LOGINAlthea’s POVNakatayo ako sa tabi ni Damian sa loob ng malawak na meeting room sa skyscraper ni Sebastian Reyes. Dalawang oras na kaming naghintay, at ramdam ko na pati ang mga kalamnan ko ay naninikip sa pag-upo. Nakatingin sa malaking glass window na tanaw ang buong lungsod, pero wala sa aking isip ang tanawin. Ang iniisip ko lang ay si Sebastian at kung ano ang kahihinatnan ng kumpanya ni Damian.Tahimik lang si Damian sa tabi ko. Karaniwan, hindi siya ganito katahimik. Palagi siyang aktibo, nagta-type sa laptop, nagbabasa ng reports, o nakikipag-usap sa assistant niya. Pero ngayon, nakatayo lang siya, nakamasid sa hallway, mukha seryoso, mga kamay nakalagay sa bulsa. Ramdam ko ang tension sa kanyang katawan, parang bawat segundo ng paghihintay ay nagpapalakas sa kanyang presensya.“Miss Althea, bring me the latest financial report,” utos niya, malamig ngunit may halong tensyon.Agad kong kinuha ang mga files at inabot sa kanya. Pinagmamasdan niya ang bawat detalye, kumikindat sa
Althea’s POVTahimik ang umaga sa opisina… yung klase ng katahimikan na parang panandalian lang bago sumabog ang isang bagyo.Nasa desk ako, inaayos ang schedule ni Damian, nagche-check ng emails, at naglalagay ng reminders para sa sunod-sunod niyang meetings. Normal na araw. Walang kakaiba. O iyon ang akala ko.Biglang may malakas na boses mula sa kabilang bahagi ng office.“WHAT? Down by how much?!”Napatingin ako agad. Isa sa mga senior analysts ang nakatayo, hawak ang tablet, namumutla ang mukha. Sunod-sunod na ring tumayo ang iba. May nag-uusap nang pabulong, may nagmamadaling nagta-type, may tumatakbo papunta sa conference room.Ramdam ko ang biglang paninikip ng dibdib ko.“Althea!” sigaw ng isang staff. “Pakisabihan si Sir Damian… now na!”Tumayo agad ako. Hindi ko na hinintay ang paliwanag niya. Tumakbo ako papunta sa opisina ni Damian at kumatok nang mabilis.“Come in,” seryoso niyang sabi.Pagpasok ko, nakita ko siyang may hawak na phone, nakakunot ang noo. Kita sa mga mata
Damian’s POVTahimik ang buong floor ng building, pero ramdam ko ang tensyon sa hangin. Nasa main conference room kami ngayon… ang pinakaimportanteng meeting ng quarter. Nasa paligid ko ang mga board members, legal advisers, at ilang senior executives ng kumpanya. Lahat nakaayos, lahat handa.Pero ang totoo?Ako ang pinaka-alerto sa lahat.Ang lalaking ito… ang misteryosong CEO na unang lumitaw sa masquerade banquet noong isang linggo… ay hindi basta-basta. Sa murang edad niya, nagawa niyang itayo ang sarili niyang empire sa labas ng bansa. Tech, logistics, real estate… lahat may hawak siyang bahagi. At ngayon, gusto niyang pumasok sa market namin.At gusto kong mauna.“This collaboration could redefine the industry,” sabi ng isa sa board members habang tinitingnan ang presentation sa screen. “If we get him, we secure at least five years of dominance.”I nodded, fingers laced on the table. “That’s why I’m here.”Biglang bumukas ang pinto ng conference room.Lahat napalingon.Isang lal
Althea’s POVTahimik at elegante ang fine dining restaurant. Soft jazz ang tumutugtog sa background, may halong tunog ng mga basong nagtatama at mahihinang tawanan ng mga taong naka-formal attire. Sa harap ko, nakaupo si Damian… relaxed, confident, at may bahagyang ngiti habang nagkukuwento tungkol sa isang deal na naisara niya noong nakaraang linggo.“Tapos sabi nila impossible daw,” natatawang sabi niya habang iniikot ang wine glass. “But here we are.”Ngumiti ako at tumango, pilit na sinasabayan ang saya niya. “You always prove them wrong.”He reached for my hand, giving it a gentle squeeze. “Because you’re here,” sabi niya, parang biro pero may lambing.Ngumiti ako, pero bago pa ako makasagot… Biglang may humatak sa atensyon ko.Sa kabilang dulo ng restaurant, may isang lalaking dumaan. Matangkad. Familiar ang tindig. Ang ayos ng balikat. Ang paraan ng paglakad.Parang may kumurot sa puso ko.“Caleb?” bigla kong nasabi, halos pabulong pero sapat para marinig ni Damian.Agad niyan
Althea’s POVMakalipas ang tatlong taon.Kung tatanungin ako noon kung aabot ako sa puntong ito, malamang tatawa lang ako. Pero heto ako ngayon… nakasuot ng eleganteng gown, may hawak na champagne glass, at nasa gitna ng isang engrandeng masquerade ball kasama si Damian.Tatlong taon na ang lumipas mula nang tuluyan kong isara ang pinto ng nakaraan. Tatlong taon ng katahimikan, pagtanggap, at paghubog sa sarili ko bilang isang mas matatag na babae.Ang ballroom ay puno ng ilaw… golden chandeliers na kumikislap, classical music na marahang umaagos sa hangin, at mga taong naka-maskara na parang mga karakter sa isang lihim na mundo. Lahat elegante. Lahat may tinatagong pagkatao.Kasama ko si Damian sa gitna ng hall. Suot niya ang itim na suit na perfectly tailored sa kanya, at isang simple pero classy na black mask. Sa tatlong taon naming magkasama, hindi na ako naninibago sa atensyong nakukuha niya. Lahat humihinto kapag dumadaan siya. Power. Authority. Presence.At ako? Nasa tabi niy
Althea’s POVLumipas ang isang buwan…. isang buwang punong-puno ng pagbabago, pananahimik, at pilit na pagtanggap. Kung dati, bawat paggising ko ay may kasamang kaba at takot, ngayon ay mas payapa na ang bawat umaga. Hindi man perpekto, pero masasabi kong naging maayos ang lahat… o atleast, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.Hindi ko na nakita sina Caleb at ang mommy niya. Parang bigla na lang silang naglaho sa mundo ko. Walang balita, walang mensahe, walang kahit anong bakas. At kahit masakit aminin, unti-unti na ring nababaon sa puso ko si Caleb. Hindi dahil gusto ko siyang kalimutan agad, kundi dahil kailangan. Because holding on to him will only reopen wounds that I’m trying so hard to heal.May mga gabi pa rin na bigla siyang pumapasok sa isip ko… ang ngiti niya, ang tawa niya, ang paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko. Pero hindi na katulad ng dati na parang hinihila ang dibdib ko sa sakit. Ngayon, parang alaala na lang siyang dumadaan, masakit pa rin, pero hindi







