บทที่ 20 : ปอบผีฟ้า

เปรมที่ยืนอยู่บนท้ายกระบะพร้อมอยู่แล้ว เริ่มมีการขยับแข้งขาให้เข้าที่ ด้านหลังเขาคือตู้ตรวจเชื้อกระจกใส แต่ด้านหน้าคือฝูงชนมากมายที่ทยอยกันเข้ามาแออัดเนืองแน่น ส่วนหนึ่งต้องชมเจ้าหน้าที่ด้วยที่ทำงานได้อย่างขมีขมัน พวกเขากวาดต้อนผู้คนได้ครบจนเกือบหมด ไม่เช่นนั้นภาพที่ออกมาคงไม่คลาคล่ำขนาดนี้

.

หัวหน้าหน่วยเป่าปากพรูส่วนมือก็เริ่มมีการขยับ เปรมเริ่มหมุนจุกก๊อกตรงกลางฝ่ามือออกทั้งสองข้าง พลันทิ้งฝาปิดลงกับพื้นแล้วทันใดนั้นเอง กลุ่มก๊าซสีแดงฉานก็ลอยเอ่อออกมาจากรู บุ๋ง.. บุ๋ง.. บุ๋ง.. บุ๋ง..~!

.

“พร้อมแล้วทีนี้ก็เข้ามาเลย! พ่อจะพ่นให้ร่วงเป็นยุงหน้าฝนเลยคอยดู ไอ้ไวรัสสารเลว ฮึ่ย~!"

.

คิดได้ดังนั้นการลงมือก็บังเกิด สายละอองก๊าซลอยคละคลุ้งเป็นมุมเสยขึ้นไปบนฟากฟ้า อาศัยว่ายืนอยู่บนจุดที่สูงกว่ามวลก๊าซก็เลยโค้งปกคลุมลงมาโดนศีรษะของผู้ติดเชื้อแบบครบทุกคน แดงฉานบานสะพรั่ง ใครใส่เสื้อสีขาวมาเจอละอองแห่งการรักษานี้เข้าไปมีสิทธิ์กลายเป็นหนึ่งในแกนนำนปช.ได้ในทันที

.

แม้กระบวนการจะดูนอกคอกไปนิด แต่ก็ได้ผลดีเหมือนเช่นทุกหน ไม่มีประชาชนคนไหนคิดจะหลบหนีเลย พวกเขาต่างรู้ดีว่าสิ่งที่เจ้าหน้าที่ทำคืออะไร ในเมื่อกระบวนการนี้คือหนทางเดียวที่จะรักษาโรคร้ายที่เป็นอยู่ได้ พวกเขาจึงมีแต่จะจะเบียดเสียดยื้อยุดกันเพื่อเข้ามาใกล้ ๆ

.

“ขอให้ลูกฉันหน่อย ลูกฉันยังไม่ได้เลยเจ้าค่ะ!” 

.

“พ่อผมด้วยครับ แกติดเชื้อแกแก่แล้ว เข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้!”

.

“ทางนี้บ้างครับ! คนข้างหลังก๊าซมาไม่ถึงเลย!” 

.

สารพัดคำสบถอีกมากมายที่เปรมกับเหล่าเจ้าหน้าที่ได้ยิน แม้ทั่วบริเวณจะเต็มไปด้วยละอองก๊าซสีเลือด แต่ก็มิวายโดนกระแสความต้องการของประชาชนถาโถมใส่ หมอกโลหิตทำให้ทุกคนกระชุ่มกระชวยอย่างน่าอัศจรรรย์ ผู้ป่วยรายใดที่ติดเชื้อจู่ ๆ ก็หายเป็นปลิดทิ้ง พวกเขาหยุดไอ หยุดมีน้ำมูก อาการต่าง ๆ เกี่ยวกับ covid-19 หายเกลี้ยง

.

คลื่นประชาชนจึงทยอยออกจากเคหะสถานมาสมทบ ปากต่อปากส่งต่อกันทำให้เจ้าหน้าที่ไม่จำเป็นต้องกวาดต้อนผู้คนอีกต่อไป

.

.

จนกระทั่งผ่านไปราว 15 นาทีสถานการณ์ก็เริ่มจะเอาไม่อยู่ ในพาร์ทของฝูงชนนั้นไม่มีปัญหา หากแต่เป็นตัวเอกของเรื่องอย่างเปรมต่างหากที่ชักจะร่อแร่ ฝ่าเท้าที่ใช้ลงน้ำหนักยืนเริ่มสั่นเทาด้วยความอ่อนล้า เปรมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการปล่อยก๊าซเป็นเวลานาน จะผลาญความแข็งแรงของร่างกายเขาถึงเพียงนี้ เนื้อตัวร้าวไปหมด เจ็บปวดสะสมจนแทบจะทรงตัวไม่ไหว หนักสุดก็เห็นจะเป็นฝ่ามือที่พอพลิกขึ้นมาดูก็เห็นแต่รอยแตกร้าวและเสียงกะเทาะ

.

“แกร๊ก..ก..ก..ก..ก..ก!”

.

“เฮ๊ย! อะไรวะเนี่ยะมือเราทำไมถึง?!”

.

ลำกระแสก๊าซเปลี่ยนทิศทางไปในบัดดล ปริมาณการพ่นเริ่มไม่สม่ำเสมอติด ๆ ขัด ๆ ประหนึ่งว่าเปรมนั้นจะควบคุมมวลละอองในฝ่ามือไม่ได้อีกต่อไป กระจัดกระจายมั่วซั่ว ฝอยละอองฟุ้งซ่านราวกับอสรพิษสะบัดหาง

.

รอยร้าวเริ่มลามไปทั่วฝ่ามือ ผิวหนังเทียมค่อย ๆ กระเทาะออกเป็นแผ่น เผยให้เห็นแผงวงจรที่แฝงรวมอยู่กับหนังเนื้ออวัยวะ เปรมจะทำยังไงดีไม่มีใครช่วยเขาได้สักคน ประชาชนด้านล่างก็ยังยืนรออยู่เต็มไปหมด ตอนนี้จึงมีเพียงม่านละอองก๊าซสีจาง ๆ ที่แยกเขาออกจากการมองเห็นของผู้คนนับพัน งานนี้จบไม่สวยแน่ถ้าทุกคนรู้ว่าเขากำลังมีปัญหา

.

แม้แต่มือทั้งสองข้างก็สีเปลี่ยน หัตถ์พระเจ้าของเปรมซีดเผือดลงจนเกือบจะกลายเป็นสีขาวของกระดาษ A4 ไม่มีน้ำไม่มีนวล กรอบแห้งบอบบางราวกับข้าวเกรียบแผ่นในซองขนม ตามติดมาด้วยอาการเลือดกำเดาไหลโดยไม่ทราบสาเหตุ จากจมูกไหลซึมลงมาตามคางพลันหยดย้อยลงใส่ชายเสื้อ โดยไม่เหลือแม้แต่แรงที่จะสูดกลับ

.

ยุติการยกแขนไม่ไหวแล้วพอกันที เหงื่อทุกเม็ดที่ซึมออกมากลายเป็นเลือด ทวารประตูทุกช่องทางน่าจะแตกละเอียด มีเลือดไหลออกมาตามตัวเปรมแทบจะทุกส่วน ไม่เว้นแม้กระทั่งดวงตา ใครไม่เคยเห็นคนน้ำตาไหลเป็นสายเลือดก็ได้เห็นกันในวันนี้

.

“คุณพยาบาลครับช่วยผมด้วย.. ผม..ผมมองไม่เห็น..น..น~!"

.

ทรุดตัวลงทุรนทุรายพลันเอาแผ่นหลังดันกับประตูห้องกระจกเอาไว้  ก่อนจะสไลด์ตัวลงนั่งหลับตาตั้งสติ

.

“ฉันก็ช่วยคุณอยู่นี่ไงคะ ไม่รู้ตัวเลยหรอว่าพิงฉันอยู่ ไม่มีฉันประคองไว้คุณล้มทั้งยืนไปแล้วนะคุณเปรม”

พยาบาลสาวตอบกลับ  

.

ซึ่งก็จริงเพราะเธอปรี่ออกจากตู้มาดูเปรมตั้งแต่เมื่อช่วง 5 นาทีก่อนหน้านี้แล้ว ทว่าเป็นเขาเองต่างหากที่เพ้อจนขาดสติ

.

“……..”

เปรมไม่พูดอะไรอีกเลย หมดสติแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์

.

จับไปตรงไหนก็มีแต่เลือด เสื้อผ้าชุ่มโชกไปด้วยมวลโลหิตกลิ่นเหม็นคลุ้ง โดยไม่ต้องสืบประสบการณ์บอกกับคุณพยาบาลทันทีว่าเปรมในอ้อมแขนกำลังตกอยู่ในสภาวะ “ขาดเลือด" อย่างรุนแรง เขาจำเป็นจะต้องนอนพักเพื่อให้ร่างกายผลิตฮีโมโกลบิน หรือไม่ก็ต้องหาเลือดใหม่มาเติมชดเชยให้เขา

.

“ฉันไม่แปลกใจหรอกค่ะ ก็คุณเล่นพ่นเลือดออกจากร่างกายมากมายขนาดนั้น”

ส่ายหน้าปลดปลง สาวเจ้าส่ายหัวพลันป้องปากตะโกนเรียกให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทุกคนกลับขึ้นรถเป็นการด่วน

.

ภารกิจในวันนี้เป็นอันยกเลิก โครงการจะดำเนินต่อไปไม่ได้ถ้าไม่มีเปรม

.

“ทุกคนกลับกันก่อนค่ะ คุณเปรมจะตายอยู่แล้ว เราจะให้เขาตายไม่ได้นะคะ!"

“เราต้องหาเลือดให้เขาด่วนเลย เขาต้องการเลือด! , เลือด! , เลือด!”

.

เลือดนั้นหาไม่ยากหรอกแต่ปัญหาอยู่ที่เปรมต้องใช้เลือดของ “กระเทย” เท่านั้นนี่สิ แล้วพวกเขาจะไปหามาจากไหน?