บทที่ 19 : สายโลหิต

จักรกลสี่ล้อเคลื่อนที่ไปข้างหน้าพร้อมกันเป็นกลุ่มราว 3 - 4 คัน กลุ่มคาราวานนี้เคยเป็นรถกระบะใหม่เอี่ยมมาก่อน หากแต่ตอนนี้ได้แปรสภาพให้ด้านหลังมีลักษณะคล้ายกับตู้กระจก ภายในมีเจ้าหน้าที่ใส่ชุด PPE หนึ่งคนนั่งประจำอยู่ งานของบุคลากรรายนี้คือการสวนโพรงจมูกชาวบ้านแล้วเอาสารคัดหลั่งมาตรวจสอบหาเชื้อในห้องแล็บ

.

เปรมนั่งอยู่ในห้องโดยสารของรถคันหน้าสุด คาราวานสืบสวนโรคจะเคลื่อนที่ไปทางไหนจะซ้ายหรือขวา ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาทั้งสิ้น ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้การมีสกิลแห่งการรักษาอยู่บนฝ่ามือทำให้ทุกคนยอมทำตาม เปรมจึงกลายเป็นบุคคลที่แสนจะ VIP ไปเลย

.

“เอาไงดีครับคุณเปรม ให้ผมขับไปทางไหนดี?”

พี่คนขับถามขึ้น แกอยู่ในชุดคลุมปลอดเชื้อบนหัวสวมใส่หน้ากากครอบแก้วเสร็จสรรพ

.

เปรมสอดหนังสือคำสั่งจากทางภาครัฐและพับเอกสารคู่มือการใช้ฝ่ามือเข้าไปเก็บในเก๊ะหน้ารถ ก่อนจะหันมาโฟกัสกับเจ้าของน้ำเสียง  

.

“ไม่ต้องคิดมากพี่ที่ไหนก็ได้แบบที่เราเคยทำ เอาที่ ๆ คนเยอะ ๆ ผมพร้อมเสมอแหละ”

.

“งั้นเอาเป็นซอยข้างหน้าเลยนะครับ ตรงนั้นเคยเป็นถนนคนเดินเมื่อตอนที่เชื้อยังไม่ระบาดผู้คนจากทั้งย่านชอบไปเดินซื้อของกันที่นั่น บางทีพวกเขาอาจจะยังคุ้นชินกับพฤติกรรมเก่า ๆ ”

.

เปรมพยักหน้ารับ 

.

.

และไม่นานเกินรอราว 10 -  15 นาที ขบวนรถทั้งคาราวานก็วิ่งมาถึง

.

บรรยากาศสุดจะเงียบเหงาวังเวง เศษผงฝุ่นปลิวว่อนฉวัดเฉวียน ไหนล่ะตลาดนัดลานกิจกรรมดังคำบอกเล่า มองไปทางไหนก็เห็นแต่ฟ้ากับหมาฝูงหนึ่ง มิหนำซ้ำยังเป็นหมาที่ติดเชื้ออีกต่างหาก เปรมเปิดประตูก้าวเท้าลงมาจากรถเป็นคนแรก เขาทำการแสกนรอบบริเวณด้วยดวงตาอันเปล่าเปลือยของเขา

.

ทำให้ทราบว่าสิ่งแวดล้อมรอบลานปูนแห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่อง มีหอพักและคอนโดให้เช่าตั้งเรียงราย ทำให้ฉุดคิดขึ้นได้ว่าข้อมูลไม่น่าจะผิด พิกัดตรงนี้น่าจะเป็นจุดที่ผู้คนเคยอยู่แออัดมาก่อนจริง ๆ  

.

“พวกเขาอาจจะเก็บตัวอยู่ในบ้าน~”

เปรมคิดก่อนจะกวักมือเป็นสัญญาณ บอกให้หน่วยลาดตระเวนทุกคนลงจากรถ

.

“โครม!!!”

.

บานประตูเปิดพรึบ! กลุ่มชายชุดขาวในเครื่องแบบปลอดเชื้อวิ่งกรูกันออกมาพร้อมอุปกรณ์กักกันโรค คิดแล้วก็ขำเพราะถ้าย้อนกลับไปอ่านตอนก่อน ๆ เราจะเห็นว่าตัวเปรมเองก็โดนคนกลุ่มนี้แหละรวบตัวไปจากร้านขายยาแถวมหาลัย ทว่าหนนี้กลับแตกต่างออกไป เพราะดันกลายเป็นตัวเขาเองที่ย้อนกลับมาใหม่ในบทบาทของหัวหน้าทีม

.

“กระจายตัวกันออกไปพวกเรา! ค้นทุกตึกกวาดทุกซอกทุกมุม! แล้วลากตัวผู้คนลงมาให้หมดที่เหลือผมจัดการเอง!”

.

“ครับ!”

“เราจะทำตามที่สั่งครับ!”

.

เหล่าทีมงานสมัครสมานสามัคคีรับคำสั่ง ด้วยความสัตย์จริงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเปรมเขาทำแบบนี้เป็นหนที่สามแล้ว สะท้อนข้อเท็จจริงที่ว่ารัฐบาลแสนจะเชื่อใจเขา นักศึกษาหนุ่มถูกยกย่องให้เป็นดั่งความหวังเดียวที่จะกำจัดเชื้อไวรัสร้ายออกไปจากสังคม เขาคืออาวุธลับของรัฐบาล เป็นเครื่องจักรขจัดเชื้อที่มีอารมณ์และความรู้สึก

.

“ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!  , ตุบ!”

ฝ่าเท้ากระทบกันโรมรัน แต่ละข้างเหยียบย่ำพื้นซีเมนต์ที่โดนโควิดกัดกินจนล่อนออกเป็นแผ่น ๆ

.

แต่นั่นก็ไม่ได้คณามือเปรมสักเท่าไหร่ เขาสะบัดมือสั่งลูกน้องให้เดินหน้าทำภารกิจต่อไป คนไหนที่ต้องเฝ้าห้องตรวจเชื้อบนท้ายรถก็ทำไป คนที่ต้องลาดตระเวนก็อย่าหยุด ต่างคนต่างมีหน้าที่ไม่ก้าวก่ายกันและกัน ขณะพล่ามอยู่เปรมก็เริ่มก้มมองฝ่ามือจุกก๊อกของตัวเองไปพลางด้วย

.

เขาค่อย ๆ หมุนฝาออกพลันยื่นมือออกไปข้างหน้าเล็งให้ตรงกับพื้นซีเมนต์ ก่อนจะปล่อยก๊าซสีแดงสดออกมาจากฝ่ามือฟู่~! รอสักครู่กระทั่งพื้นซีเมนต์ผุ ๆ ที่ถูกกัดกินโดยเชื้อไวรัสกลับมาสวยสะพรั่งตามเดิมอีกครั้ง โอ้แม่เจ้า! เรียกได้ว่าก๊าซที่กลั่นออกมาจากเลือดในตัวนั้นใช้ได้ดีเหลือเชื่อ เปรมมองไม่เห็นความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้นเลย ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาหมด

.

สถานการณ์ตอนนี้ก็แค่ต้องรอให้ทีมงานไปลากตัวผู้คนที่อยู่ในละแวกลงมาให้หมด เปรมตั้งใจจะเกณฑ์คนให้ลงมายืนอัดกันตรงลานกว้างให้แน่น ๆ เสร็จแล้วเขาก็จะปล่อยก๊าซในปริมาณที่มากที่สุดในชีวิตออกไป รับรองว่าวิธีนี้ต้องเวิร์ค ไวรัสติดจากคนสู่คนได้ฉันใดเปรมก็รักษาพวกเขากลับคืนได้ไวฉันนั้น

.

“รมก๊าซเสร็จเมื่อไหร่ค่อยให้ทุกคนไปเช็คที่ห้องกระจกบนท้ายรถอีกที เอาตามนี้นะคุณพยาบาล?”

.

พยายาบาลสาวในตู้กระจกยักไหล่ พลันตอบกลับไปว่า

.

“ได้ค่ะข้ามขั้นตอนนิดหน่อยคงไม่เป็นไร ปกติเราต้องตรวจคัดแยกพวกเขาก่อนแล้วเอาเฉพาะคนที่มีเชื้อมาให้คุณรักษา แต่ถ้าคุณเปรมสะดวกแบบนี้ดิฉันก็ไม่ว่าอะไรค่ะ"

"ว่าแต่! คุณจะขึ้นมายืนบนฝากระโปรงรถแบบนี้ไม่ได้นะคะ! นี่มันพื้นที่ทำงานของดิฉัน!”

.

นักศึกษาหนุ่มนิ่งเงียบลงโดยพลัน เขาไม่ได้สะเทือนใจกับคำต่อว่าของนางพยาบาลหรอก เพราะถ้าไม่ขึ้นมายืนบนที่สูงก๊าซสีแดงที่ปล่อยออกมาก็จะไม่กระจายตัว ผู้คนที่อุตส่าห์ให้ลูกน้องไปกวาดต้อนมาก็จะไม่ได้รับการรักษา

.

“คุณจะว่าอะไรผมก็เชิญเถอะ ผมไม่แคร์หรอก แต่คุณลองนับดูสิว่ามีประชาชนลงมาที่ลานซีเมนต์แล้วกี่คนคุณพยาบาล?”

.

แววตาสวยทิ่มแทงทะลุแผ่นกระจก ภายใต้หน้ากากอนามัยที่สวมอยู่ หล่อนมองเห็นผู้คนเบื้องหน้าเป็นจำนวนมาก

.

“อะ.. เอิ่ม..ม..ม.. อาจะพันคนค่ะ บวกลบแล้วไม่น่าจะเกินพันสามมั้งคะ”

เธอตอบเสียงสั่น ที่ตอบได้ก็เพราะนั่งอยู่บนห้องกระจกท้ายรถ ซึ่งเป็นมุมมองที่สูงกว่าคนปกติ 

.

“ผมไม่กลัวที่จะต้องพ่นก๊าซรมควันพวกเขาหรอกนะ แต่ผมกังวลร่างกายตัวเอง ผมไม่เคยเผชิญหน้ากับคนมากมายขนาดนี้มาก่อน เพราะงั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผมคุณพยาบาลช่วยดูด้วยนะครับ” 

.

“ได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

.

เรียงรายเดินเข้ามาราวกับฝูงซอมบี้ ที่ด้านหลังสุดมีการใช้กำลังของเจ้าหน้าที่ทั้งผลักทั้งดันทั้งใช้กระบองตี เพียงเพื่อต้องการให้คนมาแออัดกันเยอะ ๆ  ก๊าซของเปรมจะได้กระจายตัวไปถ้วนทั่ว แต่มันจะง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?