ログインNaku, Honey... Mag-ingat ka...
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Honey“Careful,” sabi ni Chanton habang inaalalayan niya akong makababa sa cart. Hawak niya ang kamay ko, at for a moment, parang gusto kong i-pause ang oras at mangarap lang doon, hawak sa init ng kanyang kamay.“Thanks,” tugon ko, habang tuluyan nang nakababa. Sinikap kong huwag ipakita ang kaunti
ChantonNakatulog na lang si Honey sa pag-iyak, pero kahit na halos sumasakit na ang likod ko sa alanganing upo sa tabi niya, hindi ako umalis. I stayed. I freaking stayed. Ramdam ko ang bigat ng bawat hikbi niya kanina na parang may humihila sa dibdib ko habang pinagmamasdan ko siyang unti-unting b
HoneyPatagal nang patagal ang sitwasyon, at habang lumilipas ang mga araw, mas lalo lang akong kinakain ng kaba. Parang nakabitin sa ere ang lahat, walang klarong sagot, walang nangyayaring bago, wala ring direksyon kung saan ba talaga ako patutungo.Kung tutuusin, wala naman talagang nangyayari…B
HoneyMga forty-five minutes kaming kumain. Halo-halong ingay, tawanan, at kwentong paulit-ulit na pero never nakakasawa. At kahit napansin ko ang kakaibang kilos ni Ricky kanina, pinilit kong hindi magpahalata na nag-aalala ako. Hindi ko siya tinitigan nang sobra, hindi ako nagtanong basta nagprete







