บทที่ 18 : หัวหน้าหน่วยจักรกลสงเคราะห์

เกรียวฝาจุกหลุดร่วงลงกระทบพื้น เปรมยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้าเล็งให้ตรงกับลุงขอทาน ทันใดนั้นกลุ่มก๊าซปริมาณมหาศาลสีแดงเหมือนเลือดก็พ่นออกมาจากฝ่ามือ

.

“ฟู่!!!”

.

โอ้แม่เจ้า! สสารดังกล่าวย้อมทุกสรรพสิ่งรอบบริเวณให้คละคลุ้งฟุ้งกระจาย คุณหมอผมสีดอกเลาถึงกับต้องรีบเผ่นหนี ระหว่างหนีก็ยังใช้มือถือตวัดหันกลับมาถ่ายคลิปเก็บข้อมูลหลักฐานเอาไว้ แม้จะไม่ชัดมากแต่ก็เห็นพอลาง ๆ ว่าเปรมยังคงยืนเด่นเป็นสง่า เขาไม่มีทีท่าจะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย มิหนำซ้ำยังใช้อุปกรณ์ที่เพิ่งได้รับมาได้อย่างคล่องแคล่ว

.

“ได้ผลจริงด้วยพวกเราทำสำเร็จแล้ว! การผ่าตัดฝังจักรกลลงอวัยวะบรรลุผล! การที่ร่างทดลองสามารถใช้อุปกรณ์ได้อย่างสมบูรณ์เป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเขา ชิ้นส่วนเหล็กกล้าเข้าไปแทนที่กระดูกกับเส้นเลือดได้อย่างหมดจด หมดความกังวล”

“จบการบันทึก..”

.

จับโทรศัพท์ยัดใส่ในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะโผทะยานเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้ที่ตอนนี้มีแต่ใบกับกิ่งก้านที่แห้งผาก ทว่าก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรปกป้อง นายแพทย์สูงวัยถอนหายใจโล่งอก เขาแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว นี่สินะที่เขาเรียกว่าความภาคภูมิใจในอาชีพ หลังจากที่ได้เห็นเปรมกำลังทำในสิ่งที่หมอทุกคนในโลกต้องการ

.

“อย่าวิ่งลุง! , หยุด! , แล้วนั่งลงที่เดิม!”

เสียงเปรมตะโกนสั่ง

.

พลันหันฝ่ามือเบี่ยงไปทางซ้ายและทางขวา เขามองเห็นกลุ่มก๊าซพุ่งเป็นหมอกฉาบเคลือบเข้ากับพื้นอิฐปูถนน จากที่ก่อนหน้านี้พวกมันทั้งแตกทั้งตะไคร่ขึ้น ทว่าทันทีที่โดนหมอกก๊าซกระแสโลหิตเข้า ไม่ถึงชั่วพริบตาอิฐเหล่านั้นก็สั่นอย่างมีนัยยะ พลันกะเทาะรอยร้าวออกได้เองราวกับลูกเจี๊ยบที่ฟักออกจากไข่ สุดแสนจะแฟนตาซีถ้าไม่ใช่คุณหมอกับเทคโนโลยีของบริษัท AP เรื่องราวสุดน่าอัศจรรย์นี้คงไม่มีทางเกิดขึ้นได้ อิฐนับร้อยก้อนเหมือนได้เกิดใหม่ พวกมันกลายเป็นก้อนอิฐที่ใหม่เอี่ยมปราศจากเชื้อโรค และยังคงทำหน้าที่ปูถนนได้ต่อไปตราบนานเท่านาน

.

“เห็นไหมลุงมันได้ผล! ลุงเชื่อใจผมสิ ลองดูแล้วลุงจะหาย!”

.

โดยไม่ต้องรอให้คนแก่ตอบเปรมจัดแจงย้ายฝ่ามือทั้งสองข้างมาชิดกันในทันที ด้วยท่วงท่าเช่นนี้ลางสังหรณ์บอกกับเขาว่าน่าจะเป็นการรวมพลังหลุมเกลียวบนฝ่ามือเข้าด้วยกัน และก๊าซก็น่าจะพุ่งออกมาแบบแรงโคตร ๆ  

.

“ไม่เป็นไรพ่อหนุ่ม แค๊ก..แค๊ก..แค๊ก..ก..ก..ก  ลุงไม่ต้องการ..ร..ร..ร~!”  

.

“หึ่ย! นี่น่ะของฟรีนะลุงไม่เสียตังค์สักบาท”

.

“อย่าเลย~!”

.

“ฟู่!!! , ฟู่!!! , ฟู่!!!”

.

เดชะบุญไม่ใช่แค่เสื้อขาดแต่ลามไปถึงกางเกง ไวรัสโควิดแฝงลึกลงไปถึงเส้นใยผ้า ทันทีที่โดนก๊าชอนุภาคระดับไมค่อนแทรกซึมเข้าไปมีหรือพวกมันจะรอด ยิ่งดิ้นหนียิ่งกระชากเส้นใยตามไปเป็นพรวน ภาพก็เลยออกมาอย่างที่เห็น เมื่อเสื้อผ้าของลุงค่อย ๆ ขาดวิ่นริดรอนเนื้อที่เข้าไปเรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เผยให้เห็นหนังเนื้ออันแห้งเหี่ยวมากขึ้นทุกที จนสุดท้ายลุงก็กลายเป็นชายขอทานล่อนจ้อน หนังกำพร้าเริ่มสั่น รูขุมขนตามเนื้อตัวคล้ายจะมีการส่องแสง ลุงไม่ได้มีศักย์ไฟฟ้าในตัวเองแต่สิ่งที่ทำให้เป็นเช่นนี้คือไวรัสโคโรน่าที่กำลังหนีตาย พวกมันอาศัยอยู่ในร่างต้นร่างนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

.

“เป็นไงบ้างลุงพอไหวไหม?”

เปรมป้องปากถามทะลุกลุ่มหมอกก๊าซเข้าไป

.

ผ่านไปสักพักก๊าซก็เริ่มจางลง เผยให้เห็นคุณลุงคนเดิมเพิ่มเติมคือผิวพรรณหน้าตาที่แลดูเปล่งปลั่งเนียนกระชับ จากเนื้อเหี่ยว ๆ ย่น ๆ กลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง เนื้อตัวแกสว่างไสวราวกับพระอริยสงฆ์อาบน้ำฝนเดือนห้า ความขมุกขมัวมัวหมองหายไปหมดสิ้น เหมือนได้ชีวิตใหม่กลับมาอีกครั้ง

.

อุปกรณ์ของเปรมช่างสมบูรณ์แบบ มันใช้ได้จริง ๆ ฝ่ามือของเขากำลังจะกลายเป็นความหวังของมวลมนุษยชาติ แต่นี้ต่อไป covid-19 คงถึงกัลปาวสาน ด้วยเลือดกระเทยในตัวและเทคโนโลยีหลอมรวมคนเข้ากับจักรกลของ AP ศึกครั้งนี้เห็นทีจะรู้ผลกันแล้ว

.

ต้นไม้กลับมามีชีวิต ไม้กระถางตรงริมฟุตบาทดีดตัวเขียวสดชื่น ไม้ใหญ่ตรงเกาะกลางแทงยอดขึ้นอีกครั้ง พวกมันต่างผลัดเอาเปลือกภายนอกออกราวกับถอดเสื้อผ้า เผยให้เห็นแก่นกลางพฤกษากับท่อน้ำเลี้ยงที่ฟื้นคืนกลับ ข้อเสียก็เห็นจะมีแค่เกล็ดเคมีสีแดงที่ปนเปื้อนอยู่ทุกหนทุกแห่ง กล่าวคือที่ไหนก็ตามที่หมอกก๊าซพุ่งไปโดนเข้า บริเวณนั้นก็จะกลายเป็นสีแดงขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง หากเอามือไปลูบคลึงสีคล้ายฝุ่นนี่ก็จะติดมือมา

.

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกคุณเปรม”

เสียงคุณหมอดังแว่วมาจากด้านหลัง  เปรมจึงรีบหันกลับไปมองพร้อมกับหมุนปิดจุกก๊อกตรงฝ่ามือตัวเอง

.

“มันคืออะไรครับหมอ ฝุ่นแดงพวกนี้?”

.

“จะพูดไงดีล่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้โฟกัสแค่ว่าตัวคุณเป็นอุปกรณ์ที่ใช้งานได้ก็น่าจะพอ~!”

หมอรีบตัดบทประหนึ่งว่าแกมีความลับที่ปกปิดเอาไว้

.

“ได้ไงล่ะหมอผมเองก็มีสิทธิจะรู้นะ! ถ้าเป็นฝุ่นที่ทำร้ายผู้คนอีกล่ะจะทำยังไง?”

เปรมขึ้นเสียงใส่

.

ตรงข้ามกับหมอที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจดบันทึก ภาพจากวีดีโอที่ถ่ายไว้บวกกับการวิเคราะห์ด้วยสายตาตัวเอง ทำให้นายแพทย์ผู้ทรงภูมิได้ข้อสรุปแล้วว่าวิธีการที่ทำมาล้วนได้ผล หากแต่เป็นผลข้างเคียงจากการใช้งานต่างหากที่ไม่คิดว่าจะมากมายขนาดนี้

.

“ว่าไงล่ะหมอ? อย่าเงียบสิพูดอะไรหน่อย!”

.

“สบายใจได้คุณเปรม เมื่อกี้ผมโทรสั่งให้เขาทำเอกสารส่งตัวคุณแล้ว มติในที่ประชุมแจ้งว่าให้เราส่งตัวคุณไปยังแนวหน้าทันที คุณจะได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมสืบสวนโรคของเรา”

.

“ห๊ะ!?”

 ทำเอาคนฟังถึงกับหุบปาก แม้จะอยู่ใต้หน้ากากครอบแก้วแต่เปรมก็ดูออกอยู่ดีว่าสีหน้าหมอไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เจ้าตัวก็เลยรีบยิงคำถามใส่

.

“แล้วฝุ่นพวกนี้ล่ะครับ? จะปล่อยให้แดงเถือกแบบนี้ต่อไปเหรอ?”

.

“เอิ่ม..ม..ม~!”

หมอไม่ตอบเพราะแกรู้อยู่แก่ใจว่านั่นก็แค่เลือด ใช้แค่น้ำประปาธรรมดาล้างก็ออกแล้ว แต่แกก็ยังดื้อแพ่งเลี่ยงในการตอบคำถามเปรมอยู่

.

“ไปเถอะกลับกันได้แล้วการทดลองยุติแล้ว คุณผ่าน! และเจ้าหน้าที่ภาคสนามต้องการตัวคุณเป็นที่สุด เราต้องทำงานแข่งกับเวลานะคุณเปรม อย่าทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาถามโน่นถามนี่นักเลย”

.

เปรมเดินตามหลังหมอกลับมาที่โรงพยาบาล ตลอดระยะทางเขาคิดไม่ตกเลยว่าในใจหมอคิดอะไรอยู่ มันต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังผงฝุ่นสีแดงเหล่านั้นแน่ ๆ แต่แกไม่ยอมบอก มันจะหนักหนาจนถึงขั้นทำให้เขาเจ็บเจียนตายอีกรึเปล่า คำตอบคงต้องรอดูหน้างานในคาราวานของหน่วยคัดกรองโรคเคลื่อนที่ ที่มีเขาเป็นผู้นำ