บทที่ 33 : ตรวจภายใน

“ฟ้า~! ฟ้าไม่ส่งมา~! ให้เธอมีใจ! บอกกันสักคำเป็นไร ว่าเหตุใดเธอมาทำร้าย ♪ ”

.

เป็นเพลงเก่าของวง Tattoo color ที่เสร่อร้องออกมาแบบผิด ๆ ถูก ๆ เพราะเนื้อแท้แล้วก็แค่อยากจะข่มใจตัวเองไม่ให้กลัว ไหน ๆ ก็อุตส่าห์หนีตาลุงชั่วมาได้แล้ว ครั้นจะหันหลังกลับไปก็ดูจะไม่สมเหตุสมผล นี่คือสิ่งที่แพรวกำลังคิดอยู่ในหัว เธอยังคงเชิดหน้าเดินลัดสนามหญ้าหน้าบ้านออกมา ทั้งที่ภายในหน้ากากยังแสดงตัวเลขแจ้งเตือนว่าอากาศใกล้จะหมดเป็นสีแดงสว่างโพลง 

.

“ไม่รู้ล่ะ! ยังไงซะเราก็ต้องมองหารถสักคันที่พอจะพาเราไปจากที่นี่ได้"

แพรวรำพึงในใจ ทว่าฟ้าก็ดันร้องออกมาสอดคล้องกับเม็ดฝน ที่พรมลงมาหนาเม็ดขึ้นเรื่อย ๆ  

.

“ครืมมม! , โครมมม! ,  ครืมมม!  , ครืมมม!” 

"ซ่าาาา! , ซ่าาาา! , ซ่าาาา!"  

.

“ฝนก็ตก! รถก็ไม่มีสักคัน! โดนกระเทยปล้ำ! แถมยังมาโดนพ่อเขาลวนลามอีก นี่มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ยะ แล้วจนป่านนี้ก็ยังหายาคุมฉุกเฉินกินไม่ได้เลย ให้ฉันท้องด้วยเลยไหมล่ะ? ทำไมพระเจ้าถึงไม่เข้าข้างฉันเลย!”

.

ประชดชีวิตได้แค่แป๊บเดียว ฟ้าเบื้องบนที่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ก็ได้สำแดงเดช ด้วยการผ่าโครมลงมาใส่ตึกแถวที่ขนาบข้างบ้านของพี

.

"เปรี๊ยงงง!!!"

.

"กรี๊ดดด!"

.

ตกใจสิจะเหลือเหรอ อาคารสูงเหล่านี้มักจะมีการติดตั้งสายล่อฟ้าเอาไว้ และสาเหตุที่แพรวยังคงแผดร้องด้วยความหวาดกลัวได้ ก็เพราะว่าไฟฟ้าได้แล่นลงดินหมด นั่นทำให้เธอไม่ตายและยังคงตระหนกตกใจได้ต่อไป ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองตรงฟุตบาทริมถนน ใช้สองมือปิดหน้าปิดตาทั้งที่ตัวเองก็ใส่หน้ากากครอบแก้วไว้อยู่แล้ว

.

ฝนพรำลงมาโดนตัวจนเปียกปอนไปหมด มากกว่าความชื้นแฉะดังกล่าวหารู้ไม่ว่าโควิดที่ปนเปื้อนมากับน้ำกำลังทำลายเนื้อผ้าของเธออยู่ แพรวมองเห็นหัวไหล่ตัวเองที่เริ่มควันขึ้น เธอเห็นอิทธิฤทธิ์ของเชื้อไวรัสที่กัดกินเส้นใยทีละนิดจนลุกลามขยายวงกว้าง เสื้อเริ่มขาด บลาเริ่มแหว่งเว้า และอีกไม่นานเนื้อหนังมังสาที่อยู่ด้านล่างก็คงจะโดนแผ้วถางไปด้วย 

.

เม้มริมฝีปากขบกัดกันแน่น แม้จะอยู่ภายใต้หน้ากากแต่ก็เดาออกได้ไม่ยากว่านิสิตสาวเครียดขนาดไหน องค์ประกอบของน้ำฝนแต่ก่อนไม่รู้เป็นไง แต่ตอนนี้สัดส่วนของมันประกอบด้วย น้ำ , ไนโตรเจน , คาร์บอนไดออกไซต์ , แล้วก็โควิด ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คงจะเป็นบ้านไม้ของพีที่อยู่ด้านหลัง ภาพของบานหน้าต่างที่ห้อยหัวลงมาแล้วก็เปื่อยยุ่ยเป็นยวง ๆ บ่งบอกว่าไวรัสชนิดนี้ร้ายแรงมาก พลังทำลายล้างของมันราวกับจะย่อยสลายได้ทุกสรรพสิ่ง

.

"ฟู่~~~!”

.

หาใช่เสียงเสื้อตัวบางของแพรวย่อยสลายไม่ หากแต่เป็นเสียงระบบเตือนภัยในหน้ากากครอบแก้ว ที่แจ้งว่าครบกำหนดเวลาแล้วต่างหาก

.

โอ้พระเจ้าในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง เมื่อตัวเลขแจ้งเตือนที่ด้านในได้เดินทางมาถึงเลขศูนย์เป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวพบว่าจู่ ๆ ทัศนวิสัยด้านในก็มืดดับสนิทลง ทุกอย่างดำปิ๊ดปี๋ตามติดมาด้วยเสียงดัง “คลิก” ที่คล้ายกับตัวล็อคด้านหลังได้ปลดสลักออกเอง ส่งผลให้วัสดุทรงโค้งที่หุ้มทั้งศีรษะอยู่แตกโผล๊ะออกจากกันเป็นสองซีก 

.

“โผล๊ะ!!!”

.

กลุ่มควันบางเบากระจายพุ่ง เศษชิ้นส่วนร่วงลงสู่พื้นด้านล่างกระเด็นกระดอน ผมเผ้าปลิวสลวยสวยงามแต่นั่นจะสำคัญอะไร เมื่อเทียบกับสิ่งที่น่ากลัวกว่าอย่างน้ำฝนผสมเชื้อที่จะหยดใส่เนื้อตัวเธอเต็ม ๆ หลังจากนั้น ด้วยความสัตย์จริงว่าแพรวไม่อยากกลับเข้าไปในตัวบ้านอีก เธอยังคงกลัวการถูกลวนลามจากพ่อของพีอยู่

.

แต่สถานการณ์กลับดูวิกฤตขึ้นไปอีกขั้น เมื่อลมพายุเกิดพัดกรรโชกแรงขึ้น พวกมันหอบเอาสายไฟระโยงระยางโบกไสว ประกายไฟช็อตเปรี้ยงปร้างสปาร์คแตกสะเก็ด แม้แต่โคนเสาที่อยู่ด้านล่างก็ยังสั่นคลอนและเริ่มเอียงกระเท่เร่ สภาพการณ์เช่นนี้แม้แต่ผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ยังยากจะตัดสินใจ ข้างหน้าก็ตะกวดข้างหลังก็เหี้ย แพรวเหมือนไม่มีทางเลือกที่จะไปต่อหล่อนจึงควักสมาร์ทโฟนขึ้นมา พลันกดเข้าแอพแชทอย่างรวดเร็ว

.

“แกร๊ก.. ก.. ก.. ก! , แกร๊ก.. ก.. ก.. ก! , แกร๊ก.. ก.. ก.. ก!”

เกิดเป็นการพรมนิ้วลงโทรศัพท์ที่ไวเป็นสถิติโลก และในข้อความระบุว่า

.

/กูอยู่หน้าบ้านมึงพี/

.

/ฝนตกหนัก.. หน้ากากพัง../

.

/รีบมารับกูเดี๋ยวนี้/

.

/ไม่งั้นกูจะเข้าบ้านไปให้พ่อมึง.. เย็xxx/

.

/เร็…/

.

เดชะบุญที่พิมพ์ยังไม่ทันจบความฟ้าก็ผ่าโครมลงมาเพิ่ม คราวนี้เหมือนจะหนักกว่าทุกครั้ง เพราะทำเอาทุกอย่างวินาศสันตะโรไปหมด ไฟดับทั้งย่าน เสาไฟต้นแรกหักโค่นลงก่อนจะดึงรั้งสายไฟจากต้นอื่น ๆ ให้หักโค่นตามกันเป็นโดมิโน่ เสียงโครมคำรามเลือนลั่น พื้นดินสั่นสะท้านราวกับเกิดแผ่นดินไหวที่ใจกลางเมืองหลวง แพรวกรีดร้องเหมือนใจจะขาด เธอกระโจนตัวเองพรวดพราดหลบประจุไฟที่แตกเป็นสะเก็ด ร่วงกราวลงมาบนพื้นรอบตัวแบบไม่คิดชีวิต

.

"อุ๊ย! , โอ๊ย! , อุ๊ย , อย่านะ! , ฮึบ!"

"แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ"

เรียกได้ว่าเหนื่อยหอบทั้งตื่นเต้นทั้งเสียว ไม่ต่างจากตอนมีเซ็กส์

.

“แหมะ!"

"ฟู่~~~!”

แต่คราวนี้สิของจริง! เมื่อผิวหนังสวย ๆ ต้องสัมผัสโดนฝนผสมโควิดเข้า

.

เสื้อตัวหลวมโคร่งที่ใส่มาจากห้องพีจะช่วยอะไรได้ ลำพังแค่เธอกระโดดโลดเต้นไปมามันก็แทบจะขาดวิ่น ไม่ต่างจากเสื้อของขอทานที่เห็นตามสะพานลอยแล้ว หายใจก็ไม่ออกหน้ากากครอบแก้วก็แตกเป็นเสี่ยง แล้วอีหรอบนี้สาวเจ้าจะมีชีวิตต่อไปยังไง

.

“เฮ้อ~!”

“ลุงอาจจะเมาหลับไปแล้วก็ได้ ภาพสุดท้ายเราเห็นแกหลับคาอยู่ตรงวงกบประตูนี่" 

“แค่ต้องเงียบเข้าไว้ เราแค่ต้องการที่หลบฝนชั่วคราว อีกไม่เกิน 10 นาทีเจ้าหน้าที่ ๆ รับผิดชอบต้องมาเคลียร์พื้นที่"

"หน่วยคัดกรองโรคเชิงรุกต้องบุกเข้ามา.. พีเองก็ต้องมาเหมือนกัน.. เราเชื่อ!”

คิดบวกสุด ๆ แพรวพยายามให้กำลังใจตัวเอง

.

ก่อนจะค่อย ๆ สืบเท้าเดินถอยหลังวกกลับมาที่บ้านหลังเดิม บ้านไม้ผุ ๆ พัง ๆ ที่มีคุณลุงคนนั้นรอจะปล้ำเธออยู่!