MasukSige na.. Ikaw na! Hahaha
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Nanahimik siya, pero naramdaman ko ang bahagyang paghina ng tensyon sa kanyang katawan. Inabot niya ang kamay ko, sabay hawak.“Basta sa susunod, kahit na gaano kaliit na bagay ay sabihin mo sa akin,” aniya, nakakunot pa rin ang noo.“I'll do that." Totoo 'yon sa loob ko. Hindi na ako maglilihim pa
Estella"Ay!!" sigaw ko, halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla akong mabuhat mula sa sahig pagkalabas ko ng guest room. “Put me down, Chansen! Ano ba!”“Yeah, sa kwarto natin. Don ka bagay.”“No!” sigaw ko habang pumapalag, pinaghahampas ko siya sa likod pero parang wala lang, parang wala akong gi
"Siraulo ka talaga," natatawang singhal ko. "Hindi ganon 'yon. Ayaw ko lang talaga na may mangyari sa kanya habang wala ako. Kilala ko 'yon. She's a workaholic, baka sa trabaho lang niya ibuhos lahat ng oras niya para makalimot sa lungkot... at sa'kin."Tahimik si Chandler at Chanton saglit, parang
“Mag-order na lang tayo,” sabi ko, nilalaro ang dulo ng buhok niya. “’Wag ka nang mapagod d’yan. Gusto ko lang makasama kayo ni JR.”“Ikaw ang bahala. Kung ano ang gusto ng Sweetheart ko, yun ang masusunod.”May bahid ng kilig at paglalambing sa boses niya. Yung tipong kahit pagod ka, parang ang gaa







