Chapter 3

Lucia.

Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati. Tulad ng nakasanayang routine na nakadikit na sa katawan ko, dumiretso ako sa kusina. Nagpainit ng sabaw, nagprito ng itlog, nag-ayos ng tinapay sa plato. Lahat ng iyon ay ginawa ko nang awtomatiko, para bang kumikilos ang katawan ko nang hindi na kailangang utusan. Halos hindi ako nakatulog kagabi, pero ang pagod ay hindi kailanman naging dahilan sa bahay na ito.

Ang kakaiba, ngayong umaga ay walang sigaw.

Nang matapos kong ayusin ang almusal sa hapag-kainan, nakaupo na nang maayos ang aking tiyuhin, nakasuot ng kanyang pinakamagandang kamiseta. Ang aking tiyahin ay mukhang mas nag-ayos kaysa dati. Maayos ang pagkakasuklay ng kanyang buhok, puno ng kolorete ang kanyang mukha. Si Elena ay nakaupo sa kanyang tabi, maganda gaya ng lagi, nakasuot ng simpleng gown pero halatang mahal.

Pupunta na sana ako sa kusina gaya ng lagi nang magsalita ang aking tiyuhin, "Umupo ka."

Tumigil ako.

"Anong meron?" nag-aalinlangan kong tanong.

"Sabay tayong kumain," maikli niyang sabi.

Hindi mapakali ang tibok ng aking dibdib — hindi pa ito nangyari kailanman. Kahit isang beses, mula nang tumira ako sa bahay na ito. Dahan-dahan akong umupo sa dulo ng mesa, at nanigas ang aking mga kamay nang abutin ko ang kutsara. Sa loob ng ilang minuto, tanging tunog ng mga kubyertos ang narinig, pagkatapos ay binuksan ng aking tiyahin ang usapan.

"Elena, naaalala mo ba ang schedule ngayong araw?" sabi niya sabay ngiting puno ng pagmamalaki.

"Siyempre naman, Mama. Magsisimula ang contest sa tanghali. Handa na ako."

"Alam kong lahat ng mata ay mapapako sa iyo. Sa mukha at katawan mong ganyan, talagang karapat-dapat kang mapunta sa entablado."

Yumuko ako, nagpokus sa aking plato.

"Dumating na kagabi ang kapalit na gown, mas maganda pa kaysa sa nauna," sabi ng aking tiyahin.

Napangiti nang may kasiyahan si Elena. "Buti naman. Kung hindi, ewan ko na lang kung ano ang mangyayari."

Wala akong sinabi. Pinag-usapan nila nang mahaba ang mga detalye ng contest na iyon — ang dekorasyon, ang mga hurado, ang mahahalagang bisita. Samantala, ako ay isa lamang tagapakinig na hindi itinuturing na naroroon. Alam ko na ang magiging trabaho ko mamaya — magdadala ng mga bag, makeup kit, ekstrang sapatos — gaya ng lagi.

Pagkatapos kumain, tumayo ang aking tiyuhin. Inayos niya ang punyo ng kanyang kamiseta, pagkatapos ay tiningnan ako.

"Mamayang gabi, sasama ka sa akin," sabi niya.

"Bakit?" halos hindi lumabas ang boses ko.

"Maghanda ka na lang."

Dahil sa reflex, itinaas ko ang aking kamay sa aking leeg, hinawakan nang mahigpit ang kwintas na ibinigay ng aking ina. Saglit itong tiningnan ng aking tiyuhin, pagkatapos ay tumalikod at lumabas ng bahay nang hindi hinihintay ang aking sagot.

Ang aking tiyahin ay saglit lang akong tiningnan, pagkatapos ay walang emosyong sabi, "Magmadali ka. Ayaw nating mahuli."

Umalis kami makalipas ang isang oras. Umupo ako sa likurang upuan ng kotse, may dalang ilang mga bag ni Elena. Makalipas ang ilang sandali ay dumating kami roon. Ang gusali kung saan ginanap ang beauty contest ay tila napakaringal. Nakalatag ang pulang karpet sa harap ng pintuan. Kumikislap ang mga ilaw ng kamera kahit saan. Dumarating ang mga kababaihan na may magagandang gown, payat na katawan, perpektong mukha.

Bumaba ako ng kotse at agad na naramdaman kong wala ako sa lugar.

Yumuko ako, sumunod sa likod ng aking tiyahin at Elena. Maraming mata ang tumingin, pero hindi sa akin. Lahat ay nakatuon sa magagandang babaeng tila ipinanganak para tumayo sa lugar na ito. Lalo kong hinigpitan ang pagkakahawak sa mga bag.

Agad na pinalibutan ng mga organizer at ibang contestants si Elena. Nagtatawanan sila, nagpupurihan, nagkukumparahan. Ang aking tiyahin ay nakatayo sa kanyang tabi na may mukhang puno ng pagmamalaki. Ako nama'y nakatayo nang bahagya sa malayo, malapit sa dingding, sinusubukang paliitin ang aking presensya.

Alam kong hindi ako kasing-ganda nila. Masyadong malaki ang katawan ko, masyadong payak ang mukha ko, hindi perpekto ang balat ko. Sa lugar na ito, para akong mantsa sa puting tela.

Biglang nagbago ang paligid. Humina ang mga usapan. Dahan-dahan akong nag-angat ng ulo. Bumukas ang pangunahing pinto, at ilang lalaking naka-itim ang pumasok muna. Matatag ang kanilang mga katawan, sabay-sabay ang mga hakbang. Dahil sa kanilang aura, tila lumiit ang silid.

Sa gitna nila, isang lalaki ang tahimik na naglakad. Matangkad siya, malapad ang mga balikat, matigas ang kanyang mukha na may matatalim na panga. Ang itim niyang suit ay eksaktong tumugma sa kanyang katawan, walang labis na palamuti. Ang kanyang titig ay malamig, puno ng kontrol — para bang ang silid na ito ay sunudsunuran sa kanya kahit hindi siya umuutos.

Alam ko kung sino siya — si Alexandro De Luca.

Ang kanyang buong pangalan ay madalas lumabas sa balita ng negosyo. Siya ay isang international businessman ng real estate at logistics, may-ari ng isang shipping at cross-border distribution company — pero alam din ng lahat na ang negosyo ay harapan lamang.

Sa likod nito, siya ang kumokontrol ng isang dark network — illegal distribution channels, territorial protection, at mga transaksyong hindi kailanman naitala. Sabi ng balita, siya ay isang panauhing pandangal sa prestihiyosong okasyong ito.

Pumasok si Alexandro, at tila hindi na kailangang utusan, ang mga tao ay kusang gumawa ng daan. Tumayo ang mga hurado. Ang mga organizer ay ngumingiting kinakabahan. Ang aking tiyahin ay nagtuwid pa ng kanyang likod, sinubukang magmukhang nararapat.

Ako naman ay lalong nakaramdam ng kaliitan.

Pagkatapos, sa hindi ko malamang dahilan — sa gitna ng karagatan ng magagandang mukha at kumikinang na gown — ang titig na iyon ay sumalubong sa akin. Bahagyang lumingon si Alexandro sa aking direksyon.

Hindi ko alam kung bakit niya ako tinitingnan. Isa lang akong matabang babaeng nakatayo sa sulok habang may dalang mga bag — pero ang kanyang titig ay hindi agad lumayo. May isang maikling paghinto — sapat para maputol ang aking hininga. Agad akong yumuko.

---

Sa wakas ay nagsimula na ang contest. Dumilim ang pangunahing ilaw, lumiwanag nang husto ang ilaw ng entablado. Ang pambungad na musika ay umalingawngaw sa buong silid, sinalubong ng malakas na palakpakan mula sa mga manonood. Umupo ako sa hanay ng mga ordinaryong upuan, sa tabi mismo ng aking tiyahin, na may mga tambak na malalaking bag sa aking paanan. Nasa akin ang ekstrang sapatos, makeup kit, bote ng tubig. Nakaupo nang matuwid ang aking tiyahin, hindi inaalis ang tingin sa entablado.

"Umupo ka nang maayos," bulong niya nang hindi lumingon. "Huwag kang magpapahiya."

Marahan akong tumango.

Sa harapang hanay, kitang-kita ang mga upuang VVIP. Mas malalaki ang mga upuan, mas maluwang ang pagitan, at binabantayan ng ilang malalaking lalaki. Doon siya nakaupo — si Alexandro De Luca.

Nakasandal siya nang relaks, naka-cross ang isang paa, nakapatong ang kanyang kamay sa sandalan ng upuan. Dalawang bodyguard ang nakatayo sa kanyang likuran — isa sa kaliwa, isa sa kanan. Walang ekspresyon ang mukha ni Alexandro.

"Tingnan mo siya!" bulong ng aking tiyahin nang mahina, halos parang sariling usapan.

Saglit akong tumingin sa kanyang direksyon, pagkatapos ay mabilis na yumuko muli.

"Guwapo, pero nakakatakot. Ang aura ng taong tulad niya ay hindi kailanman nagdadala ng magandang bagay," sabi ng aking tiyahin.

Nag-click siya nang mahina. "At ang malas, ang asawa kong walang kwenta ay may utang sa kanya."

Humugot ng mahabang hininga ang aking tiyahin. "Kung mananalo lang sana si Elena ngayong araw na ito, ang premyong pera ay pwedeng magamit kaagad para mabayaran ang utang na iyon — kahit bahagi man lang."

Sa entablado, isa-isang ipinakilala ang mga contestants. Ang magagandang gown ay kumikinang sa ilalim ng mga ilaw. Magaganda ang kanilang mga hakbang, sanay ang kanilang mga ngiti. Sumisigaw ang mga manonood, kumukurap nang walang tigil ang mga kamera.

Lumitaw si Elena sa gitnang pagkakasunud-sunod. Agad na lumakas ang sigawan. Tinapik ng aking tiyahin ang aking kamay nang malakas — masyadong malakas. "Anak ko iyan," bulong niya nang puno ng pagmamalaki.

Naglakad si Elena nang may kumpiyansa. Payat ang kanyang katawan, nakataas ang kanyang baba, perpekto ang kanyang ngiti. Kumaway siya sa mga manonood, at marami ang pumalakpak nang mas malakas bilang ganti. Tinitigan ko ang entablado na may magkahalong damdamin. May bahagi sa loob ko na alam kong karapat-dapat talaga si Elena na naroon. Maganda siya, sumisikat siya, at ang mundo ay laging mabait sa kanya — samantalang ako ay isa lang manonood.

Walang kamalay-malay akong tumingin sa upuang VVIP. Si Alexandro ay nakatitig sa entablado — pero hindi sa ekspresyong nabighani tulad ng ibang manonood. Bumalik ako sa pagyuko.

Lumipas ang bawat session — tanong at sagot, pagtatasa ng talento, espesyal na presentasyon. Lalong naging balisa ang aking tiyahin. Gumagalaw ang kanyang mga paa, nakakapit ang kanyang mga daliri sa maliit na bag sa kanyang kandungan.

"Bakit ang tagal ng mga hurado?" bulong niya.

Hindi ako sumagot.

Nang ipahayag ang maikling pahinga, tumayo ang mga manonood, nag-usap-usap. Sumandal ang aking tiyahin sa akin.

"Nakita mo si Alexandro kanina?" bulong niya.

Marahan akong tumango.

"Ang taong katulad niya..." lumunok ang aking tiyahin. "Mas mabuting mabayaran agad kaysa hintayin ang kanyang galit."

Naalala ko ang titig ng aking tiyuhin — ang titig ng isang taong ubos na ang pagpipilian.

"Ayaw kong malaman kung paano, ang mahalaga ay mabayaran ang utang na iyon," sabi niya.

Sa entablado, muling lumitaw si Elena para sa huling session. Sa pagkakataong ito, mas kapansin-pansin ang kanyang gown. Pinasinayaan ng mga ilaw ang bawat kilos niya. Sinagot niya nang maayos ang mga tanong ng mga hurado, puno ng kumpiyansa — maging ang ilang manonood ay pumalakpak bago pa siya matapos magsalita.

Muli akong tumingin sa direksyon ng upuang VVIP. Bahagyang sumandal si Alexandro ngayon — ang kanyang siko sa tuhod, magkadugtong ang kanyang mga daliri. Hindi niya inaalis ang tingin sa entablado — tila nakatingin kay Elena. Pagkatapos, sa hindi malamang dahilan, lumingon siya sa direksyon ng upuang kinauupuan ko.

Nagulat ako. Maikli ang titig na iyon — pero sapat para mag-panic ako. Agad akong yumuko, nagkunwaring inaayos ang mga bag sa aking paanan.

Biglang kumulog ang palakpakan sa buong silid. Babasahin na ang anunsyo.

Hinawakan ng aking tiyahin ang aking kamay nang hindi sinasadya. "Pakiusap, hayaan mong manalo si Elena."

Sabay kaming napigil ng hininga — dahil alam ko, kung manalo si Elena, mababayaran ang utang na iyon gamit ang pera. Pero kung hindi siya manalo...

Naaalala ko ang sinabi ng aking tiyuhin kagabi.

Sasama ka sa akin.

"Gusto kayang ibigay ni Tiyuhin Carlo ang kwintas na ito kay Alexandro?" bulong ko sa aking sarili.