Mag-log inSee you po sa next chapter!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Hinaplos ko ang pisngi niya, dahan-dahan. Warm pa rin siya, familiar, comforting pero may kung anong lamig sa pagitan namin ngayon na hindi ko ma-gets.We’ve been together for two years as boyfriend and girlfriend, plus ‘yung ilang taon na magkaibigan kami bago pa ‘yon. I know him. I know his habits
Honey “Hindi pwede,” matigas na sabi ni Chanton nang lumabas ako ng silid at sinabi sa kanya ang balak ko. Nakaupo siya sa sofa, naka-slouch pa nang kaunti, habang hawak ang phone niya na para bang may tinitingnan siyang importante, pero halatang distracted siya sa galaw ko. Alam kong hindi pweden
HoneyTatlong linggo nang nasa unit ko si Chanton. Usually gabi lang siya dito, sa umaga ang alam ko lang ay nakasubaybay siya sa akin. Pero kahit ganon, kahit na may kasama ako at technically safe hindi ko pa rin mapigilan ‘yong slight discomfort. May kung anong kilabot sa dibdib ko ang kaalamang n
ChantonIniwan ko si Honey sa loob ng silid niya, pero bago ko tuluyang isara ang pinto ay pinaalalahanan ko siya ng mahinahon pero firm na huwag muna niyang sasabihin sa mga kaibigan niya kung nasaan siya ngayon. Hindi dahil sa kung anupaman, kundi dahil mas ligtas kung mas kaunti ang may ideya sa

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





