LOGINSalamat po sa pagsuporta. Naggala po ako kaya late ang update. Nag-asikaso ng mga requirements para sa incoming grade 7 ko. Maraming salamat!
Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Honey“Tita Honey, we will miss you…” halos sabay-sabay na sabi ng mga bata, nakapila na parang mga mini-soldiers ready for inspection.Sa loob ng dalawang linggo kong stay dito sa hacienda, finally nakilala ko talaga kung sino at anong klase ng tao ang mga Lardizabal.Kahit sa mga bata, ramdam mo k
Kaya siguro, may kurot ng inggit sa dibdib ko.Inggit sa mga anak na kagaya ni Chanton—at kagaya ng iba pang mga taong nandito—na kahit ilang taon na ang lumipas, ay nasa tabi pa rin nila ang kanilang ina. Isang bagay iyon na kahit maging pinakamayaman pa ako sa buong mundo, kahit makuha ko pa ang l
Isang normal, happy, harmless family dinner. Kasama si Billy. Kasama ako. At walang trace ng totoong mundo namin. In short—hindi niya kailangan magpigil ngayon. Hindi niya kailangan mag-overthink sa tingin ng mga tao. At ako? Ako yung kinakabahan dahil sila… parang sobrang relax. Gusto ko tu
HoneyNaka-ilang sama na rin si Billy sa amin sa clean-up drive, at masasabi ko na super helpful talaga siya. As in, kahit hindi niya sabihin, halata namang all-out ang effort niya. Pero syempre, si Chanton… ibang usapan. Kita ko kung paano nanigas ang panga niya sa tuwing lumalapit si Billy sa’kin.







