LOGINNanatili akong nanigas sa katahimikan.Nakabuka ang aking bibig, ngunit walang tunog na lumabas. Nakatitig ang aking mga mata sa kanya, sa kanyang seryosong mukha sa ilalim ng kumikislap na liwanag ng apoy. Naririnig pa rin ng aking mga tainga ang mga salitang iyon nang paulit-ulit, parang tape recorder na nagpapatugtog nang paulit-ulit."Mahal kita, Lucia."Ano ito? Sinabi niyang tapos na ang kontrata. Sinabi niyang ako ang kanyang asawa magpakailanman nang walang kontrata, at sinabi niyang mahal niya ako. Panaginip ba ito? Malapit na ba akong magising sa kotse, sa daan pauwi mula sa campus, at ang lahat ng ito ay isang pantasya lamang?Sumulyap ako sa fireplace.Sa loob ng nagliliyab na apoy, may ilang piraso ng papel na nasusunog pa. Ang mga papeles ng marriage contract. Ang papel na naging bilangguan ko sa nakaraang taon, ang papel na nagbigkis sa amin, naglimita sa amin, at kasabay nito ay nagdala sa amin nang magkasama.Ilang maliliit na piraso ng papel na iyon ay lumipad sa han
Pagdating namin sa bahay, dumiretso ako sa banyo. Dumaloy ang maligamgam na tubig sa aking katawan, hinuhugasan ang pagod pagkatapos ng isang buong araw ng mga aktibidad. Tumayo ako sa ilalim ng shower nang medyo matagal, hinahayaang hugasan ng tubig ang aking buhok, aking mukha, aking mga balikat, sinusubukang burahin ang lahat ng nangyari ngayong araw.Lumabas ako ng banyo na may tuwalyang nakabalot sa aking katawan. Nagsuot ako ng aking pantulog, pinatuyo nang kaunti ang aking buhok, pagkatapos ay bumaba sa sala.Nakaupo na si Alexandro sa pangunahing sofa. Tensyonado ang kanyang mukha, matalim ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin mula nang lumitaw ako sa hagdan.Sa paligid ng silid, nakatayo ang head butler sa may pinto. Naroon din ang ilang iba pang katulong, marahil lima o anim na tao.Lumapit ako kay Alexandro."Ale, ano ang problema?"Hindi siya sumagot.Umupo ako sa tabi niya. Iniabot ng aking kamay ang kanyang kamay na nakalatag sa sofa, sinusubukang hawakan siya.I
Mabagal na umandar ang kotse sa trapiko ng hapon.Nakaupo si Alexandro sa tabi ko, nakatitig sa bintana.Si Marco ang nagmamaneho sa unahan. Kalmado ang kanyang mukha, nakatuon ang kanyang mga mata sa kalsada. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa rearview mirror, sinusuri kung may sumusunod.Tiningnan ko si Marco mula sa likod na upuan. Ang kanyang tuwid na likod, ang kanyang malalawak na balikat, ang kanyang laging maayos na buhok. Guwapo siya. Hindi ko pa talaga siya pinapansin noon. Palagi siyang nasa background, palaging tahimik, palaging tapat. Ngunit ngayon, sa tahimik na kotseng ito, nagsimula akong mag-isip ng isang bagay.Sa buong taon na nanirahan ako sa bahay ni Alexandro, hindi ko pa kailanman nakita si Marco na malapit sa kahit anong babae. Kailanman.Naging curious ako."Marco," tawag ko.Tiningnan ako ni Marco sa rearview mirror. "Opo, Madam?""Guwapo ka."Lumingon si Alexandro upang tingnan ako. Tahimik si Marco sandali, pagkatapos ay sumagot nang maingat, "Salamat, M
Pov ni LuciaNatapos ang klase nang alas-onse ng umaga. Ngumiti ako sa aking sarili habang naglalakad sa pasilyo ng campus dahil mayroon na akong mga kaibigan. Mayroon akong mga aktibidad, at mayroon akong isang bagay na nagpapabangon sa akin tuwing umaga, hindi lamang dahil sa aking obligasyon bilang isang asawang may kontrata.Sa gate ng campus, naghihintay na si Gianna. Tumayo siya sa tabi ng isang hindi kapansin-pansing itim na kotse, sadyang pinili upang hindi makaakit ng atensyon.Alam ko na sa likod ng madilim na tinted na salamin, may dalawa pang guwardya sa loob. Hindi kailanman sinabi sa akin ni Alexandro, ngunit hindi ako tanga. Alam ko na pinagmamasdan nila ako mula sa malayo, at alam ko na lalabas sila kung may sinumang magtangkang saktan ako.Sumakay ako sa kotse. "Sa opisina," sabi ko kay Gianna."May bisita si Mr. Alexandro. Baka dapat maghintay tayo sa bahay.""Maghihintay ako sa kanyang opisina."Hindi na nakipagtalo si Gianna. Alam niyang matigas ang ulo ko.Ang opi
Pov ng Author.Sa kanyang opisina, nakaupo si Alexandro sa likod ng kanyang madilim na kahoy na mesa. Nakabukas ang kanyang laptop sa harap niya. Ang screen ay nagpapakita ng isang madilim na website na hindi na bago sa kanya, isang online marketplace para sa mga hitman, kidnapper, at illegal na mangangalakal ng organ.Sa pinakaitaas, sa numero unong puwesto sa most wanted list, may larawan ni Lucia. Isang larawang kinuha mula sa malayo, marahil noong naglalakad siya sa isang mall, o noong bumababa siya mula sa isang kotse.Lucia De Luca. Gantimpala sa target: $500,000 buhay. $250,000 patay. Ang mga organ ay ibinebenta nang hiwalay sa mas mataas na presyo.Pinikit ni Alexandro ang kanyang mga kamao. Sinubukan niyang tanggalin ito araw-araw, oras-oras. Ang kanyang cybersecurity team ay walang tigil na nagtatrabaho upang subaybayan ang mga server, harangan ang access, hanapin ang sinumang naglalakas ng loob na mag-post ng anunsyo tungkol sa kanyang asawa, ngunit ang website na iyon ay l
Pov ng AuthorKinabukasan, dumaan ang sikat ng umaga sa mga glass window ng apartment ni Alexandro. Ang ginintuang liwanag na iyon ay tumama mismo sa mukha ni Lucia, na mahimbing pa ring natutulog. Dahan-dahang gumagalaw ang kanyang mahabang pilikmata, parang may magandang panaginip siya. Bahagyang nakangiti ang kanyang mga labi. Nakayakap ang kanyang mga braso sa unan sa tabi niya, ang unan na ginamit ni Alexandro kagabi, na may nananatiling amoy ng kanyang signature na cologne.Dahan-dahang iminulat ni Lucia ang kanyang mga mata. Kumurap siya nang ilang beses, sinusubukang alalahanin kung nasaan siya.Ah, apartment ni Alexandro.Umupo siya sa gilid ng kama. Magulo ang kanyang buhok, gusot mula sa paggulong-gulong buong gabi. Naghikab siya, kinuskos ang kanyang mga mata, pagkatapos ay lumingon sa gilid.Walang laman ang puwesto sa tabi niya.Lumingon si Lucia patungo sa sulok ng silid. Doon, malapit sa wardrobe, nakalatag nang maayos ang isang itim na backpack. Ang kanyang bag na pan
Kinagabihang iyon ay umuwi kami sa bahay. Pakiramdam ko'y halos bumigay na ang aking katawan. Masakit ang aking mga paa dahil sa maghapon na pagtayo, masakit ang aking mga balikat dahil sa walang tigil na pagdadala ng mga bag at kahon. Mabigat ang aking ulo, pero ako pa rin ang huling bumaba mula s
Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hin
Lucia's Pov"Ano ito?!"Nanginginig ang puso ko sa lakas ng boses na iyon. Lumingon ako at naroon na ang tiyahin ko sa may pintuan, pula ang mukha, at ang kanyang mga mata ay nakatutok agad sa gown na iyon. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag nang sira ang pastel na kulay na gown. Itim ang mga gilid nito,
Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking







