ba iyon?" tanong ko.

‎

‎Ngunit umiling lang si Mom.

‎

‎"Mamaya mo na malalaman."

‎

‎"Where?"

‎

‎"We're having dinner tonight."

‎

‎Nagsalita na rin si Dad matapos ibaba ang cellphone.

‎

‎"Leondell's Hotel. Eight o'clock."

‎

‎Iyon lang.

‎

‎Wala nang paliwanag. Wala nang dagdag na impormasyon. ‎Parang kailangan ko na lang sumunod, katulad ng palagi kong ginagawa.

‎

‎Tumango na lamang ako.

‎

‎"Okay po."

‎

‎Ngumiti si Mom na tila ba natuwa sa naging sagot ko.

‎

‎Pero ako...

‎

‎Hindi mapakali.

‎

‎Habang nagpapatuloy ang almusal, wala na akong nalalasahan sa pagkain. Paulit-ulit lang umiikot sa isip ko ang isang tanong.

‎

‎Ano ba talaga ang sorpresa?

‎

‎At bakit pakiramdam ko...

‎

‎Babaguhin nito ang buong buhay ko?

‎

‎Lumipas ang maghapon na hindi nawawala ang kutob ko. ‎Sinubukan kong magbasa, manood ng series, at mag-scroll sa social media.

‎

‎Pero wala.

‎

‎Hindi mawala-wala ang bigat sa dibdib ko.

‎

‎Para akong naghihintay ng bagyong alam kong darating pero hindi ko alam kung gaano kalakas.

‎

‎Pagsapit ng alas-singko ng hapon ay nagdesisyon akong maligo at maghanda.

‎

‎Paglabas ko ng banyo, isang malaking puting kahon ang bumungad sa akin. Nasa gitna iyon ng kama ko.

‎

‎May maliit na card na nakapatong sa ibabaw.

‎

‎Kinuha ko iyon.

‎

‎"Wear this, dear. You'll look beautiful."

‎

‎- Mom

‎

‎Napabuntong-hininga ako bago dahan-dahang binuksan ang kahon. ‎Isang eleganteng puting dress ang tumambad sa harapan ko.

‎

‎Simple.

‎

‎Classy.

‎

‎Napakaganda.

‎

‎Eksaktong klase ng damit na gustong-gusto ni Mom.

‎

‎Hinaplos ko ang tela. ‎Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo lang akong kinabahan.

‎

‎Parang hindi ito simpleng family dinner. ‎Parang may mas malaki pa rito. ‎Mas malaki kaysa sa inaakala ko.

‎

‎Huminga ako nang malalim.

‎

‎"Stop overthinking, Avianna."

‎

‎Mahina kong sabi sa sarili ko. ‎Baka surprise lang talaga. ‎Baka iniisip ko lang ang pinakamasamang mangyayari.

‎

‎Hindi ko alam na ilang oras na lang magbabago na pala ang buong buhay ko.

‎

‎Eksaktong alas-siyete y medya nang makarating ako sa Leondell's Hotel.

‎

‎Huminto ang sasakyan sa harap ng engrandeng entrance. Isa-isang bumukas ang malalaking glass doors habang sinalubong ako ng staff.

‎

‎"Good evening, Miss Saavedra."

‎

‎Bahagya akong ngumiti.

‎

‎"Good evening."

‎

‎Habang naglalakad ako papasok, mas lalo akong kinakabahan. ‎Hindi ko alam kung bakit.

‎‎Parang may kung anong bumubulong sa isip ko na sana'y huwag na lang akong tumuloy.

‎

‎Pero nandito na ako. ‎At alam kong wala rin naman akong pagpipilian.

‎

‎Tinawid ko ang malawak na lobby bago ako inalalayan ng isang staff papunta sa private dining room.

‎

‎Pagbukas ng pinto, naabutan ko sina Mom at Dad na naghihintay na.

‎

‎Pareho silang nakabihis nang elegante.

‎

‎Ngunit kakaiba ang katahimikan.

‎

‎"Sorry, medyo na-late ako."

‎

‎"It's okay, dear," nakangiting sabi ni Mom.

‎

‎"You're just in time."

‎

‎Tahimik akong umupo sa bakanteng upuan.

‎

‎Makalipas ang ilang minuto, isa-isang dumating ang mga pagkain.

‎

‎Pero kahit gaano pa kamahal ang mga iyon, wala akong ganang kumain.

‎

‎Pakiramdam ko may hinihintay lang silang matapos ang dinner.

‎

‎At habang lumilipas ang bawat minuto, mas lalo lang akong kinakabahan.

‎

‎Hindi ko na napigilan.

‎

‎"Mom..."

‎

‎Napatingin siya sa akin.

‎

‎"What's really going on?"

‎

‎Sandali siyang natahimik bago tumingin kay Dad, na tila hinihintay ang pahintulot nito.

‎

‎Napansin ko rin ang malalim na buntong-hininga ni Dad bago niya inilapag ang hawak niyang wine glass.

‎

‎"Avianna."

‎

‎Mariin ang boses niya.

‎

‎Napalunok ako.

‎

‎"Yes, Dad?"

‎

‎"May gusto kaming pag-usapan."

‎

‎Pakiramdam ko biglang bumigat ang hangin sa paligid.

‎

‎Hindi ako sumagot.

‎

‎Tahimik lang akong nakatingin sa kanilang dalawa.

‎

‎"You remember Mr. Lincoln?"

‎

‎Tumango ako.

‎

‎"Your business partner?"

‎

‎"My closest friend."

‎

‎Seryoso niyang sagot.

‎

‎Napakunot-noo ako.

‎

‎"Bakit po?"

‎

‎Nagkatinginan silang mag-asawa.

‎

‎At sa sandaling iyon...

‎

‎Parang tumigil ang oras.

‎

‎Huminga nang malalim si Dad bago nagsalita.

‎

‎"His family and ours have reached an agreement."

‎

‎Hindi ko maintindihan.

‎

‎"Agreement?"

‎

‎"Yes."

‎

‎Tahimik siyang tumingin sa akin.

‎

‎Isang tinging hindi ko mabasa.

‎

‎At pagkatapos...

‎

‎Binitiwan niya ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa mundo ko.

‎

‎"You will marry his son."

‎

‎Hindi agad nagsink in ang sinabi niya.

‎

‎Pakiramdam ko mali ang narinig ko.

‎

‎Parang ibang tao ang kausap niya.

‎

‎Hanggang sa unti-unting tumagos ang bawat salita sa isip ko.

‎

‎Marry.

‎

‎His son.

‎

‎Ako?

‎

‎Nanlamig ang buong katawan ko.

‎

‎"Ano..."

‎

‎Mahina kong bulong.

‎

‎"Ano pong sinabi ninyo?"

‎

‎Hindi nagbago ang ekspresyon ni Dad.

‎

‎"You heard me."

‎

‎Parang may humigpit sa dibdib ko.

‎

‎Hindi ako makahinga.

‎

‎Hindi ako makapaniwala.

‎

‎"D-Dad..."

‎

‎Napailing ako.

‎

‎"You're joking... right?"

‎

‎Tahimik lang siyang nakatingin sa akin at doon ko nalaman ang sagot.

‎

‎Hindi siya nagbibiro. ‎Hindi ito biro.

‎

‎Hindi ito pananakot.

‎

‎Desisyon na nila.

‎

‎Hindi ko namalayang napatayo ako.

‎

‎"How can you decide something like this?"

‎

‎Hindi ko na napigilan ang boses ko.

‎

‎"I don't even know him!"

‎

‎"Avianna—"

‎

‎"No!"

‎

‎Napatingin ako kay Mom.

‎

‎Umaasa.

‎

‎Umaasang kahit siya man lang ang kakampi ko.

‎

‎"Mom..."

‎

‎Mahina na ang boses ko.

‎

‎"Please..."

‎

‎"Tell me this isn't true."

‎

‎Nakagat niya ang ibabang labi niya.

‎

‎Ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang dumurog sa akin.

‎

‎"It's already decided."

‎

‎Parang may kung anong nabasag sa loob ko.

‎

‎Hindi ko maipaliwanag.

‎

‎Hindi ito simpleng lungkot.

‎

‎Pakiramdam ko may unti-unting kumukuha ng buong buhay ko.

‎

‎"No..."

‎

‎Napailing ako.

‎

‎"No..."

‎

‎Hindi ko mapigilang maiyak.

‎

‎"Bakit?"

‎

‎"Bakit kailangan ninyo akong ipakasal sa taong hindi ko man lang kilala?"

‎

‎Tahimik ang buong silid.

‎

‎"Is this because of the company?"

‎

‎Walang sumagot.

‎

‎At ang katahimikang iyon...

‎

‎Sapat na.

‎

‎Nakuha ko na ang sagot.

‎

‎Napatawa ako.

‎

‎Mapakla.

‎

‎"So negosyo nga."

‎

‎"Avianna."

‎

‎Mariing tawag ni Dad.

‎

‎"You're doing this for our future."

‎

‎Napailing ako.

‎

‎"Hindi."

‎

‎Mahina kong sabi.

‎

‎"You're doing this for the business."

‎

‎Tumayo si Dad.

‎

‎Mabagal.

‎

‎Ngunit sapat para maramdaman kong muli ang awtoridad niya.

‎

‎Hindi siya sumigaw.

‎

‎Hindi siya nagalit.

‎

‎Pero mas nakakatakot ang pagiging kalmado niya.

‎

‎"Hindi ito request."

‎

‎Diretso niya akong tiningnan.

‎

‎"Desisyon na ito."

‎

‎Ramdam kong nanginginig ang mga kamay ko.

‎

‎Hindi sa takot.

‎

‎Kundi sa galit.

‎

‎"So wala akong choice?"

‎

‎"Wala."

‎

‎Napapikit ako.

‎

‎Gusto kong sumigaw.

‎

‎Gusto kong umiyak.

‎

‎Gusto kong tumakas.

‎

‎Pero higit sa lahat...

‎

‎Gusto kong marinig na sasabihin nilang nagbibiro lang sila.

‎

‎Na isa lang itong prank.

‎

‎Na hindi totoo.

‎

‎Pero wala.

‎

‎Tahimik lang silang dalawa.

‎

‎At doon ko tuluyang na-realize...

‎

‎Hindi nila ako tinatanong.

‎

‎Pinapaalam lang nila.

‎

‎Isa lang akong piyesa sa negosyong gusto nilang protektahan.

‎

‎Hindi anak.

‎

‎Kundi isang kasunduang kailangang tuparin.

‎

‎Huminga ako nang malalim.

‎

‎Mariin kong pinunasan ang luha sa pisngi ko.

‎

‎Tumingin ako kay Dad.

‎

‎Diretso.

‎

‎At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko...

‎

‎Tinutulan ko siya.

‎

‎"I refuse."

‎

‎Natahimik ang buong silid.

‎

‎Maging si Mom ay nanlaki ang mga mata.

‎

‎Mahigpit kong kinuyom ang mga kamay ko.

‎

‎"Hinding-hindi ako magpapakasal sa lalaking hindi ko kilala."

‎

‎Tumigas ang ekspresyon ni Dad.

‎

‎"Avianna."

‎

‎Mariin ang boses niya.

‎

‎"Tomorrow."

‎

‎Sandali siyang tumigil.

‎

‎"You'll meet your fiancé."

‎

‎Pakiramdam ko muling bumigat ang mundo ko.

‎

‎Hindi ako nakasagot.

‎

‎Hindi dahil pumayag ako.

‎

‎Kundi dahil...

‎

‎Hindi ko alam kung paano lalaban sa desisyong ginawa na nila para sa akin.

‎

‎At sa gabing iyon...

‎

‎Habang nakatingin ako sa dalawang taong dapat sana'y unang nagpoprotekta sa akin...

‎

‎Doon ko unang naramdaman ang totoong ibig sabihin ng mawalan ng kalayaan.