Chapter 1

Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking lalaki ang nakatayo sa magkabilang gilid ng pinto, walang ekspresyon ang kanilang mga mukha, ang matatalim nilang mga mata ay patuloy na nagmamasid sa bawat kilos ni Carlo. Binuksan ng isa sa kanila ang pinto nang walang sinabing kahit ano.

Pumasok si Carlo. Si Alexandro De Luca ay nakaupong nakarelaks sa malaking madilim na kulay na sopa. Bukas ang isang butones ng kanyang kamiseta, nakalugay ang kanyang kurbata. Isang babaeng halos walang damit ay nakapatong sa kanya, nakababa ang mahabang buhok nito na tumatakip sa bahagi ng kanyang mukha. Isang mahinang tawa ang narinig, napakatantalizing.

Bahagyang itinaas ni Alexandro ang kanyang kamay nang malamang may pumasok sa kanyang silid. Tumigil ang babae at lumingon sa pintuan, pagkatapos ay kay Carlo.

"Umalis ka," maikling sabi ni Alexandro.

Bumaba ang babae nang walang reklamo, inayos ang kanyang damit na may walang ekspresyong mukha. Saglit niyang tiningnan si Carlo pagkatapos ay umalis na papunta sa pinto sa gilid.

Tumahimik muli ang silid. Sumandal si Alexandro sa sopa, tinitigan si Carlo nang walang emosyon.

"Umupo ka," sabi ni Alexandro.

Sumunod si Carlo. Umupo siya sa upuan sa tapat ng sopa, tuwid pero tense ang kanyang likod. Hindi mapakali ang kanyang mga paa. Kinuha ni Alexandro ang baso sa mesa, dahan-dahang uminom ng kanyang inumin.

"Pumunta ako para humingi ng palugit," sabi ni Carlo.

Bahagyang itinaas ni Alexandro ang kanyang kilay. "Palugit," ulit niya nang walang emosyon.

"Oo, kahit konti lang. Babayaran ko lahat. Ipinapangako ko," sabi ni Carlo sabay lunok.

Inilapag ni Alexandro ang kanyang baso, malinaw na narinig ang tunog ng salamin na dumampi sa mesa.

"Maka-tatlong beses ka nang humingi ng palugit," mahina niyang sabi.

Yumuko si Carlo. "Hindi tumatakbo ang negosyo ko ayon sa inaasahan ko."

"Hindi ko problema iyon," sagot ni Alexandro.

"Alam ko," mabilis na putol ni Carlo. "Pero naghahanap ako ng paraan. Ako..."

"Carlo," putol ni Alexandro.

Isang salita lang iyon, pero sapat na para tumahimik si Carlo.

"Hindi maliit ang utang mo, at hindi tumitigil ang paglago ng interes dahil lang patuloy kang humihingi sa akin ng palugit."

Nagkamao si Carlo. "Hindi ko intensyon na umiwas. Gusto ko lang..."

"Huli ka na," malamig na sabi ni Alexandro.

Umangat ang ulo ni Carlo. "Nakikiusap ako."

Sa ilang sandali, tinitigan lang siya ni Alexandro.

"Alam mo ba kung ano ang pinakaayaw ko?" tanong ni Alexandro.

Marahang umiling si Carlo.

"Ang taong pumupunta rito na walang dalang solusyon at puro salitang 'pakiusap' lang ang dala."

Humugot ng mabigat na hininga si Carlo. "Wala na akong ibang maibibigay."

"Bibigyan kita ng isang pagkakataon," patuloy ni Alexandro.

Tumuwid ng upo si Carlo. "Anong pagkakataon iyon?"

Tumayo si Alexandro. Dahil sa kanyang tangkad, napilitang tumayo rin si Carlo, kahit nanghihina ang kanyang mga tuhod.

"Dalhan mo ako ng isang bagay na katumbas ng iyong halaga — isang bagay na magpapatingin sa utang na iyon bilang bayad na."

Tumagal ng ilang sandali ang katahimikan ni Carlo.

"Tulad ng ulo mo," sabi ni Alexandro sabay ngisi ng pilyo.

Nagulat si Carlo sa narinig. Tumulo ang malamig na pawis sa kanyang batok. Alam niyang hindi nagbibiro si Alexandro. Ang lalaking iyon ay hindi kailanman naghahagis ng salita nang walang ibig sabihin. Lumunok si Carlo, at hindi sinasadyang gumalaw ang kanyang mga mata sa sulok ng silid, patungo sa pinto sa gilid na kakatapos lang sumara.

Sa kanyang isipan ay muling pumasok ang babaeng kanina ay nakapatong kay Alexandro. Payat na katawan, magandang mukha, makinis na balat. Babaeng pang-gabi — isa sa marami na mabibili gamit ang pera at kapangyarihan. At mula sa kung saan, may isang mabangis na ideyang lumitaw.

Huminga nang malalim si Carlo, pagkatapos ay nagsalita nang may mas maingat na boses, "Maaaring mayroon akong isang bagay."

Tumingala si Alexandro. Hindi sabik, pero sapat ang interes para hindi makialam.

"Ano iyon?" walang emosyong tanong niya.

"May anak akong babae."

Hindi gumanti si Alexandro, nanatiling walang pagbabago ang kanyang mukha.

"Maganda siya. Napakaganda — mas maganda pa sa babaeng kanina."

Mumunti siyang ngumiti — isang ngiting walang pag-asa na nagtatangkang magbenta ng pag-asa. "Bata pa siya, maganda, at may pinag-aralan — hindi siya bayarang babae."

Mahinang tumawa si Alexandro. Hindi malakas na tawa, isang mababang tunog lamang na puno ng kawalang-interes.

"Sa tingin mo ba ay kulang ako sa babae, Carlo?" sabi niya.

Napasinghap si Carlo. "Hindi iyon ang ibig kong sabihin. Pero iba ito. Siya..."

"Puwede akong kumuha ng kahit sinong babae. Model, aktres, anak ng mayaman, o babae sa lansangan — sabihin mo lang."

Umakbay siya nang isang hakbang palapit. "Ano bang nagpapaisip sa iyo na espesyal ang anak mo?"

Tumigil sandali si Carlo. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Ngunit hindi siya puwedeng umatras.

"Dahil siya ay akin — at ibinibigay ko siya sa iyo."

Matagal na tiningnan ni Alexandro si Carlo.

"Ano ang pangalan ng anak mo?" tanong niya.

Bahagyang napasinghap si Carlo, pero mabilis na sumagot, "Elena."

Inulit ni Alexandro ang pangalan na iyon nang mahina, pagkatapos ay tumalikod at bumalik sa kanyang sopa. Umupo siya, sumandal nang nakarelaks.

"Elena," inulit niya muli. "Maganda, sabi mo."

"Oo," mabilis na tumango si Carlo. "Napakaganda. Pinupuri siya ng lahat. Siya ay..."

"Magkano ang halaga niya?" putol ni Alexandro.

Napahinto si Carlo. "Ibig mong sabihin?"

"Ang utang mo — sa tingin mo ba, kahit gaano kaganda ang isang babae, sapat na iyon para mabayaran ang lahat ng iyon?"

Tumigil si Carlo. Lumabas sa kanyang isipan ang mga numerong iyon, at alam niya ang sagot.

"Hindi buo. Pero puwede iyong maging garantiya na hindi ako tatakas," sagot ni Carlo.

Mumunting ngumiti si Alexandro. "Hindi mo pa rin naiintindihan."

Tumayo siyang muli, pagkatapos ay dahan-dahang naglibot sa paligid ni Carlo. Bawat hakbang niya ay lalong nagpapaliit kay Carlo.

"Hindi ako bumibili ng babae," patuloy niya. "Pumipili ako."

Lumingon si Carlo para sundan ang kanyang galaw. "Kung gayon, piliin mo siya. Hindi ka magsisisi kung pakasalan mo ang anak ko."

Tumigil si Alexandro nang eksakto sa harapan ni Carlo. Magkalapit sila — masyadong malapit.

"Dalhan mo ako ng kanyang litrato," sabi niya.

Mabilis na umangat ang ulo ni Carlo. "Ano?"

"Litrato," ulit ni Alexandro. "Gusto kong makita kung ano ang tinatawag mong maganda."

Mas mabilis kumilos ang kanyang kamay kaysa sa kanyang isipan.

Sinilid ni Carlo ang kanyang bag gamit ang nanginginig na kamay. Mula sa pinakaloob na bulsa kung saan niya karaniwang iniimbak ang mahahalagang dokumento, hinugot niya ang isang litratong medyo luma na ang mga sulok. Nakatakip ito ng malinaw na plastik — malinaw na madalas ilabas at ibalik muli.

"Lagi ko itong dala," nagmamadaling sabi ni Carlo. "Gusto kong makita mo ito ngayon din."

Dahan-dahang lumingon si Alexandro. Walang pagkainip sa kanyang mukha, wala ring labis na interes. Inilahad lang niya ang kanyang kamay, nakabukas ang palad, naghihintay.

Ibinigay ni Carlo ang litratong iyon. Isang maliit na piraso ng papel ang lumipat ng kamay — ngunit para kay Carlo, para siyang nagbibigay ng isang bagay na mas malaki. Ibinaba ni Alexandro ang kanyang tingin sa litratong iyon. Ito ay isang litrato ng pamilya. Kuha ito maraming taon na ang nakalipas — nakatayo si Carlo sa gitna na may proud na ngiti. Sa kanyang tabi ay ang kanyang asawa, at sa harap ay si Elena.

Maganda. Kahit sa lumang litratong iyon, kitang-kita ang kanyang kagandahan. Mahaba at maayos ang kanyang buhok, maliwanag ang kanyang mukha, puno ng kumpiyansa ang kanyang ngiti. Isang babaeng talagang ipinanganak upang ipakita sa mundo.

Hinawakan ni Carlo ang kanyang hininga. Pinagmasdan niyang mabuti ang mukha ni Alexandro, naghahanap ng mga palatandaan ng interes.

Bahagyang itinagilid ni Alexandro ang litrato, tinitigan nang mas malapitan. Matagal na tumigil ang kanyang mga mata kay Elena. Walang ngiti, walang malinaw na pagbabago sa ekspresyon. Ngunit nakita ito ni Carlo — may paghinto.

Hindi agad ibinalik ni Alexandro ang litratong iyon. Inilipat niya ang kanyang tingin sa ibang tao sa litratong iyon — ang babaeng nasa gilid, medyo nasa tabi. Hindi nakatayo sa gitna, hindi nakatingin sa kamera nang may kumpiyansa. Mas malaki ang kanyang katawan, malabo ang kanyang ngiti — parang alam niyang hindi siya ang pangunahing pokus ng litratong iyon. Mas matagal na ngayong tinitigan ni Alexandro ang litratong iyon.

"Ito..." bulong ni Alexandro nang mahina.

Sumandal si Carlo nang hindi sinasadya. "Si Elena," mabilis niyang sabi. "Iyang anak ko ang isang iyan."

Hindi sumagot si Alexandro. Nanatili siyang nakatitig sa litratong iyon, bahagyang idinidiin ng kanyang daliri ang plastik na tumatakip sa mukha ng babaeng nasa gilid ng litrato. Nagsimulang mabalisa si Carlo.

"Sigurado akong magkakainteres ka," patuloy niya, sinubukang takpan ang kanyang kaba. "Bagay siyang tumabi sa isang lalaking katulad mo."

Sa wakas ay itinaas ni Alexandro ang kanyang mukha. Ang titig na iyon ay nagpatigas kay Carlo.

"Interesante," sabi ni Alexandro sabay ngisi ng nakakatusok — para bang natagpuan ang kanyang magiging biktima.