LOGINDamian POVHindi mawala sa isip ko ang mga sinabi ni Isabella bago siya umalis sa apartment ni Althea, at habang nakaupo ako sa loob ng sasakyan pauwi ay paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang takot sa mga mata ni Althea habang yakap niya si Dylan, kaya doon ko tuluyang narealize na hindi matatapos ang gulo hangga’t hinahayaan kong malaya si Isabella dahil kahit ilang beses ko siyang pagbigyan noon ay paulit-ulit lang niyang sinisira ang katahimikan ng mga taong mahalaga sa akin.At ngayon…Hindi ko na hahayaang mangyari ulit iyon.Tahimik akong nakaupo sa swivel chair sa loob ng isa sa mga tagong lugar na pagmamay-ari ko habang hawak ang isang baso ng whiskey at nakatingin sa madilim na paligid, at kahit kalmado ang itsura ko ay alam kong matagal nang nauubos ang pasensya ko lalo na matapos kong makita kung gaano natakot si Althea nang biglang sumulpot si Isabella.“She’s here, boss.”Napatingin ako sa tauhan kong bagong pasok sa kwarto bago ko marahang ibinaba ang baso.“Bring her
Althea POVSunod-sunod ang malalakas na katok sa pinto, kasabay ng boses ni Isabella na parang galit na galit at punong-puno ng pang-aasar, at sa bawat sigaw niya ay pakiramdam ko mas lalo lang humihigpit ang dibdib ko habang mahigpit kong hawak si Dylan na ngayon ay tahimik lang sa bisig ni Damian na nakatayo sa harap ko na parang shield na handang humarang sa kahit ano.“Althea! Alam kong nandiyan ka! Lumabas ka!” sigaw ulit ni Isabella.Napapikit ako nang mariin habang pilit pinapakalma ang sarili ko dahil ayokong marinig ni Dylan ang gulo, ayokong matakot siya sa unang pagkakataon na makaramdam ng ganito, kaya dahan-dahan kong hinaplos ang likod niya habang mahina siyang binubulungan.“Shh… baby… okay lang…” mahina kong sabi kahit ako mismo hindi okay.Lumingon si Damian sa akin sandali, at sa mga mata niya ay malinaw ang tanong… kung okay lang ba ako.Umiling ako kahit hindi sigurado.Hindi ako okay.Pero wala akong choice.Dahan-dahan niyang inilagay si Dylan sa crib bago humakb
Althea POVParang nanlamig ang buong katawan ko nang marinig ko ang pangalan ni Isabella mula mismo kay Damian dahil sa dami ng taong ayokong makita sa buhay ko ay isa siya sa mga taong pinaka-ayokong makaalam kung nasaan ako, kaya habang mahigpit kong yakap si Dylan ay pakiramdam ko biglang bumalik lahat ng takot at gulong pilit kong tinakasan noon.“What do you mean she found me?” tanong ko habang pilit pinapakalma ang sarili ko kahit nanginginig na ang boses ko.Tahimik na napabuntong hininga si Damian bago siya lumapit sa bintana at bahagyang sumilip sa labas na para bang may inaasahan siyang mangyayari anumang oras.“She’s been investigating for months,” sagot niya. “At noong nalaman niyang nawawala ka, lalo siyang naging obsessed na hanapin ka.”Napapikit ako habang mas lalong humigpit ang yakap ko kay Dylan.Hindi ko maintindihan kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin niya ako tinatantanan.Hindi pa ba sapat ang lahat ng nangyari?Hindi pa ba sapat na halos masira niya ang
Althea POVTahimik lang akong nakatingin kay Damian habang hawak niya si Dylan, at sa bawat maingat niyang galaw ay parang unti-unting may bumabasag sa matagal kong itinayong pader sa puso ko dahil hindi ko inaasahan na ganito siya kapag kaharap ang anak namin, sobrang layo sa lalaking nakilala ko noon na puro trabaho, kapangyarihan, at galit ang laman ng mundo.Nakaupo siya sa gilid ng kama habang marahang pinapatahan si Dylan na minsan ay umiiyak at minsan naman ay tahimik lang na nakatingin sa kanya, at sa simpleng eksenang iyon ay parang biglang naging totoo ang lahat para sa akin dahil noon ay iniisip ko lang na sapat nang ako ang magpalaki sa anak ko, pero ngayong nakikita ko sila sa harap ko ay hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko kung may karapatan ba akong ipagkait kay Dylan ang ama niya.“He likes you…” mahina kong sabi nang mapansin kong tumigil agad sa pag-iyak si Dylan habang nasa bisig niya.Napatingin si Damian sa akin bago siya bahagyang ngumiti.“He knows me,” sago
Althea POVHindi ko alam kung gaano katagal kaming parehong natahimik matapos kong sabihin na si Dylan ay anak niya, pero sa paraan ng pagtitig ni Damian sa batang mahimbing na natutulog sa kama ay alam kong kahit siya ay hindi alam kung paano ipoproseso ang lahat, kaya habang nakatayo ako malapit sa pinto at pilit pinapakalma ang mabilis kong tibok ng puso ay ramdam ko ang bigat ng katahimikan sa pagitan naming dalawa.Dahan-dahang lumapit si Damian sa kama na parang natatakot siyang magkamali ng galaw, at sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya ay nakita ko ang isang side niya na hindi ko pa nakita noon… mahina, emosyonal, at parang hindi makapaniwala na may batang natutulog sa harap niya na dugo at laman niya.“Boy…” mahina niyang bulong habang nakatitig kay Dylan.Hindi ako sumagot. Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan.Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko habang nakikita siyang ganoon.Masaya?Takot?O nasasaktan dahil sa wakas ay nandito na siya pero hindi na katulad
Althea's POV Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napahinto sa ginagawa ko dahil sa iisang bagay… yung pakiramdam na parang may nakamasid sa akin kahit alam kong wala naman dapat, kaya habang hawak ko si Dylan at marahan siyang pinapatahan sa pag-iyak ay napapatingin ako sa pinto, sa bintana, sa bawat sulok ng maliit kong apartment na parang may hinihintay akong hindi ko maintindihan kung ano.Simula nang dumating yung package na walang pangalan, hindi na nawala yung kaba sa dibdib ko dahil alam kong iisa lang ang taong may kakayahang hanapin ako kahit gaano pa ako kalayo, at kahit hindi ko siya nakikita ay ramdam ko ang presensya niya, parang anino na tahimik lang na sumusunod sa bawat galaw ko, kaya habang nakaupo ako sa couch at pinagmamasdan si Dylan ay napabuntong hininga ako at napabulong ng “Damian… bakit hindi ka pa rin tumitigil…”Hindi ko alam kung matatakot ba ako o matutuwa dahil sa totoo lang, kahit pilit kong nilalayo ang sarili ko sa kanya ay may bahagi sa puso
Althea’s POVGabi na nang marinig ko ang pag-angat ng gate sa labas ng mansion. Tahimik ang paligid, pero ramdam ko agad na may mali. May kakaibang bigat sa hangin, parang may dalang pagod at pagkatalo. Tumayo ako mula sa sofa at sumilip sa bintana. Doon ko siya nakita… si Damian… pasuray-suray na
Sebastian POVTahimik ang conference room ng hotel na iyon. Ang lamig ng aircon ay hindi nakakatulong sa init na nararamdaman ko sa loob. Nakaupo ako sa malambot na leather chair, hawak-hawak ang glass ng whiskey, pero hindi ko ito iniinom. Hindi ko talaga alam kung saan magsisimula… kung saan magt
Damian POVTahimik ang opisina ko, pero sa loob ng dibdib ko, parang may nagwawala. Hawak ko ang baso ng whiskey, pero hindi ko man lang ito iniinom. Nakatingin lang ako sa city lights sa labas ng floor-to-ceiling window, iniisip kung saan ako nagkamali.Sebastian.Caleb.Iisang tao. Iisang dugong
Caleb/Sebastian POVHabang nakaupo ako sa office, hindi ko maiwasang maisip si Althea. Kahit matagal na ang nakalipas, kahit tatlong taon na ang lumipas mula nang pinili niya si Damian kesa sa akin, mahal ko pa rin siya. Laging bumabalik sa isip ko yung nga ngiti niya, yung tawa niya, yung paraan







