LOGINMay dahilan ang nararamdaman mo, Chancy.
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
Tumingin siya ulit sa akin. Hindi basta tingin, sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang bawat pagdaan ng mata niya. Para akong binabalatan, para bang sinusuri niya hindi lang ang itsura ko kundi pati ang kaluluwa ko.Nainis ako. Umigting ang panga ko. “Stop looking at me like that,” ma
Estella“Uy, bakit parang ang saya mo?”Maang akong natigil sa paglakad papunta sana sa table ko dahil sa narinig kong sinabi ni June. Naka-cross legs siya sa upuan, hawak ang isang cup ng coffee americano niya na galing lang sa coffee shop dalawang store mula sa studio, at para bang matagal na niya
ChansenKahit Sabado, kailangan kong pumunta sa Y Channel para makausap si Kuya Yohan, ang mismong may-ari ng network. Paalis kasi siya ng bansa, at ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataong magkita. Isa pa siya sa tatlong matagal nang ka-close ng bayaw kong si Kuya Lander, asawa ni Ate Cha. May na
Chansen“Gusto mo bang ipadala ko dito ang damit na susuotin mo mamaya?” tanong ko habang nakatayo malapit sa kanya, sinusubukang makakuha man lang ng kahit konting reaksyon, kahit sa mukha lang niya.“No need,” mabilis niyang tugon, hindi man lang iniangat ang tingin mula sa cellphone niya. Parang







