Mag-log inPaano yan Chancy?
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Yung guilt — unti-unti nang nawala.Pero ang pag-aalala… nandoon pa rin, kahit paano.Kasi hindi ko kayang kontrolin ang mundo. Hindi ko kayang pigilan ang sasabihin ng mga tao o hadlangan ang mga balita, tsismis, o opinyon ng mga taong hindi naman talaga ako kilala.Ang kaya ko lang… ay maging toto
“I’ll ask someone to tail Mrs. Deguia.”Final na sabi ni Kuya Lualhati. Wala nang hesitation sa boses niya, parang naka-lock na ang decision. Tumango ako bilang pagsang-ayon, kahit may bigat sa dibdib ko. Hindi biro ang magpa-surveillance sa asawa ng senador—but we needed answers.Habang nag-uusap k
HoneyPatayo na ako mula sa upuan ko nang biglang may kumatok—sabay bukas ng pinto. Hindi pa man ako nakakahinga, ayun na. Ang unang sumalubong sa akin ay ang classic simangot face ni Chanton. Yung tipong “I’m totally not mad, but also, I’m 100% not okay” kind of expression.Napakurap ako pero ngumi
“Sen. Deguia,” mahinahong sabat ni Kuya Lualhati, pilit pinapakalma ang tono ng usapan, “fake relationship lang po ito. Hindi pa naman totoo, kaya wala pa po kayong dapat ipag-alala.” “Hindi pa?” agad na tanong ng senador, bahagyang tumaas ang kilay. “Ibig bang sabihin… pwedeng magkatotoo?” Parang







