LOGINAno pa nga ba? Wahahaha
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
“Ako?” tanong ko naman.“Syempre, pwede ba naman hindi rin namin i-welcome ang aming favorite daughter?” nakangiting tugon ni Dad ngunit sinimangutan ko siya.“I’m y-your only d-daugh-ter!” At nagtawanan na nga ang lahat.Nagtagal pa sila Mommy bago tuluyang umalis. Dinala na ako ni Lander sa aming
Nina“Mama, nandito na po tayo.” Napapitlag ako sa sinabi na ‘yon ni Riz. Napatingin ako sa kanya at sa ama niyang mag kandong sa kanya.“Sorry ‘nak, natutulog pa yata si Mama..” natatawa kong sabi tsaka ako naghanda na para bumaba ng sasakyan.Araw ng lunes at may check-up si Riz sa doktor niya kay
Pagkatapos kasi ng dinner ay naligo na ito at tsaka bumalik sa study room dahil may i-checheck pa raw siya.“What?” tanong niyang hindi man lang ako tinitignan at nanatiling nakatingin sa papel na nasa ibabaw ng kanyang lamesa.“Ah- eh—, hindi ka pa ba matutulog?” tanong ko. Alam ko naman na Sunday
LakeishaSa mata ng mga tao ay napakaperpekto ng aming pamilya. Ang tingin nila sa aking ama ay napakamapagmahal na asawa at ama kaya’t napakabango niya sa mga ito. Ang aking ina ay napakagaling din umarte basta alam niyang may nakatutok na camera. Ako naman ay kailangan ding makisabay sa kanila, ku







