MasukChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
NoelleAlam kong kasalanan ko ang lahat kaya huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang nanginginig kong dibdib, bago sinimulan ang pag-amin. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, hindi kumikibo, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang titig, parang hinihimay niya ang bawat salita ko, parang hini
NoelleNgayon officially ang simula ng pagpalit ko sa posisyon ni Dad sa company. At ngayon na rin magsisimula officially ang kanyang happily ever after kasama si Mommy.It’s saddening that they have to be in that age bago nila tuluyang masarili ang isa’t-isa.Yes, masarili.Dati ay mga maliliit pa
ChandenShe said yes.Para akong lumulutang sa ulap, puno ng ligaya at hindi ko na napigilan ang sarili ko, agad ko siyang kinuyumos ng halik. Gusto kong ipadama sa kanya kung gaano ako kasaya, kung paanong sa isang simpleng salita lang, napuno niya ang mundo ko.Pero hindi ko rin maikakaila na kani
Noelle“Lovey, hintayin mo ako. May aayusin lang ako sa baba, tapos ay sasamahan na kita.”Nakatitig ako sa kanya, bakas sa mukha niya ang sobrang pag-aalala. Kita ko ito sa paraan ng kanyang pagsulyap sa akin, sa bahagyang pagluwang ng kanyang ilong sa bawat paghinga, at sa pagkuyom ng kanyang pala







