Chapter 4 – Silent Debt

Damian’s POV

Pagkaalis ni Althea sa Club Elysium, ilang segundo lang ang lumipas pero parang ang tagal ng katahimikan. The echo of her heels still lingered sa hallway habang nakatitig lang ako sa basong may natitirang whisky sa harap ko. Hindi ko alam kung satisfaction ba ang nararamdaman ko o guilt. She signed the contract… pero bakit parang may mali?

Tahimik kong pinikit ang mga mata at humithit ng malalim. Then, a knock broke the silence. Si Lucas, ang secret guard ko, pumasok nang walang ingay. Lumapit siya at may ibinulong sa akin.

Pagkarinig ko, bahagya akong tumango at sumenyas. In a matter of seconds, the door opened again. Pumasok ang dalawa kong tauhan… bitbit ang tatlong lalaki na may mga piring sa mata, nakatali ang mga kamay, at punong-puno ng pasa ang katawan. Halatang galing sa interrogation.

“A-anong kailangan niyo sa amin?! S-sino kayo?!” nanginginig na sigaw ng isa sa kanila.

Tahimik lang ako. Hindi ako nagsalita. Tiningnan ko lang sila, malamig, steady… hanggang sa sumenyas ako kay Lucas. Agad niyang tinanggal ang piring ng lalaking nasa gitna.

Pagkakita sa akin, napatigil ito. “I-ikaw?”

“Good evening,” sabi ko nang kalmado. My tone was low, controlled… deadly.

Nag-abot si Lucas ng baril sa akin… Heckler & Koch USP Tactical .45, with a silencer attached. Tinanggap ko ito, hinilot sandali sa kamay ko, ramdam ang bigat at lamig ng metal.

“B-boss… a-anong kasalanan namin?” nanginginig na tanong ng isa.

“Are you the debt collectors Mr. Cruz owed money to?” tanong ko, diretso ang tingin sa kanila.

Tumango ang leader. “O-oo, boss.”

“Were you also the ones who broke into his house?” I continued. “Destroyed everything? Scared his wife?”

Tahimik. Kita ko ang takot sa mga mata nila kahit hindi pa tinatanggal ang piring ng dalawa. Ilang sandali, marahang tumango ulit ang leader.

“Good,” sabi ko, steady pa rin ang tono. “At least you’re honest.”

Sumenyas ako kay Lucas. Kinuha niya ang isang folder, nilapag sa harap ng leader, at binigyan ito ng ballpen.

“Sign that.”

Nagulat ang lalaki. “Ano ’to, boss? Pinapabura mo sa amin lahat ng utang ni Mr. Cruz?”

Kumuha ako ng Cohiba Behike 56, isa sa pinakamahal na cigar sa mundo, at sinindihan ito. Bumuga ako ng usok bago sumagot.

“Yes. Sign it.”

“Hindi pwede, boss! Malulugi kami! May utang pa siyang kalahating milyon!” halos pasigaw niyang sagot.

Isang mabilis na suntok mula sa tauhan ko ang dumapo sa panga niya. Bago pa siya makabawi, binaril ko siya sa paa. The silencer muted the gunshot, pero ramdam pa rin ang bigat ng tunog.

Napasigaw siya sa sakit.

“Sign. That.”

Seryoso, walang emosyon kong sinabi. “Or the next bullet goes through your head.”

Nanginginig, dinampot niya ang ballpen at pinirmahan ang papel… ang dokumentong nagsasabing fully paid na ang utang ni Mr. Cruz.

Pagkatapos nun, sumenyas ako ulit. Tahimik na hinila ng mga tauhan ko palabas ang tatlo.

Tahimik. Tanging usok ng cigar lang ang gumagalaw sa hangin.

“Sir,” sabi ni Lucas, nag-aalangan, “malaki ang grupo nila. They might retaliate.”

“Don’t worry,” sagot ko, sabay buga ng usok. “They won’t. They know who I am.”

Sandaling natahimik si Lucas bago muling nagsalita. “Pero sir… bakit mo pinabura ang utang ni Mr. Cruz? You never do that.”

Tumingin ako sa kanya, diretso sa mata. “Let’s just say… I made a promise.”

“Promise, sir?”

“Yes,” sagot ko, malamig pa rin ang tono pero may bigat sa bawat salita. “Mr. Cruz once worked for me. He was a good man. He sold his kidney just to pay the original debt. The rest.. ” humithit ako ng cigar, bumuga ng usok… “was just interest. Unfair. Cruel. They harassed his family even after he paid what he owed.”

Tahimik si Lucas, pero ramdam kong naguguluhan siya. Alam niyang bihira akong makialam sa ganitong personal na bagay.

“Sir… this is different. You don’t usually…”

“I know,” putol ko sa kanya. “But this time, it’s different.”

Tumayo ako, tinapik ang abo ng cigar sa ashtray. “Someone reminded me that not every battle needs to end in blood.”

Lumapit ako sa bintana at tumingin sa labas. Mula roon, tanaw ko ang ilaw ng siyudad, malamig at malayo… parang siya.

“Althea Cruz,” bulong ko sa sarili ko. “You have no idea what you’ve started.”