Chapter 3 – The Choice

Althea’s POV

Tahimik lang ako habang nakaupo sa hallway ng ospital. Ramdam ko ang lamig ng hangin at ang bigat ng bawat segundo. Nakatingin ako kay Mama, tulog siya sa loob ng kwarto, may mga tubo at monitor sa tabi niya.

Lumapit si Caleb, halatang pagod pero pilit pa ring kalmado.

“Love,” mahinang sabi niya, “bantayan ko muna si tita. Kung gusto mo, umuwi ka muna at magpahinga.”

Umiling ako. “Hindi, kailangan kong umalis sandali. Pupunta lang ako sa pinagtatrabahuan ko. Susubukan kong humiram ng pera.”

“Pwede akong tumulong,” sabi niya agad. “May naipon ako… hindi man kalakihan pero baka makadagdag.”

Umiling ulit ako, pilit na ngumiti. “Caleb, ilaan mo ‘yan sa pag-aaral mo. Alam mo namang ayaw kong maapektuhan ‘yung future mo dahil sa problema namin. Isa pa, kailangan mong patunayan sa daddy mo na kaya mo kahit wala siya.”

Napayuko siya, halatang nasaktan pero hindi nagreklamo. “Alam ko… pero minsan gusto ko na lang sumuko. Hindi ko alam kung kailan niya ako kikilalanin bilang anak.”

Hinawakan ko ang kamay niya. “Makikilala ka rin niya, Caleb. Kasi mabuti kang tao. Kagaya ng sinabi mo, gusto niyang makita mong kaya mong magsimula from scratch… just like him. At alam kong magagawa mo ‘yun.”

Tumingin siya sa’kin, malungkot ang mga mata. “You always make me believe I can do it. You’re my strength, Althea.”

Ngumiti ako kahit nangingilid ang luha. “Salamat. Pero ngayon… kailangan kong maging matatag. Para kay Mama.”

Bago ako umalis, niyakap niya ako nang mahigpit. “Ingat ka, please. Call me if something happens.”

Tumango lang ako at tumalikod, pero sa loob-loob ko, ramdam ko ang sakit ng bawat hakbang.

Pagdating ko sa labas ng ospital, kinuha ko ang cellphone ko at calling card ni Damian, sandali akong natigilan. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko bago ko tuluyang pinindot ang call button.

“Hello, Muse,” malamig pero mababang boses ang sumalubong sa kabilang linya.

“Damian…”

“Yes?”

“Handa na ako,” mahinang sabi ko. “Pumapayag na ako sa alok mo.”

Sandaling katahimikan. Tapos narinig ko ang mahinang tawa niya.

“I knew you’d call,” sabi niya. “Meet me at Elysium. Same VIP room.”

Pagdating ko sa Club Elysium, ramdam ko agad ang kilabot. Hindi na ito ‘yung lugar na minsang naging takbuhan ko. Parang bawat ilaw, bawat musika, may bigat.

Lumakad ako papunta sa VIP room, at pagpasok ko… nando’n siya. Nakaupo sa couch, may hawak na baso ng whiskey, nakasuot ng dark suit na lalong nagpalalim ng presensya niya.

“Sit down,” utos niya, pero hindi ako agad gumalaw.

Tumingin siya sa’kin, tapos may inabot na paper bag. “Wear this.”

Dahan-dahan kong kinuha ang bag. Nang buksan ko, muntik na akong mapaatras.

Isang itim na silk dress… sobrang nipis, halos kita na ang kabuuan ko. Open back, deep neckline, at slit na halos umabot sa hita. Sa ilaw ng kwarto, parang kumikintab pa ang tela.

“Damian…” mahina kong sabi. “Wala na bang ibang damit?”

He smirked. “That’s the point, Muse. I want to see you… no masks, no pretenses. Just you.”

Huminga ako nang malalim at pumasok sa dressing room. Habang sinusoot ko ‘yung damit, pakiramdam ko parang tinatanggal ko rin ang natitirang pride ko. Ang bawat hibla ng tela, parang paalala ng desisyon kong hindi na pwedeng bawiin.

Paglabas ko, nakatingin siya diretso sa’kin. Hindi nagsalita, pero kita sa mga mata niya ang pagkagulat… at paghanga.

“Perfect,” sabi niya. “Now… dance for me.”

Napakagat ako sa labi. “Anong…”

“You heard me, Muse. Dance.”

Wala na akong nagawa. Tumugtog ang mabagal na musika mula sa speaker. Nagsimula akong gumalaw… mabagal, maingat, parang bawat galaw ay may kasamang pagtutol.

Habang umiikot ako, bawat hakbang ay parang sakripisyo. Ang mga kamay ko, nanginginig habang sumusunod sa ritmo. Ang bawat paglingon, may halong pang-aakit at guilt. Parang ako mismo ang hinahatulan ng konsensiya ko.

Pero iniisip ko si Mama. Ang ospital. Ang utang.

Para kay Mama, paulit-ulit kong sinasabi sa isip ko.

Pagkatapos ng ilang minuto, tumigil ang musika. Nakatingin lang siya sa’kin… seryoso, tahimik.

“Sit down,” sabi niya muli.

Umupo ako sa harap niya. Nilapag niya sa mesa ang isang folder at ballpen.

“Sign this,” utos niya.

Kinuha ko ang papel. “Ano ‘to?”

“Your contract,” sagot niya. “Two years. You’ll be my mistress. In return, I’ll handle your mother’s surgery, your father’s debts, and your education. And at the end, ten million dollars.”

Halos hindi ako makahinga habang binabasa ko ‘yung kontrata.

Tumingin ako sa kanya. “Damian… bakit ako? Bakit mo ginagawa ‘to? Dahil bored ka? Gusto mong may mapaglaruan?”

Tumingin siya sa mga mata ko, at sa unang pagkakataon, may bakas ng lungkot sa mukha niya.

“I’m not playing, Muse. I need someone I can trust. Someone clean. You have no scandals, no record. You’re… safe.”

Natahimik ako. Hindi ko alam kung insulto ‘yon o papuri.

Huminga ako nang malalim, at kahit nanginginig ang kamay ko, pinirmahan ko ang kontrata.

Pikit-mata. Walang luha, pero may bigat na parang bumagsak ang buong mundo sa balikat ko.

“Magaling,” sabi niya, sabay kuha ng papel. “Now that we have a contract, you’ll follow my instructions from now on.”

“Bakit mo talaga ‘to ginagawa?” tanong ko ulit, halos pabulong.

“Because I need you, Muse. And I always get what I need.”

Tumayo siya, tumingin sa labas ng bintana, tapos bumalik ang malamig niyang tono.

“Tomorrow morning, I’ll send your mother to the U.S. for treatment. Don’t worry about your father’s debts… I’ll take care of it. In return, be at the Regalia Hotel, room 808, tomorrow night. I want you to prove your loyalty.”

Tumango lang ako, walang masabi. Tumalikod ako at nagbihis ng sarili kong damit. Bago ako lumabas, narinig ko pa ang boses niya.

“Remember, Muse,” sabi niya, mahina pero matalim, “once you step into that room tomorrow, there’s no turning back.”

Paglabas ko ng VIP room, sinalubong ako ng ilaw ng stage. Narinig ko ang tawanan, ang tugtog, ang sigawan ng mga tao. Parang ibang mundo.