บทที่ 32 : บ้านของพี

“แกร๊ก! ๆ , แอ๊ดดด!”

.

ดูท่าจะไม่ทันการณ์ซะแล้ว เพราะทันทีที่สายถูกตัดไปประตูไม้หน้าบ้านก็อ้ากว้างออกแทบจะทันที หญิงสาวผงะหงายหลังให้แก่ชายร่างโย่งคนหนึ่ง ที่แม้จะเคยเห็นหน้ากันมาแล้วหนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่การพบกันแบบประจันหน้าสองต่อสองในลักษณะนี้ แพรวจึงพยายยามเลี่ยงด้วยการชูโทรศัพท์ขึ้นมาประกบนาบกับสองฝ่ามือ แล้วผงกหัวไหว้ไปแบบส่ง ๆ พอเป็นพิธี

.

“สะ.. สวัสดีค่ะคุณพ่อ.. พอดีหนูว่าจะมาหาพีแต่ตอนนี้เหมือนมันจะไม่อยู่?”

.

“อะ.. แฮ่ม.. ม.. ม.. อืม พีไม่อยู่จริง ๆ นั่นแหละ ว่าแต่เธอเป็นใคร? ฉันไม่เห็นจำได้ว่าเราเคยรู้จักกัน.. อืม.. ม.. ม..”

เสียงอู้อี้ในลำคอซุ่มเสียงสำเนียงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมาเต็มขั้น นี่ถ้าไม่ได้วงกบประตูค้ำไว้ล่ะก็ป่านนี้พ่อของพีคงล้มกระเท่เร่ไปแล้ว

.

“คือหนูเป็นเพื่อนพีค่ะ.. เราเคยเจอกันครั้งหนึ่งแล้วตอนที่พ่อมาเคลียร์กับด่านตรวจโควิดให้ แต่ถ้านึกไม่ออกก็ไม่เป็นไรนะคะคือหนูจะกลับแล้ว บังเอิญมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ขอโทษที่มารบกวนจริง ๆ ค่ะคุณพ่อ..”

โน้มตัวลงสนทนาอย่างสุภาพอ่อนน้อม และต่อให้เบื้องหน้าจะเป็นไอ้ขี้เหล้าเมายาแต่อย่าลืมกันสิว่าถ้านับตามศักดิ์แล้วล่ะก็ เขาคนนี้ก็คือพ่อผัวเธอเลยทีเดียว แพรวไม่มีทางผละตัวออกไปแบบไม่มีสัมมาคาราวะหรอก ถ้าไม่โดนแตะเนื้อต้องตัวซะก่อน!

.

“หมับบบ!” 

.

“อุ๊ย!”

.

“เฮ้!.. เดี๋ยวเซ้!.. จะรีบไปไหนล่ะสาวน้อย! เธอต้องเป็น Grab ส่งอาหารที่ปลอมตัวมาแน่ ๆ อื้มมม.. ม.. ม.. อั๊ก.. ก.. ก.. ฉันจำชุดยูนิฟอร์มได้ ถึงตอนปกติมันจะไม่อูมตูมเบิ้ม ๆ นมเป็นนมแบบนี้ก็เถอะ ฮั่ว.. ฮ่า.. ฮ่า.. ฮ่า”

.

เป็นเรื่องจริงที่คุณพ่อจำแพรวไม่ได้สักนิด ทรวดทรงสุดสะบึมของเธอล้วนถูกปกปิดไว้ด้วยเสื้อผ้าตัวใหญ่ที่หยิบแบบมั่วซั่วมาจากห้องของพี แต่ก็มิวายอำพรางอะไรได้สักเท่าไหร่ มิหนำซ้ำตอนนี้หน้าสวย ๆ ของเธอก็ยังมาอยู่ใต้หน้ากากครอบแก้วรูปร่างคล้ายหมวกกันน็อคซะอีก ก็เลยไม่แปลกที่คนแก่เมา ๆ จะมาทำลามกใส่

.

“หืมมม.. ”

“ฉันจำได้แล้วล่ะ! ว่าฉันสั่งกับแกล้มเป็นชุดเอ็นไก่ทอดไป ก็ไม่คิดนะว่าคนที่มาส่งจะเป็นสาวสะโพกใหญ่ที่น่าตีก้นสักป๊าบ! อั๊ก.. ก.. ก.. อืมมม.. ม.. ม.. ม..”

"ซูดดดด! หอม.. ม.. ม.. ม.. ตัวหอมดีจัง.. ง.. ง.. ง.."

.

“ไม่นะคะคุณพ่อ! ไม่ใช่หนู! เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ปล่อยมือหนูเถอะค่ะได้โปรดเถอะ”

“กรี๊ดดดดด!  อย่าค่ะคุณพ่อ!”

.

ลมโชยโบยลำตัว ฤทธิ์ความเมาบวกกับความหื่นในหัวทำให้คุณพ่อหน้ามืด แกไม่สนดินสนฟ้าอะไรทั้งสิ้น ต่อให้ด้านนอกจะละม้ายคล้ายพายุเข้าแกก็ไม่สนใจ ไวรัสห่าเหวอะไรล่ะ พายุฝนปนกับเชื้อร้ายจะขยายอาณาเขตเพิ่มเติมยังไง ก็ไม่ใช่กงการอะไรของแก พ่อของพีรู้แค่ว่าต้องดึงนังหนูนี่เข้ามาในบ้านให้ได้ กลิ่นกายสาปสาวนั่นทำให้แกฉุดคิดถึงใครบางคน

.

“ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่าาา.. เข้ามาก่อน.. แค่นั่งคุยกันเอง ฉันบวกทิปค่าเสียเวลาให้ด้วยก็ได้ คิดซะว่าเป็นบริการเสริมที่รู้กันแค่เราสองคนไง!”

.

“ก็บอกแล้วไงคะว่าหนูไม่ใช่ Grab หนูเป็นเพื่อนลูกคุณนะ! ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้!”

“ไม่งั้นจะกรี๊ดให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย!"

.

จากที่ฝนทำท่าเหมือนจะตั้งเค้า จู่ ๆ ฟ้าก็ผ่าโครมลงมาฉาดใหญ่ บรรยากาศสลัวเทาขึ้นมาอย่างน่ากลัว ย้อมทุกสิ่งรอบตัวให้เต็มไปด้วยแรงกดดัน ถึงคราวที่แพรวจะต้องสู้กับวิกฤตบ้าง อสุจิคนเป็นลูกยังไม่ทันฝังตัวจะมาโดนของพ่อเข้าไปสมสู่อีกก็กระไรอยู่ หล่อนจึงดิ้นลนอย่างสุดกำลัง ทั้งสะบัดทั้งตีทั้งตบ เกิดเป็นการยื้อยุดฉุดกระชากที่พอจะสู้กันไหว

.

เพราะคนเมาก็ไม่ต่างจากคนพิการ ลำพังยืนยังลำบากเรี่ยวแรงของแพรวจึงพอจะงัดได้ ฝนเริ่มลงเม็ดถี่รัวฟ้าคำรามน่ากลัวถี่ขึ้น แล้วยิ่งเป็นแบบนี้การจะตะโกนเรียกใครให้ช่วยยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย ต่างคนต่างเห็นแก่ตัวที่จะเอาตัวรอด โควิดโดนฝนมีแต่จะซึมเข้าผิวหนังได้ไวกว่าปกติ บรรดาเพื่อนบ้านก็เลยพากันเก็บตัวเงียบ มิหนำซ้ำบางหลังยังถูกปล่อยทิ้งร้าง เนื่องจากชาวเมืองต่างพากันอพยพออกจากเมืองหลวงกันไปหมด

.

“โครมมม! , โครมมม! , ครื้มมม! , โครมมม!”

.

“กรี๊ดดดดด!!!”

“นี่ฉันควรจะกลัวอะไรก่อนดีเนี่ยะ! ช่วยด้วยค๊าาา! ช่วยหนูด้วยมีคนจะข่มขืนหนู!”

“กรี๊ดดดดด!!!”

.

เป็นเสียงกรีดร้องที่สะท้อนมุมตึกแต่ก็ไม่สามารถส่งไปถึงใครได้ แพรวเอี้ยวตัวกลับหลังเพื่อเช็คดูท้องถนนที่แต่ก่อนเคยมีวินวิ่งอยู่บ้าง มันคือพาหนะที่มาส่งเธอ แต่ตอนนี้กลับมีเพียงหลักเสาไฟสามถึงสี่ต้น แล้วก็ชุมสายด้านบนที่วูบไหวไปตามแรงลมที่กระหน่ำพัด    

.

ไม่เว้นแม้กระทั่งบ้านไม้หลังนี้ที่โดนหางเลขไปด้วย มันตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ระหว่างความทันสมัยของตึกแถวด้านข้าง เป็นบ้านชั้นเดียวที่ทั้งผุแล้วก็พัง สนามหญ้าด้านข้างเต็มไปด้วยความรกชัฏอันขาดการดูแล ที่ด้านหลังกระบะบุโรทั่งคันเดิมที่เคยบึ่งไปช่วยพวกเด็ก ๆ ยังคงจอดแน่นิ่ง แพรวแทบคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าพ่อของพีเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ได้ยังไง คุณลุงหน้าโหดจิตใจดีที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลูก ๆ รอด ทำไมถึงหื่นขนาดนี้เพียงแค่ก๊งเหล้า

.

ประตูหน้าต่างส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดหลอกหลอน พวกมันถูกลมพัดเพราะไมได้ลงกลอนแต่ก็ต้องยอมรับว่าโควิดจากฝน ก็กำลังกัดกินพวกมันอยู่เช่นกัน! 

.

“เห็นไหม?! รีบเข้าไปข้างในกับฉันเดี๋ยวนี้ก่อนเราจะติดเชื้อ!”

คุณพ่อร้องเตือน ทั้งที่ร่างกายซวนเซหวิดจะล้ม

.

“ไม่ค่ะ! จะเป็นจะตายก็ไม่เข้าเด็ดขาด! หนูมีหน้ากากกันเชื้อหนูไม่กลัวหรอก”

“ลุงนั่นแหละปล่อยหนูซะที แล้วก็เข้าไปหลบข้างในได้แล้วถ้าไม่อยากตาย คนแก่ติดเชื้อง่ายกว่าวัยรุ่นไม่เคยดูข่าวเหรอคะ!”

พูดไปพลางสะบัดแขนหลุดพรวด

.

ชั่วเสี้ยวอึดใจนั้นนักศึกษาสาวคิดจะกระโดดถีบลุงขี้เมาให้ล้มหงายท้องด้วยซ้ำ เขาเมาจนแทบจะไม่สามารถประคองตัวเองได้แล้ว ดวงตาแดงก่ำยืนโซซัดโซเซหายใจออกมามีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ ก่อนที่สักพักแกจะทรุดตัวลงไปเอง ณ บริเวณวงกบหน้าประตูบ้าน

.

“ตุบ!"

.

“แอ๊ก.. ก.. ก.. ก.. อั๊ก.. ก.. ก.. อืม.. ม.. ม.."

"ไม่เข้ามาด้วยกันจริง ๆ เหรอ? ในบ้านฉันปลอดภัยกว่าที่เธอคิดมากนะสาวน้อย?”

กวักมือไหว ๆ สภาพไม่ต่างจากคนชราขาดความอบอุ่น

.

“ไม่ค่ะลุง ลุงเลิกยุ่งกับหนูเหอะ หนูไม่อยากทำร้ายร่างกายพ่อเพื่อน”

.

“แต่ฉันหวังดีนะ ทำไมถึงมองโลกในแง่ร้าย?”

.

“ก็ลุงดูชั่วร้ายไงคะหนูไว้ใจลุงไม่ได้หรอก บ้านหลังนี้แข็งแรงซะที่ไหนดูที่หน้าต่างบานนั้นสิ? มันยุ่ยจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมแล้ว!”

.

ชายสูงวัยหันตามโดยพลัน แน่นอนว่าบางส่วนของบ้านก็มีความสึกหรอจากโควิดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เว่อร์จนตรงกับที่แพรวบอก แล้วพอเจ้าตัวผินหน้ากลับมาก็พบว่าเด็กสาวได้กระชับหน้ากากครอบแก้ว แล้วก็เดินตากฝนออกไปจากตัวบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย หุ่นเธอยังคงเซี้ยะตูดกลม ๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊กน่ารัก ประกอบกับรูปทรงของหน้ากากครอบแก้วที่คล้ายกับหมวกกันน็อค จากด้านหลังตรงนี้ก็เลยยิ่งทำให้พ่อของพีนึกถึงใครบางคนขึ้นมามากกว่าเก่า ถึงตัวเองจะโดนหลอกแต่ก็เต็มใจให้เด็กมันหลอก ไม่ได้โกรธเคืองอะไรเลย

.

ตัดภาพกลับมาเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First person) ระหว่างที่เดินแบบเริ่ด ๆ เชิด ๆ ออกมาในอารมณ์ของผู้ชนะ แต่แล้วแพรวก็รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ เมื่อระดับโอโซนลดลงอย่างฮวบฮาบจนตัวเลขสถานะขึ้นเป็นสีแดงเถือก มิหนำซ้ำตัวเลขบอกเวลาตรงมุมบนด้านขวาก็ระบุว่า เหลือเวลาอีกแค่ 1 นาทีกับอีก 30 วิเท่านั้น หน้ากากจะหมดอายุ!

.

“ชิบหายแล้ว! ต้องเป็นเพราะเราตกใจมากแน่ ๆ อากาศบริสุทธิ์ข้างในเลยลดระดับเร็ว”

“แล้วนี่ก็เกือบ 3 ชั่วโมงมาแล้วด้วย นับตั้งแต่ที่เราสวมเจ้านี่มาจากตู้อัตโนมัติ"

"บ้าเอ๊ย! ดันลืมไปซะสนิท!”

.

ท่ามกลางฝนที่ลงเม็ดหนาตา พายุกำลังมาไวรัสกัดกินทุกอย่าง เสริมแรงด้วยตัวกลางอย่างน้ำที่แทรกซึมไปได้ทุกที่ แพรวหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าบ้าน ถนนแปดเลนโล่งและว่าง ฟ้าผ่า “โครมมมมมม!!!” และเธอโคตรจะกลัว!