LOGINAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya; marahil masyado akong nalulunod sa mga iniisip ko.“Hey,” mahina kong sabi. Hinalikan niya ako sa noo, marahan at puno ng lambing, bago umikot sa harapan ko at umupo sa tabi ko. Ang presensya niya pa lang ay parang sapat nang dahilan para mag-relax ako
ChansenNairaos ng tahimik at payapa ang pagpapakilala kay Estella. Lumipas ang ilan pang mga araw, at unti-unti na rin siyang nagsimulang i-mentor sina Czarmagne at Celeste sa bahay. Kapag nanganak na siya, saka lang sila lilipat sa AMS para doon na ang formal setup.I suggested noon na after na la
Tumingin ako sa kanya at ngumiti pabalik. “Kamusta, Hazel?”“Mabuti naman po,” sagot niya habang inilalapag ang dalang makeup kit. “Maaga po kayo ngayon ah. Nagulat ako.”Ngumiti ako nang tipid. “Mabuti na ‘yon para wala tayong pinaghihintay na tao. Ayokong may nai-stress sa oras ko, lalo na at gran
ChansenThree days to go!Grabe, hindi ko na maitago ‘yong excitement ko. Tatlong araw na lang at kasal na namin ni Estella. Si Ms. Zelda pa rin ng Wedding Bells ang wedding organizer, perfectionist pero sobrang ayos kausap. Pero syempre, hindi na si Maui ang stylist.Napailing ako habang binabasa a







