LOGINBaby boy!!!
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Honey Inabot ko ang aking cellphone na nasa ibabaw ng bedside table. Doon ko lang iyon iniwan simula nang dumating ako dito na halos parang dekorasyon na lang sa tabi ng kama ko. Sa totoo lang, simula nang makarating ako sa hacienda ay bihira ko na itong hawakan. Ni hindi ko na nga matandaan kung k
Honey“Careful,” sabi ni Chanton habang inaalalayan niya akong makababa sa cart. Hawak niya ang kamay ko, at for a moment, parang gusto kong i-pause ang oras at mangarap lang doon, hawak sa init ng kanyang kamay.“Thanks,” tugon ko, habang tuluyan nang nakababa. Sinikap kong huwag ipakita ang kaunti
HoneyPatagal nang patagal ang sitwasyon, at habang lumilipas ang mga araw, mas lalo lang akong kinakain ng kaba. Parang nakabitin sa ere ang lahat, walang klarong sagot, walang nangyayaring bago, wala ring direksyon kung saan ba talaga ako patutungo.Kung tutuusin, wala naman talagang nangyayari…B
HoneyMga forty-five minutes kaming kumain. Halo-halong ingay, tawanan, at kwentong paulit-ulit na pero never nakakasawa. At kahit napansin ko ang kakaibang kilos ni Ricky kanina, pinilit kong hindi magpahalata na nag-aalala ako. Hindi ko siya tinitigan nang sobra, hindi ako nagtanong basta nagprete







