Chapter 5 – The Room 808

Althea’s POV

Kinaumagahan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog kagabi. Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ni Damian… “Go to the hotel tomorrow. Room 808.”

Habang nag-aayos ako, parang may mabigat na bato sa dibdib ko. Hindi ko alam kung kaba, takot, o guilt. Pero alam kong hindi na ako pwedeng umatras. Para kay Mama, kailangan kong harapin ‘to.

Nagsuot ako ng simpleng beige na dress, medyo formal pero disente. Nilugay ko lang ang buhok ko at naglagay ng konting lip tint. Habang nakasakay sa taxi, paulit-ulit kong binubulong sa isip ko: It’s just business, Althea. Don’t think of anything else.

Pagdating ko sa hotel… Regalia Grand Hotel… napahinga ako nang malalim. Ang ganda ng lugar. Malalaking chandelier, marble floors, at puro mamahaling amoy. Parang hindi ako bagay dito.

Lumapit ako sa reception desk.

“Miss, saan po ang room 808?” tanong ko, mahinahon.

Napatingin sa akin ang receptionist… babaeng nakapula ang lipstick, masyadong mataray ang tingin. “Room 808?” ulit niya, kunot-noo. “May appointment ka ba?”

Tumango ako. “Opo. Pinapunta po ako dito ni Mr. Damian.”

Napataas ang kilay niya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa… parang sinisipat kung afford ko ba ang huminga sa loob ng hotel nila.

“Room 808 is exclusive for the hotel owner,” sabi niya, medyo may pagmamataas. “And who are you, exactly, to go there?”

Napasinghap ako. “Pinapunta nga po ako doon,” sabi ko, sabay abot ng papel kung saan nakasulat ang address at room number na galing kay Damian mismo.

Tumawa lang siya ng mahina, may halong pang-aasar. “Miss, marami nang ganyan. Nagkukunwaring may appointment kay Mr. Damian para lang makapasok sa floor na ‘yon. Even actresses and models tried before. Don’t embarrass yourself.”

Pinilit kong magpaliwanag, pero tumawag na siya ng guard. “Security, pakilabas nga ‘tong babae. Niloloko lang tayo.”

Hinawakan ng guard ang braso ko. “Wait!” sigaw ko. “Hindi ako nagsisinungaling! Pinapapunta talaga ako dito!”

“Stop pretending,” malamig na sabi ng receptionist. “This is a five-star hotel, not a place for fantas….”

Pero bago pa siya makapagsalita ulit, bumukas ang elevator. Lumabas ang isang lalaking naka-itim na suit, matangkad, may tindig ng taong may kapangyarihan. Alam ko agad… ito ang secretary ni Damian.

“What’s going on here?” tanong niya, matalim ang tono.

Biglang yumuko ang receptionist. “Sir! This woman is trying to enter the owner’s private room. I was just making sure…”

“Pinapunta ako dito ni Damian!” singit ko agad, ramdam ang init sa pisngi ko sa hiya at inis. “Hindi ako nanghaharas. Ikaw lang ang bastos at masungit! Ganito ba trato niyo sa mga bisita niyo? Just because I don’t look rich, you think I don’t belong here?”

Tahimik ang buong lobby. Lahat ng tao napatingin.

Tumingin ang secretary sa receptionist, malamig ang mata. “You’re fired,” sabi niya sa, matigas at walang pagdadalawang-isip.

Namutla ang receptionist. “S-sir, please…”

“Pack your things. Now.”

Humingi siya ng tawad sa akin, pero wala na akong pakialam. Hinayaan kong sumama ako sa secretary papunta sa elevator. Tahimik lang kami habang paakyat, pero ramdam ko ang kabog ng dibdib ko.

Pagdating namin sa Room 808, binuksan niya ang pinto at marahang ngumiti. “Mr. Damian is inside. You can go in.”

Nang makapasok ako, amoy ko agad ang halimuyak ng mamahaling shower gel… parang wood at mint na may halong init. Biglang lumabas si Damian mula sa bathroom, hawak ang towel habang pinupunasan ang buhok.

Nag-freeze ako sa kinatatayuan ko.

Bagong ligo siya, nakasuot lang ng puting bathrobe na bahagyang nakabukas sa dibdib. Kita ko ang matikas niyang katawan… may abs, broad shoulders, at ‘yung aura na parang siya ang may-ari ng buong mundo. Kahit medyo may edad na, halatang disiplina at power ang bumabalot sa kanya.

“Nandito ka na pala,” sabi niya, boses niya kalmado pero mabigat. “I was expecting you.”

Napalunok ako ng laway, halos hindi makatingin ng diretso. “Oo…” mahina kong sagot.

Lumapit siya sa mesa, kinuha ang cellphone niya. “Lucas told me what happened downstairs,” sabi niya, still in that low, commanding tone. “Good thing he handled it properly. I don’t tolerate disrespect under my roof.”

Tumango lang ako, hindi alam kung saan titingin. “Salamat,” sabi ko mahina.

“Sit down,” utos niya, sabay turo sa couch. Sumunod ako.

Tahimik sa loob ng kwarto. Tanging maririnig lang ay ang mahina niyang paghinga at ang tik-tak ng wall clock.

Ramdam ko ‘yung tensyon sa pagitan namin… hindi lang dahil sa kontrata, pero dahil sa presensiya niya. Parang bawat galaw niya may bigat, bawat tingin niya parang sinusuri ako.

“Are you nervous?” tanong niya bigla, may bahid ng amusement sa boses.

“Medyo,” amin ko, pilit na ngumingiti.

He smirked. “Good. That means you understand what you’ve agreed to.”

Hindi ko alam kung matatakot ako o ma-amaze sa kanya. Ang lakas ng dating niya, parang siya ‘yung bagyong hindi mo kayang labanan.

Nang magtagpo ang mga mata namin, parang tumigil ang oras. May kakaibang init sa paligid, ‘yung tipong awkward pero… nakakabighani.

For a moment, nakalimutan kong mistress lang ako sa papel. Sa titig ni Damian, parang may iba siyang nakikita… hindi lang utang, hindi lang kasunduan, kundi isang babae na pinipilit manatiling matatag sa gitna ng gulo.

And I hated that a small part of me wanted to believe it.