Chapter 5

Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon na lang ang nagbibigay sa akin ng konting kapanatagan.

Bago tuluyang sumara ang pinto ng sasakyan, lumingon ako sa likuran. Nakatayo ang aking tiyuhin sa may terrace ng bahay. Matigas ang kanyang mukha, pagkatapos ay tumango siya nang mahina sa akin — isang tango na hindi humihingi ng pagsang-ayon, kundi isang utos na hindi ko kayang tanggihan. Nakatayo ang aking tiyahin sa kanyang tabi na may malamig na ekspresyon. Samantalang si Elena ay hindi itinago ang kanyang pagkagalit — matalim ang kanyang titig, puno ng paghamak, para bang gustong sabihing hindi ako karapat-dapat na umupo sa mamahaling sasakyang ito, at para bang gusto niyang tiyaking naaalala ko ang aking lugar.

Inilayo ko ang aking mukha. Dahan-dahang sumara ang pinto ng sasakyan at nagsimula nang gumalaw ang sasakyan. Naupo akong matigas sa malambot na upuan na may banyagang amoy. Sa harapan, ang tsuper ay hindi masyadong nagsalita. Niyakap ko ang aking maliit na bag, masyadong mabilis ang tibok ng aking puso. Hindi ko alam kung saan nila ako dadalhin.

Nang tuluyang bumagal at tumigil ang sasakyan, inangat ko ang aking ulo. Dahan-dahang bumukas ang isang itim na bakal na gate — mataas at maringal. Pumasok ang sasakyan sa malawak na bakuran na pinaliliwanagan ng mga ilaw sa hardin. Ang bahay na iyon... hindi, hindi iyon bahay — tila mas parang palasyo. Isang malaking gusali na may matataas na haligi, malalawak na bintana, at mainit na liwanag na nagmumula sa loob.

Nauna nang bumaba ang tsuper, binuksan ang pinto para sa akin.

"Tuloy po kayo," magalang niyang sabi.

Bumaba ako nang nag-aalinlangan ang mga hakbang. Nanghina ang aking mga paa nang apakan ko ang malamig na sahig na marmol. Sumunod ako sa isang kasambahay papasok sa loob. Mataas ang kisame, kumikislap sa itaas ang isang malaking chandelier. Ang amoy ng mamahaling kahoy at ng isang bagay na maskulado ay pumuno sa aking pang-amoy. Pagkatapos ay tumayo ako sa gitna ng silid — hindi alam kung ano ang gagawin.

Pagkatapos ay narinig ko iyon — ang tunog ng mga yabag. Lumingon ako sa malaking hagdan sa dulo ng silid. May isang taong pababa sa mga hakbang na iyon — pinahinto nito ang aking puso nang ilang saglit.

Nakasuot siya ng madilim na kamiseta na may isang butones na nakabuka sa may leeg, maayos na nakatiklop ang mga manggas nito. Matangkad siya, malapad ang mga balikat. Ang bawat hakbang niya ay kalmado — para bang ang lugar na ito ay sunudsunuran sa kanya. Mas matigas ang kanyang mukha kaysa noong una ko siyang makita. Ang kanyang madilim na mga mata ay matalim, malamig, at puno ng kontrol. Naninigas ang kanyang panga — mahirap hulaan ang kanyang ekspresyon.

Si Alexandro De Luca. Tumigil siya sa huling baitang ng hagdan — at nagtagpo ang aming mga titig. Matagal niya akong tiningnan — para bang ako nga ang kanyang hinihintay. Dahil sa reflex, yumuko ako, at muli kong hinawakan nang mahigpit ang kwintas ng aking ina.

Lumapit ang kanyang mga yabag. Nakatayo ako sa harapan niya nang matigas ang katawan — hindi pa tuluyang bumabalik sa normal ang aking hininga. Wala siyang sinabi.

Ang titig ni Alexandro De Luca ay nakapako sa akin — malamig, kalmado — para bang hindi ako tao, kundi isang bagay na sinusuri ang pagiging karapat-dapat.

"May itatanong ako," sabi ko.

Hindi siya sumagot — hindi man lang tumango.

Pumikit ang aking mga kamay sa gilid ng aking katawan. "Bakit ako ang pinili mo?"

Tumahimik pa rin siya. Inangat ko ang aking mukha, pinilit ang sarili kong tumingin sa kanya. "Bakit hindi si Elena? Maganda siya, kaakit-akit at..."

Tiningnan ng kanyang mga mata ang aking mukha, pagkatapos ay ang aking katawan — walang anumang pakiramdam ng pagkakasala. Pakiramdam ko'y hubad ako sa ilalim ng kanyang titig — para bang bawat pagkukulang ko ay naitala nang isa-isa. Ngunit hindi pa rin siya sumagot. Sa halip, lumingon si Alexandro sa gilid — sa lalaking mula kanina ay nakatayo ilang hakbang sa kanyang likuran — ang kanyang personal na assistant.

"Bukas, ayusin mo ang fitting ng wedding gown."

Nagulat ako.

"Sa lalong madaling panahon," dagdag niya nang maikli.

Tumango ang assistant na iyon. "Sige po, Ginoo."

Pagkatapos ay muling nagtungo si Alexandro sa hagdan — para bang ang usapan kanina ay hindi kailanman nangyari. Para bang ang tanong ko ay hindi karapat-dapat ng sagot.

"Hi-hintayin niyo po!" nag-panic kong tawag.

Humakbang ako para habulin siya — masyadong mabilis at masyadong makupad kaya't nadapa ang aking paa sa dulo ng karpet. Ang aking mabigat na katawan ay nawalan ng balanse — at ako ay nadapa. Kumalat ang sakit mula sa aking tuhod hanggang sa aking palad — at ang aking dignidad ay bumagsak kasama ng aking katawan sa malamig na sahig na marmol.

Agad na tumigil ang tunog ng mga yabag. Tumingala ako at nakita kong lumingon si Alexandro. Bumaba ang kanyang tingin sa akin. Tumayo lamang siya roon, nakatingin sa akin na para bang ako ay isang batang nagkamali ng katangahan. Tiniis ko ang sakit, sinubukang tumayo — pero nanginig ang aking mga tuhod.

Bumaba siya nang isang baitang.

"Tumigil ka," sabi niya.

Tumigil ako sa pagkilos.

"Wala kang karapatang sumalungat," sabi niya.

Kinagat ko ang aking labi. "Sagot lang ang gusto ko."

"Ang tanong mo ay hindi mahalaga," walang emosyon niyang sagot.

"Ito ay tungkol sa aking buhay," sabi ko.

Bahagya siyang yumuko — sapat para maging pantay ang aming mga mukha.

"Simula ngayong gabi, ang buhay mo ay nasa ilalim ng aking patakaran," sabi niya.

Tumahimik ako.

"Puwede kang sumunod — o puwede mong matutunang sumunod."

Lumunok ako. "Paano kung tumanggi ako?"

Bahagyang gumalaw ang sulok ng kanyang labi — hindi ngiti, mas parang babala.

"Sa likod-bahay, nag-aalaga ako ng leon," sabi niya.

Tila namuo ang dugo ko.

"Malawak ang kulungan nito — pero hindi ito magiliw sa taong matigas ang ulo."

Nanginginig ako — hindi lamang dahil sa banta na iyon, kundi dahil sinabi niya ito nang walang emosyon — para bang iyon ay parehong makatwirang pagpipilian.

Tumayo nang tuwid si Alexandro. "Tumayo ka."

Sinikap kong tumayo. Masakit ang aking tuhod, nanginginig ang aking mga kamay — pero pinilit ko ang aking sarili.

"Ito ang nag-iisang babala," sabi niya bago muling tumalikod. "Hindi na mauulit."

Muli siyang umakyat — ang kanyang mga hakbang ay nanatiling kalmado — iniwan ako sa ibaba na may pusong hindi mapakali ang tibok. Hindi ko na siya hinabol pa.

Lumapit ang kanyang personal na assistant — mas makatao ang kanyang mukha, kahit nanatiling propesyonal. "Sumunod po kayo sa akin, Binibining Lucia."

Marahang tumango ako. Dinala niya ako sa isang silid sa itaas na palapag. Malaki ang silid na iyon — masyadong malaki para sa akin. Malapad na kama na may malinis na puting kumot, malaking bintana na nakaharap sa madilim na hardin.

Bago umalis, iniabot ng assistant ang isang manipis na itim na folder.

"Ito po ang kontrata ng kasal — hinihingi ni Ginoong Alexandro na basahin ninyo ito ngayong gabi."

Umalis ang lalaki, at dahan-dahang sumara ang pinto pagkaalis niya. Umupo ako sa gilid ng kama — nasa aking kandungan ang folder na iyon — at nanginginig ang aking kamay nang buksan ko ito.

Pahina-pahina ang naglalaman ng kanyang mga patakaran — ilan sa mga halimbawa ay: Hindi ako puwedeng umalis ng bahay nang walang pahintulot; Hindi ako puwedeng makipag-ugnayan sa media; Wala akong karapatan sa anumang ari-arian; Ang kasal na ito ay kontraktwal; Ang damdamin ay hindi sakop ng kontrata; Ang Unang Partido (si Alexandro) ay malayang makakasama ang sinumang babae — ngunit ako bilang Ikalawang Partido ay hindi puwedeng makipag-ugnayan sa ibang lalaki maliban sa mga tauhan ni Alexandro.

Ito ay lubhang hindi makatarungan. Bawat patakarang nakasulat sa mga papel na ito ay parang silo na humihigpit sa aking leeg. Hinawakan ko nang mahigpit ang kwintas ng aking ina — para bang humihingi ako ng lakas mula sa kanya.

At sa huling pahina ng kontratang iyon, may isang maliit na linya na nagpahinto sa aking puso:

Ang kontratang ito ay pirmihan at hindi maaaring bawiin pagkatapos mapirmahan.