LOGINHi po sa inyo!! Pasensya po baka hindi maka-update for two days. Wedding anniversary namin ng aking 'Ne kaya bakasyon grande muna kami kasama ang mga junakis.Thank you and God bless!!
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Estella “Wifey…” Napapitlag ako nang marinig ko ang tawag na ‘yon mula kay Chansen. Paglabas ko mula sa bathroom na konektado sa walk-in closet, nadatnan ko siyang nakaupo roon sa upuang ginagamit ko kapag nasa dresser ako. Para bang kanina pa niya ako hinihintay. Tumayo siya, mabagal, deliberate
Kung sakali man na patawarin ko siya, bulong ko sa isip ko, hindi ko naman kailangang ipakita agad, ‘di ba? Hindi naman ibig sabihin na dahil pinatawad ko siya, eh balik agad lahat sa dati. Automatic reset na agad. Hindi ganon 'yon.Huminga ako nang malalim, pinilit kong huwag ipahalata na may kaunt
“Bakit ngayon lang?” tanong ko, pilit pinapakalma ang nanginginig kong boses. “Bakit kailangang hintayin mong mapagod ako bago mo maisip na maging haligi?”Mas dumiin pa ang pagkakahawak niya sa kamay ko pero hindi naman masakit. Parang kinokontrol lang din niya ang sarili at tila nais lang na ipada
EstellaPagkatapos naming mamili ng mga damit, dumiretso naman kami sa shoe section. Ewan ko ba kung bakit gumagastos pa ako nang ganito. Pero in fairness, hindi ko naman nararamdaman na nasasayang ang pera lalo na’t hindi naman galing kay Chansen ang ginagastos ko.May sarili akong savings, sarilin







