Kabanata 5

Kabanata 5

Kimberly's POV

Bumukas ang mga mata ko nang maramdaman ko ang sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Masakit ang katawan ko. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa kulang na tulog o sa ginawa namin ni Cameron kagabi. Ilang rounds iyon. Hindi ko na mabilang. Basta ang alam ko, ang unang beses kong gumising na may kasamang lalaki sa kama — at hindi iyon ang asawa ko.

Tumingin ako sa tabi ko. Naroon si Cameron, nakahiga nang nakadapa, ang kanyang mukha ay nakabaon sa unan. Hindi ko makita ang kanyang mukha, pero nakikita ko ang kanyang malapad na likod at ang malaking tattoo ng bungo na may mga ugat na kumakalat pababa sa kanyang gulugod.

Naalala ko ang lahat ng nangyari kagabi. Ang kanyang mga kamay. Ang kanyang bibig. Ang kanyang mga daliri. Ang init ng kanyang katawan laban sa akin. Naramdaman ko ang pamumula ng pisngi ko habang iniisip ko iyon.

Pero kasabay noon, may kirot na dumapo sa dibdib ko.

Wedding anniversary namin ni Michael kahapon. At imbes na kasama ko ang asawa ko, ibang lalaki ang katabi ko sa kama.

Bumuntong-hininga ako. Dahan-dahan akong umupo at inayos ang kumot na nakabalot sa katawan ko. Pumunta ako sa banyo para maghilamos. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang mga mata ko ay may bahid ng pagod at kalungkutan. Ngunit may iba rin akong nakita. May bahid ng pagkabahala, pero may bahid din ng kasiyahan. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko. Hindi ko alam kung anong klaseng tao na ako ngayon.

Paglabas ko ng banyo, narinig kong nag-vibrate ang cellphone ko sa nightstand.

Lumapit ako at kinuha iyon. Nakita ko ang pangalan sa screen.

Michael.

Nawala ang lahat ng antok ko.

Dalawang segundo akong natigil bago ko sinagot ang tawag.

"Hello?" mahina kong sabi.

"Kimberly."

Boses niya iyon. Ang boses na minahal ko sa loob ng maraming taon. Ang boses na naging dahilan kung bakit ako nagising araw-araw na may ngiti sa labi. Ngayon, ang boses na iyon ay parang punong-puno ng lamig.

"Michael," tawag ko. Pilit kong pinatatag ang boses ko. "Babe, anong araw ka uuwi?"

Tumahimik siya ng ilang segundo. Ang katahimikan na iyon ay mas masakit pa sa mga salitang binibitawan niya.

"Hindi na ako uuwi sa iyo, Kimberly," sabi niya. Walang emosyon. Walang sakit. Parang nagbabasa lang siya ng isang ulat. "Maghiwalay na tayo. Ayaw na kitang makasama."

Nanlamig ang buong katawan ko.

"H-Ha?" Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. "Michael, sandali lang. Kahapon ay wedding anniversary natin. Hinayaan kitang iwan ako nang hindi pa tayo tapos nagtalik. Tapos ngayon ay makikipaghiwalay ka sa akin? Ano bang klaseng—”

"Kimberly, makinig ka sa akin."

"Hindi!" tumaas ang boses ko. "Hindi ako makikinig sa iyo! Paano mo nasabing maghiwalay na tayo? Kasal tayo, Michael! Kasal tayo sa mata ng Diyos at ng batas. Hindi mo pwedeng basta-basta sabihin na ayaw mo na!"

"Pagod na ako, Kim."

"Pagod?" Napatawa ako nang mapait. "Pagod ka? Ako ang pagod na pagod sa iyo! Ako ang naghihintay sa iyo tuwing uuwi ka ng hatinggabi. Ako ang nag-aadjust sa schedule mo. Ako ang nagtitiis na palagi na lang ako ang umuunawa. Tapos ngayon, ikaw ang pagod?"

"Hindi mo naiintindihan."

"Ano bang hindi ko naiintindihan, Michael? Sabihin mo sa akin. Ipaliwanag mo sa akin kung ano ang problema natin. Kasi hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung saan ako nagkulang."

"I already told you, Kim. Paulit-ulit ko nang sinabi sa iyo."

"About sex? Iyon lang ba talaga ang problema?"

Tumahimik siya.

"Michael, mahal kita. Mahal na mahal kita. Alam mo iyon. Hindi ko kayang mawala ka. Bigyan mo ako ng pagkakataon. Bigyan mo ako ng panahon para matutunan ang lahat ng kailangan kong matutunan. Magbago ako. Gagawin ko ang lahat."

"Kimberly, ayaw ko na."

"Bakit? Dahil lang sa sex? May iba ka bang babae?"

"Wala."

"Sigurado ka?"

"Wala akong ibang babae, Kim. Hindi ko kayang lokohin ka."

"Pero kaya mong iwan ako?"

"Mas mabuti na ito para sa ating dalawa."

"Mas mabuti?" Naramdaman ko ang pagtulo ng luha sa pisngi ko. "Paano naging mas mabuti na iwan mo ako? Paano naging mas mabuti na sirain mo ang puso ko? Mahal kita, Michael. Mahal na mahal kita. Hindi ko kayang isipin na wala ka na sa tabi ko."

"Magiging maayos ka rin, Kim. Malakas ka. Palagi kang malakas."

"Hindi ako malakas! Nagpapanggap lang ako! Araw-araw, nagpapanggap akong okay lang ako. Nagpapanggap akong hindi ako nasasaktan tuwing sinasabi mong hindi ako sapat. Pero nasasaktan ako, Michael. Nasasaktan ako nang sobra-sobra. At ngayon, sasabihin mong maghiwalay na tayo? Ano bang gusto mong gawin ko? Maging perpekto? Hindi ako perpekto! Tao lang ako!"

"Hindi ko hinihingi na maging perpekto ka."

"Pero ang gusto mo, magaling ako sa kama. Hindi iyon ang natural sa akin. Lumaki akong konserbatibo. Hindi ako sanay sa ganitong bagay. Pero sinubukan ko. Sinubukan kong matuto. Sinubukan kong maging bukas. Pero ang gusto mo, biglaan. Parang magic. Hindi ganun kadali para sa akin!"

"Kim, kung ganyan ang nararamdaman mo, bakit ngayon mo lang sinasabi?"

"Kasi natatakot ako! Natatakot akong mawala ka. At ngayon, nawawala na nga kita."

Naramdaman kong umiinit ang mata ko. Hindi ko na napigilan ang pag-iyak ko. Ilang segundo akong hindi nakapagsalita. Ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong paghikbi.

"Kim," tawag niya. Mas malambot na ang boses niya ngayon. "Hindi ko alam na ganito pala ang nararamdaman mo."

"Oo, Michael. Ganito ang nararamdaman ko sa lahat ng oras. Araw-araw. Hindi mo lang napapansin kasi abala ka. Abala sa trabaho mo. Abala sa business mo. Abala sa lahat maliban sa akin."

"I'm sorry, Kim."

"Hindi sapat ang sorry, Michael. Kailangan kitang makausap nang personal. Kailangan nating mag-usap nang masinsinan. Hindi pwedeng sa telepono lang."

"Pag-uusapan natin pagbalik ko ang annulment."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Annullment? Michael, hindi mo pwedeng sabihin iyon nang basta-basta. Kasal tayo. Hindi natin pwedeng iwanan ang isa't isa nang ganito lang."

"Kailangan ko ng space, Kim."