บทที่ 14 : เปรม

ตัวเลขผู้ติดเชื้อทั่วโลกพุ่งไปมากกว่า 30 ล้านคน แต่ทว่าประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น เชื้อ covid-19 ธรรมดาเป็นอะไรที่เล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับสายพันธุ์ใหม่อย่าง New hell มันคือความอัปรีย์ที่สถาปนาขึ้นจาการมีเพศสัมพันธุ์ของคนหนุ่มสาว และผู้ป่วยหมายเลข 001 ที่หมอพูดถึงคร่าว ๆก็คือ "เปรม" ไม่ใช่ใครอื่น

.

นักศึกษาหนุ่มโดนตะครุบตัวคาร้านขายยา เขาถูกนำตัวไปกักกันแยกจากผู้ป่วยรายอื่นเพราะเป็นตัวอันตรายที่ไม่มีใครเทียบเทียม ไวรัสในร่างกายฆ่าได้ทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ขืนใช้วิธีการทั่วไปหากเชื้อหลุดออกมาได้บ้านเมืองก็คงถึงกัลปาวสาน เรือนกักกันโรคชนิดพิเศษจึงถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังตัวแม่อย่างเขาโดยเฉพาะ

.

มันไม่ได้ทำจากอิฐ , ใบไม้ , หรือปูนซีเมนต์ หากแต่ทำขึ้นจากพลาสติกแข็งชนิดโปร่งใสที่แข็งจนทำให้แตกไม่ได้ ความใสดังกล่าวทำให้คนข้างนอกมองเห็นเขาและเขาเองก็มองเห็นคนข้างนอก สิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นในชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลในเครือ AP ซึ่งแต่ก่อนเคยเป็นที่จอดรถ ขนาดไม่ใหญ่มากดูไกล ๆ แล้วคล้ายกับห้องสี่เหลี่ยมลูกเต๋า 4 X 4 ใส ๆ ที่ยัดคน 1 คนเข้าไปได้พอดิบพอดี

.

ณ จุดนี้ไม่มีใครเลยเปรมถูกลอยแพรให้โดดเดี่ยวอย่างชัดแจ้ง ชนิดที่แม้แต่รถสักคันก็โดนเคลียร์ออกจนโล่งโจ้ง ผู้ป่วยคนอื่น ๆ ล้วนถูกกักกันไว้ชั้นบน แล้วก็มีบางส่วนที่กระจายตัวอยู่ตามโรงพยาบาลในเครือต่าง ๆ

.

"โอ๊ย! เจ็บแขนชะมัดปวดไปถึงไหล่เลยอ่ะ จริงไหมนะที่หมอบอกว่าเลือดของเราสามารถช่วยให้คนอื่นหายจากโควิดได้?"

นักศึกษาหนุ่มเอียงคอยักไหล่ ก่อนจะจุ่มก้นลงบนเตียงนอนส่วนตัว

.

เปรมพูดกับตัวเอง สลับกับการก้มมองรอยเข็มน้ำเกลือบนแขน ที่โดนเจาะซะเละเทะ

.

"ซีดดด~! ไหนจะอสุจิที่รีดออกไปจากดุ้นเราอีก ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าเป็นเรื่องของการรักษาแต่ตอนนี้เรารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย ปวดหัวมาก ๆ ปวดตรงนั้นตรงนี้ปวดไปหมดทั้งตัว~! อูยยย~!"

ลำตัวพับงอคุดคู้ สะบัดขาดิ้นทุรนทุรายเจ็บปวดอยู่บนเตียง

.

สอดคล้องกันกับสิ่งที่หมอบอก ว่าการสกัดแอนติบอดี้เป็นกระบวนการที่ทรมานตัวต้นแบบมาก อวัยวะในร่างกายจะด้อยประสิทธิภาพลงจนถึงขั้นพิการ และบางทีสำหรับผู้ป่วยหมายเลข 001 อย่างเปรม องคชาตของเขาก็อาจจะเป็นอวัยวะลำดับแรกที่เสื่อมสภาพลงก็เป็นได้

.

เขากรีดร้องอยู่ในห้องพลาสติกอย่างน่าสงสาร จากด้านนอกเหล่าคุณหมอมองเห็นทุกอย่างแต่ก็ไม่มีใครแคร์เขาเลย สาเหตุก็เพราะต่างคนก็ต่างจดจ่ออยู่กับผลการทดลอง ว่าประสิทธิผลของแอนติบอดี้ที่สกัดมาจากเลือดของเปรมนั้นจะใช้ฆ่าเชื้อโควิดให้แก่ผู้ป่วยรายอื่นได้รึเปล่า

.

โชคร้ายที่ปริมาณยังไม่พอ เดือดร้อนไปถึงนางพยาบาลสาวหุ่นสะบึมคนหนึ่งที่ต้องเข้ามารับไม้ต่อ เธอถือถาดเหล็กซึ่งมีอุปกรณ์คล้ายหลอดแก้วยาว ๆ ใส ๆ วางอยู่ด้านบน พลันเดินส่ายสะโพกตรงไปที่ห้องพลาสติกปลอดเชื้อของเปรมโดยลำพัง

.

"ก๊อก ๆ , ก๊อก ๆ"

.

เคาะผนังเรียกเขาเล็กน้อย ก่อนจะบอกให้เปรมลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมายืนตรงพื้นที่ส่วนหน้าที่มีสัญลักษณ์สี่เหลี่ยมสีแดงกาไว้บนพื้น ถาดเหล็กถูกวางลงบนชั้นวางของด้านข้าง หลังจากนั้นคุณพยาบาลก็ได้ใช้มือสองข้างที่ว่างสอดเข้าไปในถุงมือยางเวอร์ชั่นยาวเหยียด ที่เชื่อมติดอยู่กับผนังของห้องพลาสติก มันคืออุปกรณ์ชนิดพิเศษที่จะทำให้เธอสัมผัสกับผู้ติดเชื้อได้โดยที่ตัวเองยังคงปลอดภัย 

.

"เดี๋ยว ๆ ๆ !"

"นี่คุณคิดจะทำอะไร? คุณเห็นรึเปล่าว่าสภาพผมตอนนี้เป็นยังไงผมยังไม่ได้พักเลยนะ ผมยังเจ็บอยู่เลยคุณพยาบาล!”

.

ผู้ป่วยหมายเลข 001 ยื่นแขนโชว์หลักฐานประกอบการพิจารณา แต่หารู้ไม่ว่านั่นกลับทำให้งานของเจ้าหน้าที่ง่ายขึ้นเยอะ เปรมโดนถุงมือยางจับซะอยู่หมัด

.

"หมับ!"

.

เปิดช่องให้คุณพยาบาลพูดแทรกขึ้นมาว่า

.

"เห็นสิคะ แต่ดิฉันจะไม่เอามากเท่าเดิมหรอกคุณหมอกำชับมาแล้ว ทนแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จค่ะ"

เธอยิ้มผ่านแววตา ส่วนปากนั้นซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก N95 ดูไม่ออกเลยว่าผู้ช่วยแพทย์นางนี้จะคิดเช่นนั้นจริงหรือไม่

.

ชั่วเสี้ยวอึดใจองคชาตห่อเหี่ยวของเปรมก็โดนจัดการ พยาบาลสาวจัดแจงรวบมันผ่านถุงมือยาง แล้วดึงย้อนทางสวนออกมาผ่านรูโบ๋ของผนังห้องพลาสติก เกิดเป็นภาพของกระเจี๊ยวที่ติดคาอยู่กับรูผนัง ลำตัวเปรมแอ่นกระเท่เร่ค้างเติ่ง เขาพยายามเบือนหน้าหนีในความอัปรีย์ซ้ำซากที่เกิดขึ้น ตามติดมาด้วยความแคล่วคล่องของนางพยาบาล ที่เอี้ยวตัวไปหยิบหลอดแก้วทรงกระบอกบนชั้นวางมาสวมเข้าดุ้นแทนที่ถุงมือ

.

"ฟุบ!"

.

เกิดเป็นสภาวะสูญญากาศเกิดขึ้น หลอดทรงใสดังกล่าวทำปฏิกิริยากับองคชาตอันเหี่ยวเฉาทำให้จู๋โดนดูดอย่างรุนแรงและค่อย ๆ แข็งขึ้นได้แม้ไม่มีอารมณ์ 

.

.

30 นาทีผ่านไป

.

บอกเลยว่าที่รอดมาได้ล้วนเพราะกรรมเก่าที่เกิดจากการสำส่อนล้วน ๆ เปรมแทบจะไม่เหลือความเป็นคน  ปากแห้ง , ผิวซีด , หมดเรี่ยวหมดแรง บ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นไม่ไหวแล้ว สกัดแอนติบอดี้ห่าเหวอะไรมันน่าจะถูกเรียกหยาบ ๆ ว่า “การช่วยตัวเองผ่านการใช้อุปกรณ์” ซะมากกว่า      

.

พยาบาลได้ของที่ต้องการ เธอผละตัวออกไปพร้อมกับสารสกัดในถาดพลางปล่อยให้เปรมได้พักผ่อน  

.

“แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ" 

"ดีนะที่หัวไวถ้าเราไม่คิดถึงมิวท์กับแพรวไว้เสริมแข็งล่ะก็ ไอ้เครื่องเวรนั่นคงฉีกจู๋เราเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว 

"แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ  , เฮ้อ~ไม่ไหวแล้ว เหนื่อย..ย..ย..ย~!”

.

เปรมทิ้งท้ายไว้แบบนั้นก่อนที่ร่างทั้งร่างจะค่อย ๆ สไลด์ตัวลงสลบฟุบคาพื้น โดยที่ยังไม่ได้ใส่แม้แต่กางเกง