Chapter 2 – The Deal

Althea’s POV

Tahimik lang ako sa classroom habang nagsusulat sa notebook. Midterms week kaya abala ang lahat, pero ako… wala sa focus. Simula pa kaninang umaga, may mabigat na pakiramdam sa dibdib ko.

Biglang bumukas ang pinto.

“Miss Althea Cruz?” tawag ng professor ko.

“Opo, sir?”

“May naghahanap daw sa’yo sa labas. Important daw sabi ng guard.”

Napakunot ang noo ko. Wala naman akong inaasahan. Tumayo ako at lumabas ng classroom, naglakad papunta sa gate.

Pagdating ko ro’n, parang tumigil ang oras.

Nando’n siya… si Damian.

Nakasandal sa mamahaling itim na kotse. Naka-suit, mukhang galing sa meeting. Calm, collected, at parang sanay mag-utos. Nang magtama ang mga mata namin, marahan siyang ngumiti.

“Get in,” sabi niya, malamig pero may bigat.

“Ha? Bakit ako sasakay?”

“I said, get in, Muse.”

Ramdam ko ang awtoridad sa boses niya. Kahit nagdadalawang-isip, sumakay pa rin ako. Tahimik kami habang umaandar ang sasakyan. Naamoy ko ulit ang mamahaling cologne niya… ‘yung naamoy ko rin noong unang gabi namin sa Club Elysium. Ilang minuto lang, huminto kami sa isang exclusive coffee shop.

Pagpasok namin, diretso sa VIP room. Tahimik, malamlam ang ilaw, at may dalawang tasa ng kape sa mesa.

“Sit down,” sabi niya.

Umupo ako, kabado. “Ano bang kailangan mo sa’kin?”

He leaned forward, calm but commanding.

“I need your cooperation, Muse.”

“Cooperation? Sa ano?”

“I want you to be my mistress,” sabi niya. “For two years.”

Nanlaki ang mata ko. “Ano? Mistress?! Anong tingin mo sa’kin?!”

“In exchange,” patuloy niya, “I’ll take care of your mother’s hospital bills, your father’s debts, and your education. When the contract ends, you’ll receive ten million dollars.”

“Paano mo nalaman ‘yung tungkol sa pamilya ko?” tanong ko, galit.

“I had you investigated. I don’t make blind offers. You’re the most suitable woman for this arrangement.”

Napatayo ako. “Pasensiya na, pero hindi ako para sa ganitong klase ng usapan! Hindi mo kailangang pakialaman ang buhay ko!”

“I’m not interfering,” sagot niya, kalmado pa rin. “I’m offering you a choice.”

“Bakit mo alam kung sino ako?! Paano mo nalaman na ako si Althea?”

Tahimik siya.

“Bawal ilabas ang tunay naming pagkatao sa club,” dagdag ko, nanginginig ang boses. “At paano mo nalaman ang itsura ko? Naka-mask ako sa stage!”

“Because I own Club Elysium,” sagot niya, mababa ang tono.

Nanigas ako. “H-ha?”

“Yes,” sagot niya, seryoso. “I’m the owner. I know every face behind every mask. Especially yours.”

Para akong natuyuan ng dugo. Siya pala ang may-ari ng Club Elysium… ang lugar na akala ko ligtas at confidential.

“Hindi mo dapat ginagawa ‘to,” sabi ko, nanginginig. “Bawal ‘yan! Confidential lahat ng performer!”

“I have every right,” sagot niya. “It’s my establishment. And you, Muse… you caught my attention the first time you stepped on that stage.”

“Pasensiya na, Damian, pero hindi ako laruan. Hindi mo alam ang pinagdaanan ko para makarating dito!”

“Exactly,” sabi niya. “That’s why I chose you. You fight hard… but I can make that fight easier for you.”

Tumayo ako. “Hindi ko kailangan ng awa mo.”

“You’ll need more than pride to survive what’s coming,” malamig niyang sagot.

Kinuha ko ang bag ko at tumalikod. “Hindi mo ako pwedeng bilhin, Damian. Hindi lahat ng bagay nababayaran ng pera.”

Tahimik siya, pero bago ako makalabas, nagsalita siya.

“If you change your mind,” sabi niya, halos pabulong, “you know where to find me. And you still have my number.”

Hindi ako lumingon. Diretso akong lumabas, pinapakalma ang dibdib kong parang sasabog.

Habang nasa jeep pauwi, paulit-ulit kong iniisip ang sinabi niya.

He owns the club? So alam niya talaga kung sino ako?

Parang gumuho ang mundo ko. Ang akala kong ligtas na lugar, siya pala ang may hawak ng lahat ng sikreto namin.

Pagdating ko sa bahay, natigilan ako. Magulo… basag ang mga pinggan, sirang TV, kalat ang gamit.

“Ma?!” sigaw ko. “Ma, nasaan ka?!”

Walang sumagot.

Tumakbo ako sa kwarto… durog lahat ng gamit. Tumunog ang cellphone ko.

“Love! Pumunta ka ngayon sa hospital… nandito si Mama mo!” boses ni Caleb, halos humihikbi.

Parang lumiit ang mundo ko. Tumakbo ako palabas.

Pagdating ko sa ospital, nakita ko si Caleb, pagod at namumugto ang mata.

“Anong nangyari?”

“May pumasok daw sa bahay niyo. Mga pinagkakautangan ng tatay mo. Sinira lahat ng gamit, hinanap ang pera. Biglang inatake si tita sa puso.”

Lumabas ang doktor, agad akong lumapit.

“Doc, kamusta si Mama?”

“Miss Cruz,” sabi ng doktor, seryoso, “She needs to undergo surgery. There’s a blockage in one of her heart valves. If it’s not treated soon, it could be dangerous. The operation will cost around one to one and a half million pesos. You need to take care of your mom’s heart condition, or else she might have to stay here again for several more years.”

Halos mahulog ako sa kinatatayuan ko. “P-pero saan ako kukuha ng ganung pera?”

Hinawakan ni Caleb ang kamay ko. “Love, don’t worry. I’ll talk to my dad. I’ll find a way.”

“Pero sabi mo, hindi ka niya tutulungan hangga’t hindi mo napapatunayan ang sarili mo. Paano kung hindi siya pumayag?”

Napayuko siya. “Wala akong magawa. Wala akong silbi.”

Hinawakan ko ang kamay niya at pilit ngumiti.

“Ok lang, Caleb. Mag-aral ka lang mabuti. Gawin mong proud ang daddy mo. Para maging buo ulit ang pamilya niyo.”

Ngumiti siya kahit halatang nasasaktan.

“Pag nangyari ‘yon, magpapakasal tayo. I’ll give you the life you deserve.”

Ngumiti ako, pero mabigat ang loob ko.

I’m sorry, Caleb… pero wala na akong ibang pagpipilian.

For Mama, I’ll do it.

Habang niyayakap niya ako, nakatingin ako sa kawalan… at sa isip ko, paulit-ulit kong naririnig ang boses ni Damian:

“You’ll call me when you’re ready, Muse.”

At sa sandaling ito, alam kong malapit na akong tumawag sa kanya.