บทที่ 34 : ลึกลับ

ชานระเบียงหน้าบ้านยังคงเปิดรับ แม้จะเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวแต่บ้านของพีหลังนี้ก็มีพื้นที่สำหรับรับแขกที่มากในระดับที่น่าพอใจ มันไม่กว้างหรือแคบเกินไปแต่ก็มีข้อดีตรงที่โควิดยังกัดกินเข้ามาไม่ถึงตรงนี้ ฝนที่เริ่มตกหนักบวกกับลมที่พัดรุนแรงถูกหลังคาเสริมเหล็กด้านบนขวางกั้นเอาไว้หมด ด้วยความบริสุทธิ์ใจจากมุมมองภายนอก แพรวเห็นหยดน้ำเป็นสายธารหลากลงมาตามร่องกระเบื้องมุงหลังคา ก่อนจะหยดลงมาเป็นสายตกกระทบชิ่งลงดินเกิดเป็นควันฟดฟู่

.

“ฟู่~~~~!”

.

“อ๊ายยย! ถ้าโดนเข้าไปผิวเราเป็นรอยแน่!”

นักศึกษาสาวคิดในใจ พลันเบี่ยงตัวตะแคงข้างกระโจนขึ้นไปเหยียบบนชานระเบียงที่คิดว่าน่าจะปลอดภัยที่สุด

.

โดยลืมไปซะสนิทว่าพื้นดังกล่าวเป็นไม้ ลำพังแค่ก้าวขึ้นไปเหยียบเบา ๆ เหมือนตอนแรก ไม้ระแนงที่รับน้ำหนักตัวก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเลือนลั่นแล้ว แต่นี่เล่นกระโดดขึ้นไปแบบโครม ๆ โถมน้ำหนักตัว คิดเหรอว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบเดียวกัน

.

“แอ๊ดดดดดด!!! , เอี๊ยดดดดดดด! , แอ๊ดดดดดดด!!!”

.

“ชิบหายแล้ว!”

ดวงหน้าสะบัดปอยผมเปียก ๆ กระพรือสลวยก่อนจะมองไปในทิศเบื้องขวา ณ ตำแหน่งที่ห่างจากจุดที่ตัวเองยืนอยู่ราว 2 - 3 เมตร แน่นอนว่ามันคือจุดที่พ่อของพีเคยนอนขวางอยู่ล่าสุด เป็นวงกบประตูที่เปรียบเสมือนทางเข้าออกทางเดียวของบ้านไม้หลังนี้ 

.

และตอนนี้พ่อของพีก็ยังคงนอนขวางอยู่แบบนั้น ต่างกันแค่ดวงตาของแกที่สว่างโพลงขึ้นมา เพราะเสียงฝีเท้าอันก้องดังเมื่อครู่  

.

“หืม..ม..ม..เสียงอะไรเอะอะ?”

.

เปลือกตาเผยอขึ้นสะลึมสะลือ ภาพที่เบลอเริ่มชัดเจนขึ้นจนเห็นเป็นเรือนร่างของผู้หญิงที่แสนจะคุ้นเคย ทรวดทรงองเอวเว้าได้รูป หน้าอกนูนเด่นเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล บวกกับฝนที่ทำให้เสื้อผ้าอาภรณ์เปียกชุ่มจนกลายเป็นชุดแนบเนื้อสุดเซ็กซี่ มีหรือที่พ่อจะทนนอนต่อไปไหว แกประกบฝ่ามือสองข้างแนบเข้ากับวงกบ พลางพยุงตัวเองลุงขึ้นนั่งขัดสมาธิ ต่อด้วยการขยี้ตาถี่ยิบเพื่อพิสูจน์ทราบและพิจารณา

.

“เฮ้!”

“เธอไม่ใช่แม่หนู Grab food คนเดิมแล้วนี่?”

“ตอนนั้นผมไม่ได้ยาวแบบนี้.. แล้วใบหน้าก็..”

“แบบ.. บ.. ?”

.

ป้องสายตาจ้องเขม็งเพ่งอีกที พ่อเหมือนจะคลับคล้ายคลับคลากึ่งคาใจ กระทั่งมีฟ้าผ่าฉาดใหญ่แฉลบฟาดลงมาอีกเปรี๊ยง!

.

“โครมมมมมมมม!!!!”

.

“ว๊ายยยยย!!! , กรี๊ดดดดดดดด!!!”

.

ดันกลายเป็นแพรวที่แผดเสียงกรี๊ดออกมาแบบลืมตัว กรี๊ดไม่กรี๊ดเปล่ายังหลับหูหลับตากระโดดพรวด ๆ เข้ามาด้านหน้า โดยไม่ทันคิดว่าตอนนี้มีลุงขี้เมากำลังวางแผนจะปล้ำตัวเองอยู่ ซึ่งพอมารู้ตัวอีกทีก็ไม่ทันซะแล้วหลังทั้งสองเผชิญหน้ากัน!

.

“อะ.. เอิ่ม.. พ่อคะคือ.. หนูขอหลบฝนหน่อยนะคะ”

ประนมมือจรดหน้าผากพยายามก้มตัวให้ต่ำ ปิดบังนวลนมที่เปียกจนเกือบโป๊ แถมยังตีหน้ายิ้มเฝื่อนให้เหมือนกับเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีภาพความเซ็กซี่ใด ๆ 

.

ทว่าคนเป็นพ่อนี่สิที่เปลี่ยนท่าทีไปเลย ไม่หรอก! แกไม่ได้หื่นอย่างที่แพรวคิดสักนิด กลับกันเพราะจู่ ๆ บุคลิกแกก็สุภาพขึ้นมาซะเฉย ๆ หลังจากที่ได้จ้องมองใบหน้ากับทรงผมของเธอคนงามอยู่นานสองนาน ก่อนจะอุทานขึ้นว่า

.

“นุช?!”

“นี่นุชนี่? นุชใช่ไหม?”

.

“หืม.. เปล่าค่ะหนูแพรวเพื่อนของพีค่ะพ่อ”

.

“ไม่จริง! เธอคือนุชเมียรักของฉัน กลับมาหาฉันแล้วใช่ไหมที่รัก ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน~!”

.

“ไม่ใช่ค่ะ.. หนูแค่จะมาขอหลบฝนเฉย ๆ ลุงจำคนผิดแล้ววว!”

.

แพรวเริ่มสืบเท้าหนีสุภาพห่าเหวอะไรล่ะ คิดไว้แล้วเชียวว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์คงทำให้ไว้ใจใครไม่ได้ ลุงก็ยังเป็นลุงแกคงยังเมาอยู่สติสตังค์เลยเลอะเลือนจนจำคนนั้นคนนี้สลับกันไปทั่ว มิหนำซ้ำยังเร่งฝีเท้าตาเหลือกตาลานเข้ามาหา

.

“มา ๆ ๆ เข้ามาในบ้านก่อน เดี๋ยวฉันหาน้ำหาท่าให้กินเปลี่ยนชุดเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ในที่สุดเธอก็กลับมาหาฉันจนได้ ฉันไม่โกรธไม่เคืองอะไรเธอแล้วล่ะนุช”

ร่ายยาวเป็นฉาก ๆ พูดเองเออเองแบบไม่แคร์คนฟัง แถมยังเดินไปคว้าแขนแพรวให้เดินเข้ามาในบ้านแบบไม่มีทีท่าว่าจะบังคับขู่เข็ญเหมือนตอนแรกที่ได้พบกันเลย 

.

บางทีพ่อของพีอาจจะคิดว่าแพรวเป็นคนอื่นไปแล้ว แพรวได้ยินเต็มสองหูว่าเธอถูกเรียกว่า “นุช” ซึ่งเป็นชื่อของคุณแม่ของพี ที่ทิ้งพีไปตั้งแต่ตอนที่เขายังอายุเพียงแค่ 5 ขวบ  

.

“เอ่อ.. อ.. อ.. อ.. ลุงคะ.. คือหนูไม่ใช่?”

.

“ไม่ใช่อะไรเล่า! เข้ามาก่อนเถอะฝนตกน่ะข้างนอกมันอันตราย พีโตเป็นหนุ่มแล้วด้วยนะ เป็นเด็กที่เรียนเก่งมากเลย ถ้าเธอได้เห็นเขาล่ะก็เธอต้องภูมิใจในตัวเขาแน่ ๆ ฉันน่ะเล่าเรื่องเธอให้เขาฟังทุกวันเลย..”

.

รังสีความอำมหื่นหายไปหมดสิ้น แม้จะได้กลิ่นแอลกอฮอล์อยู่คละคลุ้งแต่แพรวก็สัมผัสได้ว่า ชายแก่ผมสีดอกเลารายนี้ไม่มีทีท่าที่จะข่มขืนเธอเหมือนตอนที่เห็นเธอเป็น Grab อีกต่อไป  ท่าทางของเขากลายเป็นคนแก่ใจดีที่พร้อมจะเทคแคร์คนที่ชื่อนุชแบบหมดหัวใจ แล้วก็น่าจะดีกว่าไหม? ถ้าเธอจะสวมรอยปล่อยเลยตามเลยไปสักพัก เพื่อประวิงเวลาให้ฝนหยุดตกแล้วค่อยหาทางหนีทางอื่น

.

"สัก 10 นาที นานประมาณนี้อย่างน้อยพีก็น่าจะมาถึง หรือไม่ก็ต้องเป็นพวกเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัย ถึงตอนนั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องห่วง”

แพรวคิดในใจแล้วก็ไม่ขัดขวางอะไรอีกต่อไปด้วย กลับกลายเป็นตัวเธอซะอีกที่เดินตามคุณลุงเข้าไปในบ้านต้อย ๆ ประหนึ่งนักศึกษาสาวที่เต็มใจขึ้นโรงแรมไปนอนกับอาเสี่ย ก่อนที่ต่อมาประตูหน้าบ้านจะปิดงับลง

.

“ตรึมมมม!!!”

.

มืดอย่างกับหลับตา สาบานได้ว่าพ้นระยะหนึ่งฝ่ามือตรงหน้าแพรวก็มองไม่เห็นอะไรอีกแล้ว มือถูกจูงไปช้า ๆ ระหว่างนั้นก็สัมผัสได้ว่าพื้นที่เหยียบอยู่มันเริ่มกลายเป็นสโลปที่เฉียงองศาลงไปเรื่อย ๆ จนคล้ายกับเดินจมลงไปในดิน  ผนังแคบจนผิดวิสัย บางจังหวะที่เดินอยู่ไหล่ยังครูดเข้ากับผนังจนต้องเผลอตกใจสะดุ้ง 

.

นี่มันบ้านอะไรกันเนี่ยะ! มันลึกลับซะจนไม่เหมือนกับบ้านคนที่มองเข้ามาจากภายนอก พีไม่เคยบอกเรื่องนี้กับแพรวมาก่อนและบางทีนี่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่เขาพยายามร้องเตือนเธออยู่ตลอดว่า “อย่าเข้าไปในนั้น” , “อย่าเข้าไปเจอกับพ่อ” สสารสองสิ่งนี้เต็มไปด้วยเครื่องหมายปริศนา มันเร้นลับจนทำให้ผู้หญิงตัวบาง ๆ จวนจะเป็นบ้าตายอยู่รำไร แพรวกลัวจริงเธอไม่ได้แสดง อากาศเริ่มเย็นลงทุกที มิหนำซ้ำเสียงฝนตกกับเสียงฟ้าร้องที่ดังแสนดังก็กลับเบาลงกลายเป็นเงียบเชียบ

.

“พ่อคะ.. พ่อ.. อ.. อ..”

หญิงสาวกระซิบ

.

“อะไรรึ?”

.

“ฮือ.. หนูกลัว..ว..ว..ว..”

.

“ชู่ววว~! กลัวทำไม นี่คือบ้านที่เราลงมือสร้างด้วยกันไงนุชจำไม่ได้เหรอ?”

.

เสียงพ่อเย็นเฉียบจนน่าขนลุก แพรวแทบไม่ปริปากอะไรเลยหลังจากนั้นได้แต่เฝ้าภาวนาว่าอย่าให้ตัวเองคิดผิด ทั้งที่ถ้านับกันจริง ๆ แล้วเธอเองก็คิดผิดมาไม่ต่ำกว่า 3 - 4 หน มือเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใจเต้นเร็วเหลือเชื่อ อันเป็นผลมาจากการเดินที่ยาวนาน และจนป่านนี้ก็ยังมองไม่เห็นแสงสว่างจากปลายอุโมงค์แม้แต่นิดเดียว