LOGINChancy... may pa-Gigi ka pang nalalaman ha...
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
GiannaNapatingin siya sa layout ng seating arrangement. “Dito sa bandang kaliwa,” sabay turo niya sa blueprint, “gusto kong gawing retractable ‘yung bleachers. Para kung may mas malaking event, mas flexible ang space.”Tumango ako habang pinagmamasdan ang bahagi ng plano na tinutukoy niya. “Pwede ‘
Chancy“Ano, okay ka lang ba?” tanong ni Kuya Chanden habang nakatayo na kami at hawak ang kamay ng aking hipag. Kakadating lang niya, at kung gaano siya kaalerto sa lahat ng bagay, ganoon din kabait at matiisin si Ate Noelle sa paghihintay sa kanya.Halata pa ang pagod sa kanyang mukha. Siguro ay h
GiannaHindi ako makapaniwala sa sinabi ni Mama.Parang sumabog ang dibdib ko sa galit. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin sa blueprint na nasa ibabaw ng mesa ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding inis.Nasa office ako, tinignan ko lang saglit ang blueprint ng farm bago ko s
Chancy“Why are we here?” tanong ko habang nakatitig sa harap ng isang bungalow-style na bahay. Medyo nagtataka ako. Ang usapan kasi namin, titingin kami ng condo unit. Pero nang marinig niya kung gaano kamahal ang renta, mabilis niya iyong inayawan.“Bumaba ka na lang d’yan at baka matagal ng naghi







