LOGINYan, wala na ang konsensya...
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
ChantonAlam ko nang nakaalis si Jacob kaya wala na akong dahilan para maghintay sa labas. Diretso akong pumasok sa unit ni Honey. Tahimik pa rin sa loob ngunit alam ko na nasa kanyang silid niya siya, kaya nagdesisyon akong magluto. At least kapag lumabas siya, may kakainin na agad. Sanay na rin ak
Pagkatapos non, hindi na ako nagtagal pa roon. I turned around at naglakad palayo nang hindi lumilingon. Naririnig ko pa ang mga bulungan sa likod, ang mga tanong, ang paghabol ng tingin ni Honey. Pero hindi ako puwedeng manatili. Luckily, may eskinita malapit. Doon ako lumiko, blending into the sh
Chanton “Bakit ganyan ang tingin mo?” tanong ko kay Honey, halatang nagtataka habang nasa loob kami ng elevator. Kanina pa siya nakatitig sa akin na para bang may nakita siyang kung anu-anong kakaiba sa mukha ko. Nasa loob kami ng main building ng Lardizabal Group, at kahit ilang beses na akong nak
HoneyAkala ko, tapos na yung sakit na naramdaman ko nung gabing makita ko siyang may kasamang iba, na naglalakad na magkahawak-kamay, at halatang-halata pa sa gitna ng mall na parang wala silang pake… akala ko yun na yung worst. Akala ko wala nang pwedeng tumusok pa nang mas malalim.Pero mali pala







