ログインSige na.. Ikaw na! Hahaha
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Estella“Estella, darating ba si Chansen ng lunchtime?” tanong ni June habang nakasandal siya sa swivel chair at nilalaro ang ballpen na parang baton.Nag-angat ako ng tingin mula sa pagche-check ng mga records namin. Ang dami na talagang estudyante ni Miss Cherry, kaya kahit papaano ay proud ako sa
Chansen“Hi, Ate Cha. Hi, Tita,” nakangiting bati ni Maui sa pamilya ko nang makalapit kami. May lambing pa sa boses niya, parang sanay na sanay na siya sa kanila. Pero agad kong napansin kung paano siya biglang tumingin kina Estella, seryosong-seryoso ang mukha ng asawa ko, walang hint o kahit anon
Doon ko naramdaman ang bigat at lambing sa mga salita niya. Ang totoo, nakahinga ako ng maluwag. Ang dami naming hindi pinag-uusapan pero sa simpleng ganitong palitan, parang nagkakaroon kami ng koneksyon na matagal ko nang gustong mangyari.“Kung ganon ay lagi akong makikinig sayo at magkukwento na
ChansenNasa meeting ako at, to be honest, sobrang bored na bored na ako. Ramdam ko ang bigat ng eyelids ko habang nakatitig lang ako sa projector screen, pero ang utak ko? Wala doon. Si Estella pa rin ang laman. Lately, habang tumatagal ang pagsasama namin, parang bumabalik ako sa pagiging high sch







