Chapter 6

Tinitigan ko ang huling pangungusap na iyon nang napakatagal.

Ang itim na tinta nito ay mukhang ordinaryo lamang, pero parang posas na nakakabit na sa magkabilang pulso ko.

Hindi maaaring bawiin.

Dahan-dahan kong isinara ang folder na iyon. Naninikip ang dibdib ko. Muntik nang abutin ng kamay ko ang panulat na naka ready na sa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng kama, pero tumigil ako.

Hindi.

Hindi ko ito pwedeng pirman ngayong gabi dahil hindi ako tanga. Kapag pinirmahan ko ito, tuluyan nang matatapos ang buhay ko.

Ibinalik ko ang folder na iyon sa mesa. Huminga ako nang malalim, niyakap ang aking mga tuhod sa ibabaw ng malaking kama na iyon. Masyadong marangya ang kwartong ito para sa akin.

Sa gabing iyon, hindi ako natulog.

Tinitigan ko lang ang mataas na kisame ng kwartong iyon habang iniisip ang isang bagay: kailangan kong magtanong muli.

Kinaumagahan, pumasok ang sikat ng araw sa malaking bintana. Suot ko pa rin ang damit ko kagabi dahil hindi naman talaga ako natulog.

Eksaktong alas-otso, may kumatok na isang utusan sa pinto.

"Binibining Lucia, hinihintay po kayo ni Ginoong Alexandro para sa almusal."

Napalunok ako.

Sige na, ito na ang pagkakataon ko.

Bumaba ako sa silid-kainan nang may mababagal na hakbang. Mahaba ang silid na iyon, isang malaking kahoy na mesa na may matataas na upuang nakahanay nang maayos. Sa dulo ng mesa, nakaupo na siya roon.

Alexandro De Luca.

Nakasuot siya ng madilim na kulay abong kaswal na damit. Ayos ang kanyang buhok. Ang kanyang mukha ay kasing lamig ng kagabi.

Sa kanyang kamay ay may tasang itim na kape.

Tahimik niya itong iniinom nang hindi man lang ako sinulyapan.

Tumayo ako nang ilang segundo bago tuluyang umupo sa upuang medyo malayo sa kanya. Inilapag ng utusan ang almusal sa harapan ko, pero hindi ko ito ginalaw.

Hindi pa rin niya ako tinitingnan.

Para bang bahagi lang ako ng dekorasyon ng silid na ito.

Nagsimulang gumapang ang inis sa aking dibdib.

Maaaring wala akong kapangyarihan sa bahay na ito, pero hindi ako isang estatwa.

"Hindi ko pa pinipirmahan ang kontrata," wika ko sa wakas.

Walang reaksyon. Itinaas niya muli ang kanyang tasa habang tahimik na humihigop ng kape.

Binigkis ko ang aking mga kamay sa ilalim ng mesa.

"Gusto kong magtanong muli."

Tahimik.

Sa wakas ay nagsalita siya, nang hindi lumingon.

"Ang pagtatanong ay hindi nagbabago ng kahit ano."

Patag at mahinahon ang tono ng kanyang boses.

"Wala akong pakialam dahil tungkol ito sa buhay ko."

Marahan niyang inilapag ang kanyang tasa sa ibabaw ng mesa. Malinaw na narinig ang tunog nito sa tahimik na silid na iyon, at pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang mukha.

Diretso sa akin ang kanyang titig.

"Ano ang gusto mong malaman?"

Napalunok ako, pero hindi ako yumuko sa pagkakataong ito.

"Bakit ako?"

Matagal niya akong tinitigan nang hindi kumukurap.

"Hindi ako ang pinakamaganda at hindi mo man lang ako kilala," sabi ko.

Isinandal niya ang kanyang katawan sa kanyang upuan.

"Sa tingin mo ba ito ay tungkol sa kagandahan?"

"Alam kong tungkol ito sa utang ng tiyuhin ko — kung gayon, bakit hindi si Elena? Pwede rin siyang pilitin na maging asawa mo," sabi ko.

"Hindi ko gusto ang babaeng masyadong may tiwala sa sarili," sabi ni Alexandro.

"At ako ay hindi ganoon?"

"Ikaw?" Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. "Nanginginig ka kahit nakatayo ka lang."

Huminga ako nang malalim. "Paano kung ayaw kong pumirma?"

Kinuha niya ang kanyang napkin, pinunasan ang gilid ng kanyang bibig nang may banayad na galaw.

"Tuloy pa rin ang kasal."

Marahan siyang tumayo. Ang kanyang tangkad ay nagdulot ng anino na bumagsak at tumakip sa bahagi ng aking katawan.

Tumayo rin ako nang hindi namamalayan.

"Sa loob ng kontratang iyon ay nakasulat na malaya kang sumama sa kahit sinong babaeng gusto mo, pero hindi ako pwedeng makipag-usap sa ibang lalaki. Ito ay napaka-unfair," sabi ko.

Matagal niya akong tinitigan.

"Ang kasal na ito ay hindi tungkol sa pagiging patas."

"Kung gayon, tungkol saan ito?"

"Kontrol."

Isang salita.

Simple.

Suklam.

Naramdaman kong may nagbago sa akin, hindi na lamang takot. May maliit na galit na nagsisimulang lumaki.

"Hindi ako manika," mahina pero malinaw kong sabi.

Lumapit siya. Masyado nang malapit ang distansya namin ngayon. Naamoy ko ang mahinang maskulino niyang amoy mula sa kanyang katawan.

"Mas mabuting tumahimik ka at sumunod sa aking utos," wika ni Alexandro.

Itinaas ko ang aking baba, pinilit ang aking sarili na titigan siya nang hindi umuurong.

"Ang posisyon ko ay hindi nasa ilalim ng iyong mga paa."

"Nagsisimula ka nang maglakas-loob," sabi niya.

"Ayaw ko lang na ganito ang trato sa akin," sagot ko.

Tumahimik siya nang ilang segundo, at pagkatapos ay sinabi, "Pirmahan mo ang kontratang iyon."

"Sagutin mo pa ang isa kong tanong."

Hindi siya agad sumagot.

"Ano iyon?"

"Kung ito ay tungkol lamang sa kontrol at utang, bakit hindi ka mukhang kontento? Bakit mo ako patuloy na pinagmamasdan na para bang may hinahanap ka?" tanong ko.

Tumindi ang tensyon sa silid. Sa isang panandaliang saglit, nagbago ang kanyang ekspresyon. Napakaliit. Halos hindi makita. Pagkatapos ay bumalik siya sa pagiging malamig.

"Masyado kang nag-iisip."

"Iyon ay hindi sagot."

Umuurong siya ng isang hakbang.

"Pipirmahan mo ang kontratang iyon ngayong araw na ito."

"Hindi ako papayag," sagot ko.

Matalim niya akong tinitigan.

"Huwag mong subukin ang aking pasensya, Lucia."

Hindi mataas ang tono ng kanyang boses pero sapat na para tumayo ang balahibo ko.

Umikot siya at lumabas ng silid-kainan nang hindi na lumingon pa.

Tumayo ako roon nang mag-isa, nanginginig ang aking mga kamay — hindi na dahil sa takot kundi dahil sa inis.

Hindi niya ako sinulyapan habang umiinom siya ng kape, pero sa tuwing lumalaban ako, nagbabago ang kanyang mga mata.

Tinitigan ko ang kanyang tasang kape na kalahati pa ang laman sa dulo ng mesa.

Ang kanyang mga salita ay umaalingawngaw sa aking isipan.

Sige na.

Kung iyon ang iniisip niya tungkol sa akin, marahil oras na para malaman niyang siya ay nagkakamali.

Umikot ako at naglakad pabalik sa aking kwarto.

Nakalatag pa rin ang itim na folder na iyon sa ibabaw ng mesa. Matagal ko itong tinitigan at pagkatapos ay naupo ako.

Hinawakan ng kamay ko ang panulat.

Tumingin ang aking mga mata sa isang seksyon na nagpahirap sa akin kagabi.

Ang damdamin ay hindi kasama sa kasunduan.

Ngumiti ako nang bahagya.

Kung ganoon...

Hindi siya magiging handa sa hindi niya kayang kontrolin tungkol sa akin. At sinimulan kong buuin ang sarili kong maliit na plano.