ログインSyempre naman...
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
HoneyMagaan ang pakiramdam ko nang magising ako kinabukasan. Yung tipong pagdilat pa lang ng mga mata ko, alam ko agad na maayos ang magiging araw ko. Siguro dahil sa silid ako ni Chanton nag-stay kaya ganon—may kakaibang comfort, may lingering warmth. O mas tamang isipin na dahil finally, nasabi n
“Uy Mitch, trending ka na agad!” sigaw ni Cecilio habang hawak ang phone niya. “#IamYellow4 is climbing!”“Ha?!” halos mapasigaw ako.“Relax,” sabi ni Ryan habang umiinom ng tubig. “Normal ‘yan.”“Normal?!” napalingon ako sa kanya. “Hindi normal ‘to sa buhay ko.”Napangiti siya ng bahagya.“Masasana
MitchPagkatapos ng practice, pakiramdam ko lutang na lutang na ang utak ko. Tatlong oras na scrim tapos may extra drills pa si Sir Sol na parang may hinahabol kaming world championship.“Break muna tayo, guys,” sabi niya kanina, pero alam naming lahat na ang ibig niyang sabihin: mag-isip kayo kung
“Copy. I-freeze ko near turret,” sagot ko agad, mas malinaw na ang boses ko kaysa kanina sa lounge.Lumapit si Malik, kunwari maglalast hit, pero bigla siyang nag-feint ng engage. Umiwas ako pakaliwa at nag-step back, hindi kumagat sa unang attempt niya. Ilang segundo kaming nagtitigan sa lane, para







