ANMELDENNagpalit ang kanta.Mas mabagal ang ritmo nito. Namula ang mga ilaw nang mahina, lumilikha ng mga aninong gumagalaw sa bawat sulok ng silid.Naramdaman ko ang pagbabago bago ko pa ito naunawaan.Ang kamay ni Alexandro na kanina ay nakahawak lamang sa aking baywang, ngayon ay gumapang pababa. Dahan-dahang pumindot ang kanyang mga daliri, naramdaman ang kurba ng aking katawan sa pamamagitan ng pulang gown na ito. Nanigas ako saglit, ngunit hinila niya ako papalapit."Naninigas ka na naman," bulong niya sa aking tainga, mainit ang kanyang hininga na dumampi sa aking balat."Ang kanta...""Sundin natin ang kanta. Hayaan mong gumalaw ang iyong katawan."Lumunok ako. Paminsan-minsan ay sumusulyap ang aking mga mata sa itaas, sa VIP balcony. Naroon pa rin ang mga babaeng iyon na nanonood sa amin.Hinawakan ni Alexandro ang aking baba, inilayo ang aking mukha."Huwag mo silang tingnan! Ako ang tingnan mo!"Tinitigan ko siya. Mayroong isang bagay doon na nagpabilis ng tibok ng aking puso.Buma
Ilang minuto ang lumipas. Kumikislap ang mga ilaw ng lungsod sa labas ng bintana. Palihim ko siyang tinitigan. Nanatiling walang emosyon ang kanyang mukha, ngunit mayroong iba.Bigla siyang lumingon."Napunta ka na ba sa disco?" tanong niya.Umiling ako. "Hindi pa."Tumigil siya sandali. Pagkatapos ay sinabi kay Marco, "Kumaliwa. Pumunta sa district."District? Ano iyon?Tumango si Marco at lumiko ang sasakyan."S-saan tayo pupunta?" tanong ko nang may pagtataka."Sa lugar ng libangan.""Lugar ng libangan?""Disco. Gusto mong subukan?"Nagulat ako. "N-ngayon?"Nag-alinlangan ako. "H-hindi ko alam ang damit ko-""Maganda ang damit mo, perpekto ang pulang gown na iyon."Tumigil ang sasakyan sa harapan ng isang malaking gusali na may makukulay na ilaw. Pila ng mga mamahaling sasakyan ang naka-park nang maayos. Mahabang pila sa pintuan, mga taong nakadamit nang glamoroso ang naghihintay ng kanilang pagkakataon.Ngunit hindi tumigil ang aming sasakyan sa pila. Diretso kaming pumasok sa VIP
Sa gitna ng biyahe pauwi, biglang tumigil ang sasakyan.Lumingon ako. Tinitigan ako ni Alexandro."May nakalimutan ka?" tanong ko."Ang cellphone ko. Naalala ko ngayon, iniwan ko ito sa ibabaw ng mesa."Bumuntong-hininga ako. "Babalik tayo sa bahay na iyon?""Oo. Maghintay ka sa sasakyan. Kukunin ni Marco," sabi ni Alexandro.Agad na bumaba si Marco, naglakad patungo sa bahay ni Tiyuhin na mukhang maliwanag pa rin kahit kakalabas lang namin.Ilang minuto ang lumipas, hindi pa bumabalik si Marco.Nagsimula nang mawalan ng pasensya si Alexandro at naiirita gaya ng dati."Tingnan ko kung ano ang nangyayari," sabi ni Alexandro.Bumaba siya at sumunod din ako."Maghintay ka rito," sabi ni Alexandro.Ngunit ayaw kong tumahimik. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa bahay, nagtago sa likod ng malaking halaman sa bakuran. Marahil gusto ko lang tiyakin na maayos ang lahat.Mula sa bintana ng sala na bahagyang nakabukas, nakikita ko ang loob.Nakatayo si Alexandro sa sala. Si Marco sa kanyang t
Tumayo ako sa harapan ng malaking salamin, tinitigan ang aking sarili sa pulang gown na iyon. Ang parehong gown na isinuot ko noong hapunan kasama ang mga business partners ni Alexandro noon. Ngayon ay isinuot ko itong muli, para sa okasyon ng sarili kong pamilya.Eksakto pa rin ang gown na iyon, bahagya pang lumuwag sa may baywang. Marahil dahil sa 5 kg na nawala ngunit mataba pa rin ang aking katawan at malayo pa sa pagiging payat.Pinaikot ko ang aking katawan, tiningnan mula sa iba't ibang anggulo. Ang mga marka sa aking leeg ay nagsisimula nang kumupas, ngunit kita pa rin kung titingnang mabuti. Naglagay ako ng mas makapal na concealer, sinubukang takpan ang mga ito.Sa aking likuran, bumukas ang pinto ng kwarto.Pumasok si Alexandro. Handa na siya na may suot na itim na suit. Maayos ang pagkakasuklay ng kanyang buhok. Ang bango ng kanyang pabango ay pumuno sa silid.Tumigil siya, tinitigan ako mula sa likuran sa salamin."Maganda," sabi niya."Salamat."Lumapit siya, tumayo sa a
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Sa tuwing pumipikit ako, ang nasa isip ko ay ang matandang lalaking nakatirapa sa sahig, nakikiusap ng awa, pagkatapos ay binugbog hanggang sa tumahimik. Gumulong ako sa kaliwa, sa kanan, ngunit ang aninong iyon ay patuloy na sumusunod sa akin.Sa aking tabi, tahimik na natutulog si Alexandro na parang walang nangyari.Kinaumagahan, ako ang unang gumising. Natutulog pa si Alexandro. Maingat akong bumaba, dumaan sa sala na malinis na. Walang natitirang bakas. Makintab ang sahig, walang dugo. Walang palatandaan na kagabi ay may matandang lalaking binugbog dito.Gumagalaw ang mga kasambahay na may walang emosyon na mga mukha gaya ng dati.Mag-isa akong kumain ng almusal, inihaw na tinapay at itlog, ngunit wala akong gana. Pinaglalaruan ko lamang ang pagkain sa aking plato.Tunog ng mga yabag sa hagdan.Bumaba si Alexandro, medyo basa pa ang kanyang buhok, maayos na puting kamiseta, itim na pantalon. Ang bango ng kanyang pabango ay umaabot hanggang sa
Kinaumagahan, nagising ako na para bang wasak na wasak ang aking katawan. Bawat kalamnan, bawat kasukasuan, lahat ay pumipintig na nagpapaalala sa mabangis na gabi. Sa aking tabi, walang laman ang kama. Umalis na si Alexandro gaya ng dati.Dahan-dahan akong bumangon. Hubad ang aking katawan, puno ng pulang marka kung saan-saan. Mga marka ng kagat, marka ng mahigpit na hawak, marka ng lubid. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa banyo.Isinara ko nang mahigpit ang pinto ng banyo. Binuksan ko ang tubig, hinayaang umagos ito nang hindi pumapasok sa bathtub. Umupo ako sa malamig na sahig, niyakap ang aking mga tuhod, at umiyak.Tumulo ang aking mga luha nang malakas, binasa ang aking mga pisngi. Pinigilan ko ang aking pag-iyak, mahihinang hikbi lamang ang lumalabas. Ayaw kong may makarinig. Ayaw kong may makaalam.Bakit ako umiiyak? Hindi ko mismo alam kung bakit.Marahil dahil sa pagod. Marahil dahil sa sakit. Marahil dahil sa lahat ng nangyari o marahil dahil hindi ko alam kung ano pa a
Lucia.Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hin
Lucia's Pov"Ano ito?!"Nanginginig ang puso ko sa lakas ng boses na iyon. Lumingon ako at naroon na ang tiyahin ko sa may pintuan, pula ang mukha, at ang kanyang mga mata ay nakatutok agad sa gown na iyon. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag nang sira ang pastel na kulay na gown. Itim ang mga gilid nito,
Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking
Ang mga araw pagkatapos ng insidente sa opisina na iyon ay parang isang bangungot na walang katapusan. Ginawa ko ang aking routine na parang robot. Gumising ng umaga, mag-almusal mag-isa, magbasa ng libro, magsulat ng tula, magtanghalian mag-isa, maglakad-lakad sandali sa hardin, maghapunan mag-isa







