LOGINSyempre naman...
Humugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic p
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa gina
May dalawang babae na nagbubulungan sa gilid. “Siya yun diba?” “ArmyGamers!” “Ang tangkad nung kasama…” “Boyfriend ba?” Halos mabulunan ako sa narinig ko. Mabilis akong naglakad papunta sa counter, pero naramdaman ko na biglang may humawak sa strap ng bag ko. Hindi malakas, pero sapat para map
Tahimik sila.Huminga ako nang malalim.“Kaya lang…” amin ko, mas mahina na ang boses ko, “…natatakot ako na baka nga patigilin nila ako.”Ayun na.‘Yung totoong dahilan.Hindi dahil ayokong magsabi.Kundi dahil takot ako sa pwedeng maging kapalit.“Base sa nakita ko sa inyong magkuya,” mahinahong s
Habang papasok ako sa kwarto ko, hindi ko mapigilang mapangiti.Relax at movie day with Ryan.Parang ang simple lang pakinggan. Sine. Popcorn. Konting tawanan. Isang araw na hindi umiikot ang mundo sa draft pick at scrim results.Kailangan ko ‘to. Kailangan ko ng breather dahil sa totoo lang, hindi
Tahimik ang sandali.At doon ko nakita—hindi isang kontrabida, hindi isang kaaway kundi isang taong lubos na natalo ng sarili niyang mga desisyon.Tumayo ang pulis at lumapit nang bahagya. “Time’s up.”Tumango si Mrs. Deguia. Dahan-dahan siyang tumayo, parang mas mabigat ang bawat galaw kaysa kanina







